Wednesday, 4 May 2016

Ο καλόψυχος

Έχω στο facebook έναν γνωστό από αυτούς τους καλόψυχους. Αλλά σε βαθμό αηδίας. Για παράδειγμα είχε γράψει πρόσφατα (όλα σε κεφαλαία γιατί το θέμα ήταν επείγον για αυτόν), μια ανάρτηση προς κάθε υπεύθυνο που με λίγα λόγια ανησυχούσε εντόνως σχετικά με τους πρόσφυγες και αν το κράτος έχει προβλέψει τι θα κάνει αν γίνει σεισμός και μείνουν στον δρόμο, γιατί φυσικά αν γίνει σεισμός το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει το κράτος πρέπει να αφορά τους πρόσφυγες και όχι τους πολίτες του.

Σήμερα, του έσπασαν το αμάξι στα Εξάρχεια. Και γράφει ότι στην αρχή είχε θυμώσει αλλά μετά σκέφτηκε τι προβλήματα θα έχει ο ναρκομανής που έψαχνε λεφτά για την δόση του. Ο θυμός του έφυγε γρήγορα, έγραψε, και ελπίζει να μπορέσει το πρεζάκι να φτιάξει την ζωή του.

Ναι φίλε μου, ο θυμός σου έφυγε, αλλά το σπασμένο αμάξι έμεινε. Πείτε με παρτάκια, αλλά εμένα δεν με νοιάζει ιδιαίτερα αν θα φτιάξει πρώτα την ζωή του το πρεζάκι, ή το αμάξι του ο καλόψυχος φίλος μου. Αρκεί να την φτιάξει πριν βρει το δικό μου αμάξι.

Wednesday, 13 April 2016

Τι χρησιμοποιούσαν πριν εφευρεθεί το χαρτί τουαλέτας;

Πριν από την εφεύρεση του χαρτιού τουαλέτας τα πράγματα ήταν δύσκολα. Κάθε διαφορετική περιοχή του κόσμου είχε βρει και μια διαφορετική και ευφάνταστη λύση.

Για παράδειγμα στις δημόσιες τουαλέτες στην Αρχαία Ρώμη έδιναν ένα ραβδί που στην άκρη του είχε ένα νωπό σφουγγαράκι. Οι πλούσιοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν μια μάλλινη μπάλα βρεγμένη με ροδόνερο. Στην, κατεχόμενη από Βίκινγκς, Αγγλία, επίσης χρησιμοποιούσαν μαλλί αλλά χειρότερης ποιότητας και χωρίς να το βρέχουν με ροδόνερο, ενώ στον Μεσαίωνα, οι μάλλινη αυτή μπάλα αντικαταστήθηκε από μπάλα από άχυρα ή σανό.

Την ίδια εποχή, στη Χαβάη, χρησιμοποιούσαν φλοιό καρύδας, ενώ Εσκιμώοι χρησιμοποιούσαν χιόνι και βρύα από την τούνδρα. Πλούσιοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν συχνά κάνναβη και μαλλί, ενώ οι Γάλλοι ευγενείς χρησιμοποιούσαν δαντέλες. Οι δε Βρετανοί άρχοντες χρησιμοποιούσαν σελίδες από βιβλία.

Οι πιο φτωχοί χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους, το γρασίδι, πέτρες, κοχύλια ή ροκανίδια, ενώ η χρήση του νερού ήταν επίσης κοινή σε όλο τον κόσμο. Στην Ινδία, χρησιμοποιούσαν το αριστερό χέρι για να καθαριστούν ενώ στην Αφρική χρησιμοποιούσαν το δεξί. Το άλλο χέρι σε κάθε περιοχή χρησιμοποιούταν για τις χειραψίες και γενικώς θεωρείτο αγένεια να χρησιμοποιήσεις το λάθος χέρι.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούσαν εφημερίδες και τηλεφωνικούς καταλόγους πιο συχνά, όπως και βιβλία. Ο Καζαμίας του Αγρότη τυπωνόταν με μια μικρή τρύπα στην γωνία κάθε φύλλου για να μπορεί κανείς να το κρεμάσει στα παράσπιτα (δηλαδή στις εξωτερικές τουαλέτες). Ο κατάλογος των Sears ήταν επίσης ιδιαίτερα δημοφιλής μέχρι την εποχή που άρχισε να τυπώνεται σε γυαλιστερό χαρτί το οποίο όμως θεωρήθηκε ανθυγιεινό και σταμάτησε να χρησιμοποιείται. Επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν συνηθισμένη και η χρήση του κότσαλου του καλαμποκιού.

Tuesday, 5 April 2016

Κόρτο Μαλτέζε

«Διαβάζεις κόμιξ;»
«Ναι!»
«Και εγώ!»
«Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ήρωας; Εμένα είναι ο Μπατμαν. Παραμονεύει την νύχτα κυνηγώντας και σκορπίζοντας τον τρόμο στους εγκληματίες…»
«Α δεν διαβάζω τέτοια κόμιξ.»
«… Και τι κόμιξ διαβάζεις δηλαδή;»
«Δε διαβάζω μωρέ εμπορικά κόμιξ για σούπερ ήρωες που πετάνε και απευθύνονται σε παιδάκια. Σαχλαμάρες με λέηζερ και εκρήξεις. Διαβάζω πιο ψαγμένα. Με φιλοσοφικές αναζητήσεις και πολιτικά μηνύματα. Διάβαζα Παρα πέντε, Μοέμπιους, Μανάρα… τέτοια».
«Ε καλά και δεν έχεις κάποιο αγαπημένο ήρωα από αυτά τα κόμιξ που διαβάζεις»
«Βασικά έχω έναν, ναι. Είναι ναυτικός, με μακριές φαβορίτες, γυναικάς και λίγο αλάνι. Πολυταξιδεμένος…»
«Πώς τον λένε;»
«Κόρτο Μαλτέζε.»

«Ωραία ρε μαλάκα! Όταν σου την πέσουν το βράδυ τίποτα κλέφτες στον δρόμο, φώναξε τον Κόρτο Μαλτέζε που είναι και πολυταξιδεμένος να σε σώσει!» 

Monday, 21 March 2016

Νάνοι και αυτοκίνητα.



Ενώ οδηγούσα, μιλάγαμε στο αμάξι για το Lord of the Rings, τα χόμπιτ,  τα ξωτικά και τους νάνους.

Την ίδια στιγμή πέρασα έξω από ένα αυτόματο πλυντήριο αυτοκινήτων. Η ταμπέλα έγραφε
ΠΛΥΣΙΜΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΜΕ ΝΑΝΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Κόντεψα να τρακάρω.




(συζητώντας το περιστατικό με φίλο, μου είπε ότι είχε μια φίλη που ήθελε στον γάμο της να νοικιάσει νάνους. Δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς είχε στο μυαλό της. Μάλλον ακροβατικά ή κάτι τέτοιο.

Και επειδή μιλάμε για νάνους, διαβάστε και αυτό, το παλιό: Μανιτάρια

Friday, 18 March 2016

Ακόμα περισσότερος φόβος και παράνοια στους δρόμους της Αθήνας

Και όπως οδηγούσα, πετάγεται από τον κάθετο δρόμο ένα αμάξι, ενώ είχε στοπ, και χώνεται μπροστά μου αναγκάζοντας με να πατήσω απότομα φρένο για να μην τρακάρουμε.

Κορνάρω κοφτά και διακριτικά για να τραβήξω το βλέμμα του οδηγού. Τον βλέπω να με κοιτάει από το καθρεφτάκι. Σηκώνω το χέρι μου, κλείνω την παλάμη κάνοντας τη γροθιά και την κουνάω πάνω κάτω μερικές φορές.

Σαν απάντηση στην χειρονομία μου, με αντιγράφει. Κάνει και αυτός μια γροθιά και την κουνάει πάνω κάτω. Αυτό με βγάζει από τα ρούχα μου. Όχι μόνο έκανε την μαλακία και παραβίασε το στοπ, μου ζητάει και τα ρέστα.

Πατάω γκάζι, και πάω ακριβώς δίπλα του. Ανοίγω το παράθυρο και του λέω ήρεμα και ευγενικά:
"Όταν σου έκανα έτσι", επαναλαμβάνω την χειρονομία με την γροθια και την παλλινδρομική κίνηση, "κατάλαβες τι εννοούσα;"

Ο οδηγός τα έχασε. Σαστισμένος μου λέει: "Εεε... τί;"

"Ότι τον παίζεις!"

Ποτέ μην μπλέκεις την δουλειά με την διασκέδαση


Ήρθε ένα φοιτητής σήμερα και ζήτησε τον Γιάννη, τον Προσωπάρχη, ο οποίος κάθετε δίπλα  μου. Ο φοιτητής ήταν αξύριστος, με πλήρη γενειάδα και μαλλιά ακούρευτα  όπως τα είχαν οι Oasis στα τέλη του 90. Επίσης ήταν πολύ ντροπαλός και μίλαγε σχεδόν ψιθυριστά. Ευτυχώς καθόμουν δίπλα στον Προσωπάρχη και άκουγα αρκετά καλά.

Έδωσε ένα χαρτί στον Γιάννη, τον προσωπάρχη, και του είπε ότι τον έστειλε ο κύριος  Παρασκευάς (το αφεντικό μας) και του είπε να βρει τον Γιάννη. Το χαρτί πιστοποιούσε ότι ήταν φοιτητής και φοιτούσε στην σχολή που είπε στον Γιάννη.

Ο Γιάννης είχε πλήρη άγνοια για το θέμα.

”Πρόκειται για πρόσληψη;”  τον ρώτησε ο Γιάννης.
”Δεν ξέρω…”, ψιθύρισε ο φοιτητής.
”Είναι μήπως για την πρακτική σου; Για αυτό μου έφερε το πιστοποιητικό της σχολής;”
”Δεν ξέρω… Έτσι μου είπε ο κύριος Παρασκευάς”
“Μαθητεία; Μήπως είναι μαθητεία; Σου λέει κάτι αυτό; Είναι διαφορετικό από την πρακτική αυτό”, επέμενε ο Γιάννης.
“Εεεμ δεν… Αυτό το χαρτί μου είπε να φέρω…”
”Δε σου είπε τι ακριβώς θα κάνεις;”
“Όχι… μου είπε μόνο να  σας φέρω αυτό το χαρτί.”, ξαναψιθύρισε.

Ο Γιάννης είχε μπλέξει. Δεν μπορούσε να πάρει τηλέφωνο τον κ. Παρασκευά γιατί βρισκόταν στο εξωτερικό. Δεν μπορούσε να ρωτήσει πιο πολλές λεπτομέρειες τον φοιτητή, γιατί δεν ήξερε πια ακριβώς είναι η σχέση του με τον κ. Παρασκευά. Το μόνο όπλο του που είχε ήταν ότι σε μια παρόμοια πρόσληψη για πρακτική, ο φοιτητής ήταν με τους σχεδιαστές και βοηθούσε, και πιο πολύ κοιτούσε τα σχέδια που έκαναν για να αποκτά εμπειρία.

“Πιο παλιά είχαμε κάτι φοιτητές που έκαναν την πρακτική τους και ήταν στο γραφείο με τους σχεδιαστές και έβλεπαν όταν έκαναν τα σχέδια. Κάτι τέτοιο θέλεις;”

Αφού το σκέφτηκε λίγο, ο φοιτητής απάντησε με σιγουριά, χωρίς να ψιθυρίζει πια, «Ναι! Μου αρέσει να… Θέλω να βλέπω!»

Δυστυχώς  η απάντηση που έδωσε και ο τρόπος που την είπε, του χάρισαν το παρατσούκλι, «Ο ματάκιας»

Monday, 15 February 2016

Φόβος και παράνοια στους δρόμους της Αθήνας


Ήμουν με το αμάξι κέντρο και περίμενα ένα φανάρι στην Θεμιστοκλέους να ανάψει πράσινο. Πίσω μου ήταν ένα μηχανάκι. Ήταν στενός ο δρόμος και δεν μπορούσε να με προσπεράσει για να κάτσει πλάι μου. Ή μπροστά μου, πάνω στην διάβαση των πεζών, όπως συνηθίζουν τα μηχανάκια.

Με το που ανάβει πράσινο, πριν καν ξεκινήσω αρχίζει να κορνάρει. Σάστισα λίγο. Μετά άρχισε να βρίζει, γιατί μάλλον είχε νεύρα από πριν που δεν μπόρεσε να μου χωθεί. «Άντε ρε μαλάκα! Πράσινο!»

Στο επόμενο φανάρι τον πρόλαβα και στάθηκα δίπλα του. Του κορνάρω για να γυρίσει να με κοιτάξει και αφού είχα την προσοχή του, κατεβάζω το παράθυρο σιγά-σιγά. Κοιτάζοντας τον στα μάτια, αλλά εστιάζοντας στο άπειρο, κατάφερα να δημιουργήσω μια ατμόσφαιρα παράνοιας. «Γιατί με έβρισε; Θες να κατέβω κάτω;» τον ρώτησα ήρεμα και σχεδόν μηχανικά.

«Ε, βιαζόμουν,» μου απαντάει σχεδόν απολογητικά και μου χαμογελάει. Ακριβώς εκείνη την στιγμή ανάβει το φανάρι και κατάλαβε ότι θα είναι δύσκολο να τον ξαναπετύχω στο επόμενο φανάρι λόγω κίνησης. κρυφτεί στην κίνηση.  Έχοντας αυτήν την γνώση, φωνάζει, «Άντε γαμήσου ρε μαλάκαααα!»

Wednesday, 23 December 2015

Άμα δω στο όνειρο ποδοσφαιριστή, τι σημαίνει?

Σταμάτησε το google να κάνει redirect όσους κάνουν search για 'επιπτώσεις ομαδικού αυνανισμού' στο mazablog. Τώρα κάνει redirect όσουν βλέπουν στον ύπνο τους ποδοσφαιριστές.

Μαύρα Χριστούγεννα: Στρατόπεδα συγκέντρωσης

Το themazablog.gr ζητά συγνώμη που αναρτά τέτοιες σοκαριστικές και "σκληρές" φωτογραφίες αυτές τις Άγιες μέρες, αλλά πρέπει να δουν το "φως" της δημοσιότητας. Δείτε πως το "κράτος" συμπεριφέρεται στους Χριστουγεννιάτικους πρόσφυγες. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τις "εικόνες" που είδαν οι "ρεπόρτερ" του themazablog...


Thursday, 17 December 2015

Παίζοντας rpgs στα 90ς. Στην Ελλάδα.

Είμαστε πλέον στην εποχή που όλοι έχουμε παίξει rpg. Ή τουλάχιστον στην εποχή που όλοι μπορούμε να πούμε ψέματα και να καυχηθούμε ότι έχουμε παίξει rpg. Γιατί τώρα είναι της μόδας τα rpg. Και όταν λέω rpg εννοώ τα επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων.

Πράγμα που με εξοργίζει απίστευτα, γιατί όταν εγώ και η παρέα μου παίζαμε rpg στις αρχές του 90, το κάναμε με μεγάλο κίνδυνο και πολλές θυσίες.

Τότε όσοι έπαιζαν rpg τους περιθωριοποιούσαν. Ήταν απόκληροι της κοινωνίας, αποβράσματα, που αντί να βγουν να διασκεδάσουν στην Αυτοκίνηση, κλεινόντουσαν στο σπίτι με τους φίλους τους, και με το φως το κεριών, φορώντας δερμάτινα και σκισμένα τζιν, άνοιγαν βιβλία με βλάσφημες εικόνες και ιστορίες και παίζαν λέγοντας ιστορίες. Είχαν μακριά μαλλιά, δεν κυνηγούσαν τα κορίτσια και άκουγαν και χέβυ μέταλ.

Όταν παίζαμε εμείς rpg, η κοινωνία μας είχε δακτυλοδεικτούμενος. «Ο γιος της κυρά Μαρίας ξέρεις τι κάνει κάθε βράδι της Παρασκευής; Παίζει rpg με τον γιο του κυρ Κώστα!» έλεγαν οι κουτσομπόλες γριές της γειτονίας. Η Παναγιωταρέα έκανε εκπομπές και έλεγε ότι γίνονται σατανιστικές τελετές, και το χόλυγουντ έβγαζε ταινίες με DMs που σκότωναν τους παίκτες τους στην πραγματικότητα! Και η αλήθεια ήταν ότι όντως σκοτωνόμασταν μεταξύ μας. Είχαν χαλάσει πολλές φιλίες εξαιτίας του rpg. Και αυτές τις ιστορίες θέλω να σας διηγηθώ. Γιατί ήταν πολύ δύσκολο να είσαι roleplayer στις αρχές του 90, όχι όπως τώρα που όλα είναι εύκολα και έχει ξεφτίσει η αίγλη του να βρίσκεις ένα μια μαγική ασπίδα και να φοβάσαι να την πιάσεις γιατί μπορεί να ήταν καταραμένη.

Όπως τότε που πέθανε ο παπάς του Μιχάλη από τον Χολαργό από έναν γίγαντα γιατί νόμιζε ότι τον είχε. Μέρες πριν είχαν βρει μια μαγική πανοπλία, breastplate of command, που έδινε Χάρισμα +3. Ο Λουκάς ήθελε να έχει όλα τα μαγικά αντικείμενα που βοηθάνε στην μάχη και η πανοπλία αυτή του ανέβαζε το armor class κατά 3, αλλά το Χάρισμα ήταν άχρηστο για τον Λουκά που ήταν πολεμιστής. Την πανοπλία την ήθελα και ο παπάς της παρέας, γιατί με το Χάρισμα +3 μπορούσε να κάνει καλύτερες προσευχές. Τσακώθηκαν οι δύο τους και τελικά ο Παπάς ο Μιχάλης τον έπεισε τον Λουκά γιατί του είπε ότι με τις καλύτερες Προσευχές θα μπορεί να τον γιατρεύει καλύτερα κατά την διάρκεια της μάχης. Φυσικά όταν πέθανε ο Παπάς από τον γίγαντα ο Λουκάς δεν άργησε να σκεφτεί να πάρει την πανοπλία του από το πτώμα του. Αλλά δυστυχώς το σκέφτηκε αφού τον είχαν θάψει και μετά έπρεπε να τον ξεθάψουν. Και μέχρι να πεθάνει και ο Λουκάς (που δεν αργήσει να γίνει) είχε κάθε βράδυ επισκέψεις από το πνεύμα του παπά που του έλεγε να του επιστρέψει την πανοπλία και να τον θάψει πάλι. Φυσικά ο Λουκάς τον αγνοούσε αλλά δεν κοιμόταν καλά τα βράδια και δεν γέμιζε με όλα τα χιτ πόιντς. Αλλά στα παπάρια του.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Όταν πέθανε ο παπάς είχε μαζί του και ένα invisible mace +1. Και επειδή ήταν αόρατο, δεν το έβλεπαν οι αντίπαλοι και δεν μπορούσαν να τον αφοπλίσουν σχεδόν ποτέ. Το ήθελε και αυτό ο Λουκάς. Δύο μέρες έψαχνε στο πεδίο μάχης που είχε πεθάνει ο παπάς να το βρει, μέχρι που βαρέθηκε και τα παράτησε. Ήταν αόρατο, βλέπετε (no pun intended).

Και να σας πω και το άλλο για τον Λουκά και να σταματήσω να λέω για αυτόν ιστορίες γιατί μπορεί να τις διαβάσει και να θυμηθεί πόσο δύσκολο ήταν να παίζεις rpg το 90 και να προσπαθείς να εξηγήσεις στους γονείς που είχαν δει την εκπομπή της Παναγιωταρέας και ύστερα από ένα χρόνο να έχουν την απορία να μάθουν τι ακριβώς κάνεις στο σπίτι του Θανάση κάθε Παρασκευή βράδυ μέχρι τα ξημερώματα.

Ο Λουκάς, στην αρχή της καριέρας του (αλλά και μέχρι το τέλος της) ήθελε να είναι πολεμιστής στην κλάση και να σκοτώνει Ορκς. Μέχρι και ένα Ορκ που ειχε βρει να κοιμάται μόνο του είχε σφάξει στον ύπνο του. Το είχα βάλει εγώ σαν DM για να τους δώσει πληροφορίες. Ήταν καλό ορκ. Και το είχα βάλει να κοιμάται γιατί έτσι αβοήθητο ίσως να μην τον σκότωναν με την μια αλλά να το αιχμαλώτιζαν για να του πάρουν πληροφορίες. Αλλά όχι. Ό Λουκάς ήθελε να το σφάξει για να πάρει exp. Του άρεσε. Γιατί στην αρχή της καριέρας του, κάθε rpgας, δεν τον ενδιαφέρει να κάνει rp. Τον ενδιαφέρει να σφάζει και να παίρνει exp. Και πως θα σφάξει πιο αποτελεσματικά όταν είσαι πρώτο λέβελ και δεν έχεις βρει μαγικά αντικείμενα. Φτιάχνοντας έναν Παλαντίνο, αντί για Πολεμιστή. Και αγνοώντας φυσικά ότι ο Παλαντίνος έχει κάποιους κώδικες τιμής και συμπεριφοράς. Έτσι και ο Λουκάς το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μπει σε μια ταβέρνα που μόλις είχε ξεσπάσει μεγάλος καυγάς. Ξεθηκαρώνει το σπαθί του να ορμήσει και να σφάξει, αλλά θυμάται αμέσως ότι είναι Παλαντίνος και αν κάνει μια τέτοια κακιά πράξη, θα θυμώσουν οι θεοί και θα χάσει την θεϊκή ιδιότητα του να ακουμπάει τον εαυτό του με τα χέρια του και να γιατρεύεται. Οπότε προτίμησε να αγνοήσει τον καυγά και να κάτσει ήσυχος σε ένα τραπέζι στην άκρη της ταβέρνας και να περιμένει να έρθει το γκαρσόνι. Αλλά αντί να έρθει το γκαρσόνι, του ήρθε μια αδειανή μποτίλια στο κεφάλι, και τότε είπε στο διάολο και μαγικά μου χέρια που γιατρεύουν τις πληγές και στο διάολο και οι κώδικες των Παλαντίνων και σηκώθηκε και τα έκανε όλα πουτάνα και έχασε και το Παλαντινιλίκι και έγινε ένας απλός Πολεμιστής αλλά του άρεσε καλύτερα έτσι γιατί μπορούσε να σφάζει χωρίς να χρειάζεται να περιμένει πότε θα του έρθει στο κεφάλι η άδεια μποτίλια.

Ήταν δύσκολο να παίζεις rpg το 90 και να έχεις φίλους. Το rpg το 90 είχε χαλάσει πολλές παρέες. Όπως τότε που ο DM ήταν ο Μιχάλης, όχι αυτός από τον Χολαργό, ο άλλος, και είχε κάνει το λάθος να μας δώσει πολύ ισχυρά όπλα από νωρίς στο campaign με αποτέλεσμα να σκοτώνουμε όλους τους εχθρούς του με ευκολία πράγμα που τον εκνεύριζε γιατί έμοιαζε να είναι από αυτούς τους ανήμπορους DM που δεν έχουν εξουσία πάνω στο παιχνίδι τους και οι παίκτες κάνουν ότι θέλουν. Σκαρφίστηκε τότε ένα σατανικό σχέδιο για να μας κάνει να χάσουμε τα μαγικά μας όπλα. Μας φώναξε λέει ο Βασιλιάς να μας μιλήσει, να μας ευχαριστήσει για την προσφορά μας στο βασίλειο του και να μας δώσει και νέες αποστολές. Εμάς κάτι δεν μας άρεσε σε όλο αυτό και δεν αργήσαμε να καταλάβουμε το σχέδιο του όταν μας είπαν οι φρουροί του βασιλιά ότι για να τον δούμε πρέπει να αφήσουμε τα όπλα μας, για λόγους ασφάλειας, στον προθάλαμο. Έγινε τις πουτάνας. Μα τι λέτε, τι είναι αυτά τους λέγαμε. Είναι κειμήλιο της οικογένειας μου έλεγε ο ένας, δεν το αποχωρίζομαι ποτέ, έλεγε ο άλλος, μου το δώρισε ο πατέρας μου λίγο πριν πεθάνει φώναζε ο άλλος. Οι φρουροί ανένδοτοι. Μα τι θα κάνουμε αν μπουν δολοφόνοι την ώρα που μιλάμε με τον Βασιλιά! Πως θα τον προστατεύσουμε, λέγαμε. Οι φρουροί όχι μόνο δεν άλλαζαν τροπάριο, αλλά παρεξηγήθηκαν και όλας, λέγοντας μας ότι αυτή είναι δικιά τους δουλειά, να τον προστατέψουν, και όχι δικιά μας. Εκεί έγινε πάλι της πουτάνας γιατί τους λέγαμε ότι και ποιανού δουλεία ήταν να σκοτώσουν τους νεκραναστημένους από το νεκροταφείο, ή να διώξουν τους κλέφτες από τα ορυχεία. Ποιανού δουλεία ήταν να σκοτώσουν τον βρικόλακα που είχε κρυφτεί στην σπηλιά πίσω από το εξοχικό του Βασιλιά; Εμείς τα είχαμε κάνει αυτά, όχι οι φρουροί. Και τώρα μας λένε ότι αυτοί θα προστατεύσουν τον Βασιλιά αν χρειαστεί, και όχι εμείς. Μαλακίες! Αλλά τελικά επειδή δεν προχωρούσε η περιπέτεια και βαρεθήκαμε να  τσακωνόμαστε με τον DM (που στο κάτω κάτω είναι μεγάλη βλακεία να τσακώνεσαι με το DM) πήγαμε με τα νερά του αλλά ήμασταν εμφανώς τσαντισμένοι και αφήσαμε να εννοηθεί ότι θα του κάνουμε το campaign μπουρδέλο και θα ακολουθούμε ανορθόδοξους δρόμους και γενικώς θα πρέπει να τα περιμένει όλα. Πήγαμε να δούμε τον Βασιλιά και πιστέψτε με, δεν μας έκανε καθόλου εντύπωση όταν μετά από λίγο, από την πόρτα που μπήκαμε άρχισαν να μπαίνουν καπνοί και καταλάβαμε ότι στο άλλο δωμάτιο, στο δωμάτιο που είχαμε αφήσει τα μαγικά μας όπλα, είχε αρπάξει φωτιά. Ο Βασιλιάς φώναξε πως για να σωθούμε πρέπει να πηδήξουμε από το μπαλκόνι κάτω στο ποτάμι και τα λοιπά και τα λοιπά. Ε, τον πετάξαμε στο ποτάμι τον βασιλιά, και εμείς πήγαμε στο φλεγόμενο δωμάτιο να πάρουμε τα σπαθιά μας. Προσπαθήσαμε να συνθηκολογήσουμε με τον DM. Του το κάναμε ξεκάθαρο ότι χωρίς τα σπαθιά δεν φεύγουμε, αυτός μας απείλησε με Ολικό Θάνατο της Ομαδας (Ο.Θ.Ο.) ε και στο τέλος πηδήξαμε και εμείς στο ποτάμι και τα σπαθιά μας δεν τα ξαναείδαμε ποτέ. Ήταν δύσκολο να παίζεις rpg το 90, και με τον Μηχάλη DM, εγώ προσωπικά δεν ξαναέπεξα ποτέ.

Αλλά και με τον Σπύρο που έπαιξα δεν είχα καλύτερες εμπειρίες. Παίζαμε Shadowrun και είχε σκαρφιστεί μια φοβερή ενέδρα. Περπατάγαμε έναν διάδρομο σε κάποιο complex και οι εχθροί ήταν σε ένα δωμάτιο πίσω από μια πόρτα. Δεν μπορούσαμε να τους πυροβολήσουμε από έξω, έπρεπε να μπούμε μέσα. Αλλά αυτοί, είμασταν σίγουροι, θα είχαν οχυρωθεί πίσω από τραπέζια και ποιος ξέρει τι, θα είχαν φοβερό πλεονέκτημα στα ζάρια ενώ εμείς θα είχαμε μειονέκτημα. Συν ότι μέχρι να μπούμε από την πόρτα θα είχαν οι εχθροί έναν έξτρα γύρω δώρο! Ο Σπύρος ήταν πολύ περίφανος για το σχέδιο του και μας άφηνε να συζητάμε την τακτική μας έχοντας ένα χαμόγελο στο στόμα του. Μέχρι που είπα την σκέψη μου, να ρίξω μια χειροβομβίδα μέσα από την πόρτα. Δεν ήταν πολύ δύσκολο, μπορούσα απλά να πλησιάσω και να την αφήσω να τσουλήσει μέσα. Αλλά φυσικά κατι τέτοιο δεν άρεσε καθόλου στον Σπύρο. Με μια απλή κίνηση του κατέστρεφα σχέδια που είχε σπαταλήσει ένα ολόκληρο απόγευμα για να καταστρώσει (στο μυαλό του). Όχι, μου έλεγε, πρέπει να ρίξεις ζάρι και μάλιστα επειδή η πόρτα είναι μισόκλειστη πρέπει να έχεις και ένα σημαντικό πέναλτι στην ζαριά, μου έλεγε. Και μάλιστα για να δικαιολογήσει όλο αυτό το φιάσκο τόλμησε να αναφέρει και κάτι περί τριγωνομετρίας. Ο χαρακτήρας μου, επαγγελματίας δολοφόνος, εξπέρ στην χρήση όλων τον συμβατικών αυτόματων, τυφεκίων, και περιστρόφων, φαινόταν ότι θα είχε σημαντικό πρόβλημα να ρίξει μια χειροβομβίδα μέσα από μια πόρτα. Έριξα τα ζάρια, και παρά τα σημαντικά πέναλτι, έφερα την ζαριά, η χειροβομβίδα πέρασε την πόρτα, έσκασε μέσα στο δωμάτιο με εκκωφαντικό θόρυβο, αλλά όταν μετά μπήκαμε να δούμε τα πτώματα, δεν βρήκαμε τίποτα. Ο Σπύρος, o DM, με στυλ αυτοθαυμασμού μας εξήγησε ότι μέχρι να ρίξω την χειροβομβίδα οι εχθροί το έσκασαν από μια τρύπα (?) στο πάτωμα σαν αυτές που έχουν στο δρόμο για τους υπονόμους. Ήταν δύσκολο να παίζεις rpg το 90 και να κρατάς τις φιλίες σου σε ένα υγιές επίπεδο. Με το Σπύρο για DM, δεν έπαιξα ποτέ ξανά από τότε πάντως.

Αλλά και σαν παίκτης ο Σπύρος, ήταν δύσκολος. Τους τρέλαινε τους GMs. Είχε σπουδάσει κάτι σε σχέση με την ακουστική σε εργοστασιακούς χώρους(ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς) και είχε το συνήθειο την εξειδικευμένη αυτή γνώση να την μεταλαμπαδεύσει στους χαρακτήρες που έπαιζε. Δηλαδή ο Βάρβαρος που δεν είχε ποτέ του ξεμυτίσει από το χωριό του, με το 09 intelligence, ήξερε πώς να χρησιμοποιεί την ανάκλαση του ήχου για να μπερδεύει τους σιωπηλούς δολοφόνους που τον ακολουθούσαν. Το αποκορύφωμα ήταν όταν με DM τον Φόντα, η ομάδα είχε μπει σε μια σπηλιά. Στην ουσία μας είχε παρασύρει εκεί ο DM. Ενέδρα δηλαδή. Και οι εχθροί που παραμόνευαν, με κάποιο ξόρκι έσβησαν τους πυρσούς μας και δεν βλέπαμε τίποτα. Όχι όλοι βέβαια. Γιατί ο χαρακτήρας του Σπύρου δεν χρειαζόταν την όραση του για να βλέπει, όοοοχι. Ύστερα από ένα μαρτυρικό μισάωρο, και χρησιμοποιώντας όρους ακουστικής από το διδακτορικό του, ο Σπύρος μας εξήγησε πως χρησιμοποιώντας της σκληρές επιφάνειες μιας θεοσκότεινης σπηλιάς και τον ήχο που αντανακλάτε σε αυτές, όχι μόνο μπορεί κανείς να κατευθυνθεί με ασφάλεια και άνεση, αλλά και να εξουδετερώσει όλους τους εχθρούς που νόμιζαν ότι θα μας έπιαναν στα πράσα. Ύστερα από αυτό, ορκιστήκαμε να ξεχωρίζουμε μεταξύ στην Γνώση του Παίκτη και στην Γνώση του Χαρακτήρα. Και νομίζω μερικοί DMs ορκίστηκαν να μην ξαναπαίξουν με τον Σπύρο σαν Παίκτη.

Δεν θα πρέπει να ξεχάσω βέβαια και τον Γιάννη τον Κρητικό. Τον DM που είχε μεγαλόπνοα σχέδια για το DnD campaign του, αλλά σκόνταφτε πάντα στο μικρό μυαλό των παικτών. Όπως τότε που ήθελε με έμμεσο τρόπο να μας κάνει foreshadowing ότι το χωριό που μέναμε είχε μολυνθεί από doppelgangers, μια ράτσα πλασμάτων που παίρνουν την μορφή όποιου θέλουν. Στην αρχή μας έλεγε για μια όμορφη κοπέλα που μπήκε στο πανδοχείο με μια κόκκινη κάπα και μετά βγήκε με μια πράσινη. Ε, σιγά σκεφτήκαμε, θα άλλαξε ρούχα. Μετά μας περιέγραψε πως ξαναβγήκε με την κόκκινη κάπα της. Ε ωραία, σκεφτήκαμε σαν παίκτες, θα μπήκε να την πάρει γιατί μάλλον πήρε λάθος κάπα και εμείς δεν την είδαμε να μπαίνει την δεύτερη φορά. Σίγουρα ο Γιάννης θα τράβαγε τα αρχίδια του εκείνη την ώρα με αυτά που άκουγε. Μετά από ένα σημείο παραιτήθηκε από την προσπάθεια να είναι διακριτικός σχετικά με τους dopplegangers και μας περιέγραψε πως η ίδια κοπέλα εμφανίστηκε στο οπτικό μας πεδίο ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικά σημεία. Για τα επόμενα 2-3 σέσσιονς όχι μόνο ήμασταν σίγουροι ότι είχε δίδυμη αδερφή, αλλά σκεφτόμασταν και τρόπους να το εκμεταλλευτούμε. Ήταν δύσκολο να παίζεις rpg το 90, και ο Γιάννης αρνήθηκε να ξαναπαίξει μαζί μας ως DM. Αλλά έπαιξα σαν παίκτης. Για λίγο γιατί βρεθήκαμε σε μια υπόγεια κατακόμβη και ανοίξαμε μια παγιδευμένη πόρτα που ανατινάχτηκε (έκανα fail το spot trap) και πέθαναν σχεδόν όλοι ακαριαία, και ξενερώσαμε και σταματήσαμε το campaign εκεί έτσι για να τιμωρήσουμε τον DM (δεν είχαμε άλλο τρόπο τιμωρίας), τον Θανάση τον Εψιλονεννιά. Ο Γιάννης ο Κριτικός, ύστερα από το φιάσκο με τους Doppelgangers, παράτησε το DnD και το έριξε στο Magic: The Gathering για ένα διάστημα και μετά έπεσε και σε πιο σκληρά ναρκωτικά, στο World of Warcraft δηλαδή, αλλά αυτό ήταν χρόνια μετά, το 2004.

Τα 90ς επίσης στιγματίστηκαν και από ένα άλλο δυσάρεστο γεγονός. Ήταν η δεκαετία που κάποιοι Αθηναίοι rpgάδες, ζήλεψαν από τους Αμερικάνους και θέλανε να παίξουμε Vampire: The Masquarade στους δρόμους της Αθήνας, Live Action Role Playing δηλαδή, και είχαν ντυθεί με καμπαρτίνες και περπάταγαν στην Αλεξάνδρας για να βρουν τους NPC, άλλους παίκτες βαλτούς από τους GM για να τους δώσουν πληροφορίες και στοιχεία για να πάνε σε κάποιο άλλο μέρος και να συναντήσουν το GM και να τους πει τι πρέπει να κάνουν, αλλά τους είδαν οι αστυνόμοι και τους πήγαν στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων και γενικά ήταν πολύ δύσκολο να παίζεις rpg τότε, σε κυνηγούσε μέχρι και η αστυνομία.

Wednesday, 16 December 2015

All I want for Christmas is my sanity (ή "τι ακούω στο γραφείο")

-Έλα ρε Ανδρέα, τι γίνεσαι: (σημ.: Ανδρέας; σιδηροκολλητής της εταιρείας που επέστρεψε από εργοτάξιο σε απομακρυσμένο νησί)
-Άσε...
-Πως είναι εκεί στο νησί;
-Έχει πολλά κατσίκια. Σκότωσα και ένα; (σημ.: για να το φάει)
-Πως;
-Με ένα ξύλο.
-Τι; Το βασάνισες ρε!
-Όχι ρε μη την μια έπεσε κάτω. Δεν είχα και μαχαίρι να του κόψω το λαιμό. Έφερα τσεκούρι από το αμάξι.
(αμήχανη σιγή, και μετά προσθέτει)
-Αλλά ήταν γεμάτο τσιμπούρια από κάτω. Το άφησα.
-Τι άλλα νέα από το νησί;
-Άσε, γαμηθήκαμε!
-... γιατί;
-Κολλάμε εκεί, και μαστουρώνουμε με το *ακαταλαβίστικη ονομασία υλικού*.
-"Καλάι";
-Όχι, *ακαταλαβίστικη ονομασία υλικού*. Βγάζει καπνούς, και μαστουρώνουμε ενώ κολλάμε. Αν το αναπνέεις, δεν κάνεις και παιδιά.
(αμήχανη σιγή, και μετά προσθέτει)
-Αλλά δεν με νοιάζει!
-Α, έχεις παιδιά;
-Ναι, δύο με την γυναίκα, και δύο εξώγαμα.
(αμήχανη σιγή και μετά προσθέτει κοιτώντας το πάτωμα)
-Όλοι κάνουμε λάθη...

Friday, 11 December 2015

Συμβούλες από Άντρα προς Άντρα

Ακολουθεί αληθινός διάλογος.

"Ρε μαλάκα, με τις γκόμενες θα είσαι σκληρός. Άντρας. Δεν θα λες μαλακίες και γλυκόλογα και τέτοιες παπαριές! Τι είσαι; Καραγκιόζης; Όχι! Πρέπει να είσαι σοβαρός -ΝΤΡΙΙΙΙΝ- ωχ, η Μαρία.... Έλα μαράκι μου! Τι κάνεις ζουζουνάκι μου, εδώ με τα παιδιά είμαστε και χαζολογάμε! Ναι, έχεις φιλιά από όλους! Ναι, και εγώ σε αγαπάω και μου λείπεις. ΖΖΖΖζζμούτς! Φιλάκια! Ελα, φιλάκια! Ζμουτς ζμουτζ ζμουτς! Όχι, εσύ θα κλείσεις πρώτα! Εσύ! Χαχα, οκ μαζί!.... Δεν έκλεισες! Χιχιχι!"

Wednesday, 2 December 2015

Digital illiterate

Ο Γιάννης ο συνάδελφος δεν ξέρει πολλά από υπολογιστές. Είναι το άτομο που όταν εμείς παίζαμε Rick Dangerous και Bubble Bobble, αυτός έπαιζα μπάλα.

-Γιάννη, για δες το ρούτερ γιατί δεν δουλεύει; Είναι αναμμένο το λαμπάκι.
-Ναι.
-Για βάλε το βύσμα πάλι μέσα.
-Το έβαλα.
-Ποιο βύσμα έβαλες;
-Εεε, δεν ξέρω! ...το USB!   <--- (σημ: δεν υπάρχει τέτοιο βύσμα στο ρούτερ)
-Μήπως έχει βγει το καλώδιο του ethernet; Το λαμπάκι του wifi ανάβει; Η θύρα PCMCIA είναι συνδεδεμένη σειριακά με το LAN port adapter ή δημιουργεί πρόβλημα με τον DNS server; Για διάβασε μου ποιο είναι home address;
-...TAKE ME DOWN TO THE PARADISE CITY!

Friday, 20 November 2015

Αν ήμουν ο George Lucas.

Προετοιμάζομαι για την νέα τριλογία Star Wars. Η προετοιμασία μου έχει χαμηλούς τόνους γιατί φοβάμαι μην γίνει κανένα φιάσκο όπως με την προηγούμενη prequel τριλογία. Για την ώρα κατεβάζω τις Demastered φαν made εκδόσεις των επεισοδίων 4, 5, 6 (δηλαδή high definition έκδοση των ταινιών όπως αυτές είχαν παιχτεί στα σινεμά αρχικά, όχι με τις έξτρα καραγκιοζιές του Lucas - ψηφιακά εφέ, Han shot second κτλ).

Κάνοντας το ανάλογο research βρήκα το εξής αστείο και ευτράπελο.

Στο τέλος του Return of the Jedi εμφανίζεται το φάντασμα το Obi Wan. Αυτή η μορφή επικοινωνίας μετά τον θάνατο υποτίθεται ότι την είχε καταφέρει και τελειοποιήσει μόνο ο Obi Wan (όπως είχε πει στο prequel ο Yoda) αλλά μάλλον στην πορεία την τελειοποίησε και ο Yoda και ο Darth Vader, αφού είναι όλοι εκεί και στο τέλος της ταινίας και ως αστρικές προβολές χαιρετάνε τον Luke.

Το αστείο ξεκινά εδώ όμως. Στην αρχική ταινια (πριν βγουν τα prequels), το φάντασμα του Darth Vader το έκανε ο ηθοποιός Sebastian Shaw που τον υποδυόταν στην ταινία και ήταν μέσα στην 'μαύρη' στολή (δεν φαίνεται τελικά τόσο κακός χωρίς την μάσκα ε;). Όταν όμως βγήκε η νεα τριλογία, ο Lucas θεώρησε σκόπιμο να προσθέσει ψηφιακά την μάπα του νεαρού Άνακιν/Hayden Christenssen αντί για του Sebastian Shaw.






Και αναρωτιέμαι, γιατί σταμάτησε εκεί ο Lucas. Αφού την τεχνική του ghosting την έμαθε και ο Άνακιν και o Υοδα, γιατί να μην την έμαθαν και άλλοι Jedi;

Εγώ στην θέση του θα έβαζα και τον Qui Gon Jin, και τον Mace Windu.

Διάολε, γιατί να σταμάταγα εκεί; Θα έβαζα Jedi Ghosts κρυμμένα πίσω από τους θάμνους, να κρέμονταν από τα δέντρα και να κάναν κούνια, θα ήταν καβάλα σε αρκούδες και τίγρεις. Καμιά δεκαπενταριά από δαύτους θα έπαιζαν και την μακριά γαϊδούρα!

Θα φωταγωγούσα όλο το γαμημένο δάσος! Τόσους Jedi θα έβαζα αν ήμουν ο George Lucas.