Thursday, 16 February 2012

Εφιάλτες

Έχω αναφερθεί και σε άλλες αναρτήσεις για τους εφιάλτες που έχω χρόνια (εδώ, εδώ)

Μια σύντομη περίληψη για τους νέους αναγνώστες (αλλά με την πρώτη ευκαιρία να διαβάσετε το βλόγιο από την αρχή για να μην με αναγκάζετε να κάνω τέτοιου είδους συγγραφικά τεχνάσματα).

Σε ηλικία 13 ετών, μπήκαν κλέφτες στο σπίτι το βράδυ. Εκείνη την στιγμή ήμουν ξύπνιος. Είχα πάει να πιω νερό, αλλά δεν τους είδα. Προφανώς όμως με είδαν αυτοί, και έφυγαν. Το επόμενο πρωί είχαν κλέψει 3 διαμερίσματα. Στο δικό μας δεν πήραν τίποτα αλλά είχαν παραβιάσει την μπαλκονόπορτα. Επίσης το μπαλκόνι ήταν γεμάτο πατημασιές (βρομιάρηδες κλέφτες!), και είχαν δέσει το λάστιχο ποτίσματος στα κάγκελα και το χρησιμοποίησαν σαν σκοινί όπως κάνουν οι ορειβάτες. Τραυματική εμπειρία όταν είσαι στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών.

Μερικά χρόνια αργότερα, όταν πλέον έμενα με την Ήρα, την πιο ωραία γυναίκα του κόσμου, την ψυχή της ψυχής, το διαμάντι μου, το άλλο μου μισό (και συχνή αναγνώστρια του blog), ξαναμπήκαν κλέφτες στο σπίτι μας. Αυτήν την φορά λείπαμε από το σπίτι, αλλά όταν γύρισα βρήκα το σπίτι μπουρδέλο, έλειπε το λαπτοπ της Ήρας, και μια φωτογραφική μηχανή. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή για εμένα, μέχρι που ανακάλυψα ότι μου είχαν κλέψει την συλλογή από DVD. Πάνε τα Simpsons, πάνε τα Neon Genesis Evangelion, πάει το Hardbiοιed και το Bullet in the Head, το Shaun of the Dead και το Braindead. Τα μόνα DVD που μου άφησαν ήταν αυτά που βάζουν δώρο οι εφημερίδες. Τραυματική εμπειρία όταν είσαι στην τρυφερή ηλικία των 28 ετών.

Από τότε άρχισα να βλέπω, τουλάχιστον μια φορά μήνα εφιάλτες ότι εισβάλουν στο σπίτι μου κλέφτες. Το άσχημο είναι ότι στο όνειρο είμαι στο κρεβάτι μου, και δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να καταλάβω αν ονειρεύομαι ή όχι. Και όταν τελικά ξυπνήσω ακόμα δεν ξέρω αν το είχα φανταστεί ή όχι. Αυτό που κάνω λοιπόν, είναι να μένω ακίνητος και να προσπαθώ να ακούσω αν είναι κανένας άλλος (εκτός από την Ήρα στο σπίτι). Περνάνε τα λεπτά έτσι, και μετά από καμία ώρα με παίρνει ο ύπνος. Αυτό είναι το best case scenario.

Το worst case scenario είναι όταν είμαι ακόμα κοιμισμένος. Τότε αν όλα πάνε καλά, στο όνειρο, συνήθως σηκώνομαι από το κρεβάτι να τους κυνηγήσω. Αυτοί, πολύ έξυπνα, κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες, αλλά εγώ βλέπω τα παπούτσια τους και τους σπρώχνω μέχρι να πέσουν κάτω από το μπαλκόνι. Δυστυχώς όμως, το πιο συνηθισμένο είναι να βλέπω όνειρο ότι είμαι στο κρεβάτι μου όταν έχουν μπει οι κλέφτες. Προσπαθώ να σηκωθώ, αλλά για κάποιο λόγω με έχει κυριέψει ένα είδος παραπλήσιας. Τότε είναι που φωνάζω  «ΗΡΑ ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΕΙΣ» (άλλες φορές λέω, 'σήκω να τους πιάσεις', αναλόγως τα κέφια).

Η Ήρα πάντα με γράφει στα παλιά της τα παπούτσια (σε αντίθεση με τους από πάνω) και αντί να ακολουθήσει τις διαταγές μου, προσπαθεί να με ξυπνήσει.  ‘Έλα, ξύπνα, όνειρο βλέπεις’, λέει συνήθως, κάτι που με εκνευρίζει αφάνταστα. Καλύτερα πάντως από αυτό που συνήθιζε να κάνει παλιότερα, δηλαδή να μου πιάνει το χέρι μου και να προσπαθεί να με ξυπνήσει. Αυτό ήταν μεγάλο λάθος, γιατί τότε νόμιζα ότι με πιάνουν οι κλέφτες και έκανα περισσότερη φασαρία.

Χτες είδα πάλι μια παραλλαγή του ίδιου ονείρου, μόνο που αυτή την φορά δεν φώναξα ‘ΗΡΑ ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΕΙΣ», αλλά «ΒΑΝΙΑ ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΕΙΣ». Ευτυχώς, Βάνια λένε την αδερφή μου. Παρόλα αυτά, της Ήρας της έκανε πολύ εντύπωση που δεν είπα το όνομα της, όποτε αντί να πει ‘Εντάξει, κοιμήσου τώρα, τους έδιωξα’, αποφάσισε να ανοίξει διάλογο. ‘Γιατί θες την Βάνια να τους πιάσει και όχι εγώ?’ με ρώτησε. Εγώ φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Μου είπε ότι της απάντησα, «Γιατί εσύ δεν με ακούς ποτέ!»
 
Προς υπεράσπιση μου, να σας θυμίσω ότι είχα περάσει ένα μαρτυρικό 5ήμερο προσπαθώντας να φτιάξω το λαπτοπ της αδερφής μου, οπότε δεν μου φαίνεται παράλογο να θέλω να κυνηγήσει και αυτή τους κλέφτες μια φορά. Την πήρα τηλέφωνο την επόμενη μέρα, και μου είπε ότι την ίδια μέρα είδε και αυτή ένα παράξενο όνειρο/παραίσθηση. Την είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ τους σπιτιού της, και σε μια φάση που ξύπνησε, και ήταν ακόμα μετάξι ύπνου και ξυπνητού, νόμιζε ότι τα μαξιλάρια του καναπέ ήταν μαύροι τραγουδιστές. Μετά όταν την πήρε ο ύπνος για τα καλά, άρχισαν να της τραγουδάνε και αυτή τους βαθμολογούσε όπως στο ‘Ελλάδα έχεις ταλέντο’.

Ίσως είναι κληρονομικό…