Πως να χωρεύετε dubstep.

Όλοι θα θέλαμε να χορεύουμε dubstep όπως αυτός εδώ:

Επειδή όμως αρκετοί αρχάριοι Μάζες αυτοτραυματίστηκαν στην προσπάθεια να βελτιώσουν την τεχνική τους, ο master dubstep dancer Λαλησκου αποφάσισε να μας δώσει τα φώτα του.

Στο πρώτο μάθημα θα μας εξηγήσει, μέσω ενός gif, πως πρέπει να κουνάμε τα χέρια μας και συγκεκριμένα τις παλάμες μας, γιατί η κίνηση του σώματος, όπως την αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ξεκινάει από τα άκρα, δηλαδή της παλάμες.

Αν προσπαθήσουμε να γράψουμε σε κείμενο τον ήχο που παράγεται όταν παίζεται ένα τραγούδι dubstep, θα ήταν κάπως έτσι.

ΝΤΟΥΥΥΥΒ! ΓΟΥΑΚ-ΓΟΥΑΚ-ΓΟΥΑΚ- ΝΤΟΥΥΥΥΥΥΒ!

Το κόλπο, μας λέει ο Λάλησκου, είναι όταν ακούμε "Γουάκ" να κουνάμε την παλάμη μας σαν να έχουμε πιάσει κάτι καυτό και να έχουμε καεί.

Όταν ακούμε ΝΤΟΥΥΥΒ! σταματάμε όλες τις κινήσεις και μουτζώνουμε το πάτωμα.

Δείτε το παρακάτω gif και εξασκηθείτε. Ότι απορίες έχετε, ο Λαλησκού θα σας τις απαντήσει στα comments με μεγάλη ευχαρίστηση.

Μια από τις δύο παλάμες του Λάλησκου

Οι παραλληλισμοί είναι επικίνδυνοι

Μια σύντομη ιστορία κατευθείαν από το στόμα του Λαλησκού, οικονομικού μετανάστη στο Εδιμβούργο:

"Όταν ήρθα Ελλάδα για διακοπές γνώρισα μια τύπισσα που με ρώτησε πως μου φαίνεται το Εδιμβούργο. Της είπα ότι μετά το Σέφιλντ, είναι σαν να μετακόμισα από τα Τρίκαλα στην Αθήνα. Ε, μάντεψε..."

Το πιο ηλίθιο τρακάρισμα

Αρχικά θεωρώ περιττό να σας πω ότι το έκανε η αδερφή μου, η οποία για κάποιο περίεργο και ανεξήγητο ρόλο έχει γίνει το πιο δημοφιλές πρόσωπο του μπλογκ. Δεν σας κρύβω ότι μόλις σήμερα έλαβα και το πρώτο τηλεφώνημα (!) για να με συγχαρούν για το μπλόγκ αυτό, και οι δύο ιστορίες που ξεχώρισαν από τον θαυμαστή που με τηλεφώνησε, αφορούσαν και οι δύο την αδερφή μου. (Γεια σου Dentrag!)

Το τρακάρισμα έγινε αρκετά χρόνια πριν, αλλά εγώ το έμαθα χτες. Για να καταλάβετε καλύτερα τις συνθήκες που το αφορούν πρέπει να σας εξηγήσω ότι η αδερφή μου είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, και της αρέσει ιδιαίτερα η γυμναστική. Ναι, δεν μοιάζουμε καθόλου.

Ήταν μια περίοδος που είχε μανία να φοράει στα πόδια βαράκια για να γυμνάζεται ενώ περπατάει. Όπως φαντάζεστε, αποφάσισε ότι χρειάζεται να γυμνάζεται και ενώ οδηγάει. Όχι μόνο όμως αποφάσισε να οδηγήσει με βαράκια, αλλά έγειρε και την πλάτη της θέσης του οδηγού πολύ πίσω για να κάνει κοιλιακούς στα φανάρια (!!!). Κανονικά θα έπρεπε η ιστορία να τελειώνει εδώ, με αυτό το ωραίο punchline αλλά έχει και συνέχεια.

Ενώ οδηγούσε για κάποιο λόγο είχε αφαιρεθεί. Θέλω να πιστεύω όχι γιατί έκανε κοιλιακούς εν κινήσει. Ξαφνικά πρόσεξε ότι το μπροστά της αμάξι ήταν αρκετά κοντά και αποφάσισε να ελαττώσει την ταχύτητα. Σκοπό είχε να πατήσει ελαφρά το φρένο, αλλά ξέχασε ότι φορούσε βαράκια με αποτέλεσμα να κοκαλώσει το αμάξι, χωρίς να χρειάζεται. Ο οδηγός του πίσω αμαξιού ξαφνιάστηκε από το αψυχολόγητο φρενάρισμα. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει και έπεσε πάνω της.

Η αδερφή μου βγήκε έξω. Ευτυχώς η φόρμα της έκρυβε τα βαράκια. Ο πίσω οδηγός έντρομος βγήκε από το αμάξι του και αυτός και της ζητούσε συγνώμη και την ρωτούσε αν είναι καλά, και ότι θα κάνει δήλωση ότι φταίει και τα λοιπά. Ήταν πεπεισμένος ότι έφταιγε αυτός.  Αν ήξερε τι ακριβώς είχε γίνει θα επαλάμβανε αυτό που της είχε κάνει ένας άλλος σε ένα φαστφουντάδικο και με την μούρη της, έτριψε το τραπέζι. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Υστερόγραφο

Το επίθετο του οδηγού ήταν Τσιμπούκης και για αρκετές βδομάδες προσπαθούσε να βγει ραντεβού με την αδερφή μου. Αυτή αρνείτο, γιατί όπως μου είπε δεν είχε μέλλον η σχέση τους. Ποία θα ήθελα να παντρευτεί έναν με τέτοιο επίθετο και να αλλάξει το όνομα της σε κυρία Τσιμπούκη?

Και για να σας αφήσω ζητώντας και την συνέχεια, και η ιστορία του κ.Τσιμπούκη έχει και αυτή μια συνέχεια, αλλά θα την πω στους στενούς μου φίλους, face to face.

Το μαγαζάκι

Στο στενό κάτω από τα γραφεία της εταιρείας που εργάζομαι, στα Εξάρχεια, υπάρχει ένα μικρό μαγαζάκι που πουλάει μαλακίες. Μαλακίες όπως χαζοαφίσες, ηλίθια νεανικά ρολόγια τοίχου, ρούχα, μέχρι και εσώρουχα. Κάθε μέρα περνάω έξω από το μαγαζάκι ενώ πηγαίνω στην δουλεία, και πάλι όταν σχολάω. Μια φορά είχα μπει μέσα μόνο, πριν κάτι χρόνια για να αγοράσω λαμπάκια για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Εντύπωση μου έκανε ότι δεν είχα δει κανέναν να άλλο να μπαίνει μέσα στο μαγαζί αλλά ποιος πάει να αγοράσει εσώρουχα από τις 8 το πρωί;

Προφανώς την ίδια απορία είχε και το αφεντικό. Σήμερα μπήκε στο γραφείο ιδιαίτερα προβληματισμένος. Προφανώς δεν άντεχε άλλο και μας εξέφρασε την απορία του σχετικά με το μαγαζάκι. Μας είπε πως είναι δυνατόν να επιβιώνει αυτό το μαγαζί τόσα χρόνια, και ειδικότερα φέτος, σε μια τόσο δύσκολη οικονομική περίοδο χωρίς να έχει δει κανείς να μπαίνουν πελάτες. Οι συνάδελφοι, προβληματισμένοι και αυτοί, δεν είχαν την απάντηση. Οπότε το αφεντικό έδωσε μόνος του την λύση.

‘Για να μην έχει κλείσει το μαγαζάκι ακόμα, μάλλον πουλάνε ναρκωτικά'.

Οι συνάδελφοι στην αρχή σοκαρίστηκαν, αλλά μετά αμέσως έγνεψαν συγκαταβατικά, σαν επιτέλους να βρήκαν την λύση του πολυετούς μυστηρίου.

Αυτό που δεν κατάλαβαν είναι ότι με την ίδια λογική και αυτοί στο μαγαζάκι το ίδιο θα λένε και για εμάς. Στο κάτω-κάτω, δεν βλέπουν να κάνουμε κανένα τεχνικό έργο στην γειτονία, άρα ο μόνος λόγος που δεν έχει κλείσει η εταιρεία είναι επειδή πουλάμε ναρκωτικά.

Μου αρέσουν αυτές οι μικρές καθημερινές δόσεις ειρωνείας.

Τα πιο εύκολα 30 ευρώ της ζωής του

Κατά την διάρκεια ενός μικρού και ανεπίσημου meeting της Μάζας σε γνωστό στέκι στην Νέα Ερυθρέα, ένα μέλος της Μάζας (ας τον ονομάσουμε Βίκτορα), αποφάσισε να δεχτεί την πρόκληση ενός άλλου μάζα (ας τον ονομάζουμε 'Τζίμης ο μπαρμαν'), και να πιει ένα ολόκληρο μπουκαλάκι με ταμπάσκο. Αν το κατάφερνε θα κέρδιζε 30 ευρώ.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον είχε προκαλέσει ο Τζίμης να φάει ή να πιει κάτι καυτερό. Πριν μήνες, στην γιορτή μπύρας, τον είχαν προκαλέσει να πιει μια παράξενη μπύρα η οποία σερβίρεται με μια μεγάλη πιπεριά μέσα στο ποτήρι. Για 30 ολόκληρα ευρώ. Ο Βίκτορας αρνήθηκε, και καλά έκανε, γιατί το ποτήρι μπύρας ύστερα από μάχη το κατάφεραν όχι ένας, αλλά τρία διαφορετικά άτομα. Αν το είχε επιχειρήσει μόνος του, ίσως υπήρχαν επιπλοκές ή και θύματα. Μετά τον προκάλεσαν να φάει την πιπεριά που περίσσεψε τουλάχιστον, αλλά και πάλι αρνήθηκε την πρόκληση (και απαρνήθηκε για δεύτερη φορά τα 30 ευρώ).

Ο Τζίμης δεν το είχε βάλει κάτω όλους αυτούς τους μήνες, και να που τώρα οι κόποι του έπιασαν τόπο. Ο Βίκτορας δεν άντεξε άλλο τον εμπαιγμό και τα υπονοούμενα του Τζίμη και αποφάσισε να πάρει την μοίρα στα χέρια του. Είπε ΝΑΙ, και άδειασε το μπουκαλάκι με το ταμπάσκο σε ένα ποτήρι. Ο Τζίμης του κούναγε τα ευρώ μπροστά του, και τυφλωμένος από το εύκολο χρήμα, ο Βίκτορας, με μια κίνηση κατάπιε το ταμπάσκο.

'Χα!', είπε, πήρε τα 30 ευρώ και άρχισε να πανηγυρίζει. 'Αυτά ήταν τα πιο εύκολα 30 ευρώ που έβγαλα ποτέ στην ζωή μου', ήταν η τελευταία φράση  ενώ κουνούσε τα ευρώ σαν βεντάλια. Και μετά αλλάξαν όλα.

Μια κρούστα ιδρώτα σχηματίστηκε αρχικά στο μέτωπο του και ύστερα σε όλο του το πρόσωπο. Το χρώμα του προσώπου έγινε κόκκινο, όπως και τα μάτια του. Και άρχισε να δακρύζει. Άναρθρα επιφωνήματα έβγαιναν από το στόμα του. 'Ωχ, αχ, και ωχωχ'. Πήγε στην τουαλέτα για να βρέξει το πρόσωπο του και γύρισε με το κεφάλι του βρεγμένο, σαν να είχε κάνει βουτιά. Τότε ήταν που άρχισε να ψελλίζει και ολοκληρωμένες προτάσεις, όπως "Δεν είμαι καλά..." και "κάτι έχω πάθει".

Ο Τζίμης, πάντα μεγαλόψυχος, τον λυπήθηκε και του έδωσε ένα ποτήρι γάλα για να στρώσει το στομάχι του. Αφού το ήπιε και ηρέμησε, ο Βίκτορας πήρε θάρρος. "Είμαι μια χαρά!", έλεγε προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πιο πολύ, παρά εμάς. 

Τις επόμενες δύο μέρες, δεν είχαμε νέα του. Αργότερα μάθαμε ότι είχε επικοινωνήσει μαζί του ο "Cpt." Μάρβελος. Μέσω sms. Του είχε γράψει 'είσαι καλά?', και ο Βίκτορας του είχε απαντήσει "Όχι, δύο μέρες τώρα είμαι στην τουαλέτα. Έχει πάρει φωτιά ο κώλος μου".

Στο συμβούλιο της Μάζας, κατά το debriefing, αποφασίσαμε ότι δεν είμαστε σίγουροι αν όντως ήταν τα 30 πιο εύκολα ευρώ που έβγαλε ποτέ του ο Βίκτορας, αλλά σίγουρα τα ξόδεψε όλα για κωλόχαρτα.

Άβαταρ

Φόβος και παράνοια στο τελευταίο βαγόνι

Δεν χρησιμοποιώ συχνά τον ηλεκτρικό αλλά πριν κάτι μέρες αναγκάστηκα να πάω κόντρα στις συνήθειες μου. 

Μπήκα στο τελευταίο βαγόνι, μαζί με αρκετό κόσμο. Μετά από δύο τρεις στάσεις, κόσμος είχε μπει, κόσμος είχε βγει, και η σύσταση του βαγονιού ήταν σαν την διαφήμιση της Benetton. Όλες τα καθίσματα ήταν πιασμένα και εγώ κρατιόμουν από έναν στύλο, μαζί με άλλους 3-4. Τότε ήταν που άκουσα την ακόλουθη ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του βαγονιού. Ο εκφωνητής, προφανώς ο οδηγός, μιλούσε πιο γρήγορα από το συνηθισμένο και στην φωνή του διέκρινα ένα ίχνος αγωνίας.

"Προσοχή στα προσωπικά σας αντικείμενα. Κρατήστε τα σφιχτά, ειδικά οι επιβάτες στο τελευταίο βαγόνι."

Έπρεπε να ήσασταν εκεί. Ένιωσα σαν να ήμουν κομπάρσος σε καουμπόικη ταινία, σε σκηνή σε σαλούν πριν τραβήξουν τα πιστόλια οι θαμώνες.

Όλοι στο βαγόνι αμέσως βάλαμε το ένα χέρι στην πίσω τσέπη μας. Για να προστατέψουν το πορτοφόλι, αλλά έμοιαζε σαν να θέλαμε να τραβήξουμε το περίστροφό μας από εκεί. Κοιτάγαμε καχύποπτα τους άλλους, με βλέμματα σκυθρωπά, σαν ταινία του Κλιντ Ιστγουντ. 

Κανείς δεν μίλαγε, η σιωπή ήταν εκκωφαντική. Τα βλέμματά μας κάναν απότομες κινήσεις δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας να δούμε ποίος θα κάνει την πρώτη κίνηση. Θα ήταν και η τελευταία του. Είμαστε σαν κουρδισμένα ελατήρια. Ακίνητοι και έτοιμοι για όλα. Στις ταινίες του Κλίντ Ιστγουντ, αυτό λέγετε 'mexican standoff'.

Ξαφνικά, χτύπησε ένα κινητό. Παραλίγο να γίνει μακελειό. Όλοι αναπήδησαν. Αλλά καταφέραμε και συγκρατηθήκαμε. Κανείς δεν κουνήθηκε. Το κινητό συνέχισε να χτυπάει. Κουνώντας μόνο τα μάτια μας, καταφέραμε να εντοπίσουμε τον κάτοχο του. Ήταν στον απέναντι στύλο. Είχε το ένα χέρι του στο στύλο για να κρατιέται και το άλλο του χέρι στο στην κωλότσεπη. Είχε τραβήξει τα βλέμματα όλων. Είχε ιδρώσει. Επίσης είχε και ένα πρόβλημα. Δεν ήξερε με πιο χέρι να σηκώσει απαντήσει το κινητό. Να αφήσει την τσέπη του εκτεθειμένη, ή να αφεθεί στην τύχη της αδράνειας και να αφήσει το στύλο από τον οποίο κρατιόταν. Τελικά αποφασίσει να μην κάνει τίποτα και να αγνοήσει το κινητό. Ο ιδρώτας κύλισε στο πρόσωπο του σαν δάκρυα. Το κινητό σταμάτησε να χτυπάει, και άφησε έναν αναστεναγμό ανακούφισης να βγει από τα χείλη του. 

Φτάσαμε στην επόμενη στάση, άνοιξαν οι πόρτες, και το βαγόνι άδειασε. Οι περισσότεροι ξαναμπήκαν στο προτελευταίο βαγόνι. Τότε μόνο μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί ο οδηγός να βαριόταν και να μας έκανε πλάκα.

Black Justice

Ανοίγει η πόρτα του γραφείου μου και έντρομη μπαίνει μέσα η γραμματέας.

«Νίκο, έλα λίγο στην εξώπορτα να δεις, είναι ένας μαύρος έξω και κάτι θέλει!»

Σάστισα. Η περιγραφή της δουλείας μου σίγουρα δεν είναι 'Υπεύθυνος Εξώπορτας', αλλά από την άλλη περνάμε δύσκολους καιρούς. Αποφάσισα να μην παραπονεθώ. Αν και, επειδή η εταιρεία είναι στα Εξάρχεια, συνήθως στην πόρτα είναι ναρκομανείς. Παλιά είχαμε πρόβλημα  με αυτούς. Χτύπαγαν το κουδούνι, έμπαιναν μέσα και ζήταγαν ναρκωτικά ή λεφτά. Έτσι όπως είναι οι καιροί όμως, δεν είχαμε τίποτα από τα δύο να τους δώσουμε.

Άλλες φορές, δεν ζήταγαν τίποτα. Τρύπωναν σε κάποιο γραφείο, και έκλεβαν κανένα λάπτοπ από τον πρόεδρο.

Ο τελευταίος που είχε μπει ήταν ακόμα πιο ευρηματικός. Είχε πάει στον πρόεδρο και του ζήταγε να αγοράσει κουπόνια προστασίας για την εταιρεία, «…για να μην την βρούμε καμένη καμία μέρα», μας είπε. Ο πρόεδρος αγόρασε δύο κουπόνια, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω που βρήκε εκτυπωτή και τα τύπωσε. Ήταν πάντως τίγκα στην ανορθογραφία. Ο ναρκομανής (αρνούμαι να τον πω πρεζάκι, γιατί το μπλογκ είναι εναντίων του κοινωνικού ρατσισμού), είδε ότι το κόλπο έπιασε, ήρθε και την επόμενη μέρα για να πουλήσει κουπόνια, αλλά ο πρόεδρος αρνήθηκε να αγοράσει και έτσι ο ναρκομανής εξαναγκάστηκε να του κλέψει πάλι το λαπτοπ.

Από τότε, βάλαμε κάμερα στην εξώπορτα, και πριν ανοίξει η γραμματεία, ρώταγε ποίος είναι αυτός έξω. Τώρα όμως με τον μαύρο είχε κάποιο πρόβλημα.

«Έλα να δεις ποιος είναι, γιατί εγώ δεν τους ξεχωρίζω αυτούς τους μαύρους. Και δεν μιλάει και καλά ελληνικά  και δεν τον καταλαβαίνω. Μπορεί να είναι και εργάτης μας», μου εξήγησε.

Το μυστήριο λύθηκε. Ήταν στην εξώπορτα ένας σκουρόχρωμος (αρνούμαι να τον μαύρο γιατί είμαι εναντίων του φυλετικού ρατσισμού), ο οποίος ήθελα να μπει στην εταιρεία. Η γραμματεία όμως δίσταζε να ανοίξει την πόρτα γιατι δεν γνώριζε της προθέσεις του. Σε αυτό συνέβαλε και η δυσκολία επικοινωνίας.

Η θέση μου ήταν λεπτή και δύσκολη. Αν πήγαινα να ανοίξω την εξώπορτα και να του πω ‘ποιος είστε’, ίσως να τον προσέβαλα αν όντως ήταν εργάτης μας και όχι κάποιος τυχαίος. Οπότε αποφάσισα να προσποιηθώ ότι πηγαίνω σε άλλο γραφείο, να περάσω από την εξώπορτα και ‘τυχαία’ να τον δω που περιμένει και από ευγένεια να τον ανοίξω και να τον ρωτήσω. Ακούγεται εύκολο στην θεωρία, αλλα στην πράξη δεν ήταν γιατί με ακολουθούσε η γραμματέας κρυμμένη ακριβώς από πίσω μου. Ήταν λίγο γελοίο το σκηνικό. Την αγνόησα και έκανε ότι είχα σχεδιάσει.

«Τι θα θέλατε?», τον ρώτησα με ευγένεια, όταν του άνοιξα την πόρτα. Επίσης έκανα τον ξαφνιασμένο. Δεν περίμενα να δω κάποιον στην εξώπορτα. Ξέρετε.

«Γκία σας! Ήρτα να ντω τον κύριο Μανόλη!», μου είπε. Ναι, ήταν δικό μας παιδί. Ήταν ….

…ο Τζουστίσε!!!

Sex-shops στο twitter. Ήρθε η επανάσταση

Φίλοι, το έψαξα και πλέον έχω και την γνώμη των ειδικών. Μπορείτε άφοβα να κάνετε την κίνηση που κάνετε και όταν βάζετε μπρος το αλυσοπριονο.

Ξεράστε μαζί μας.

Σκληρό πράγμα η περιφρόνηση

Twitter. Μου την δίνει. Όλοι προσπαθούν να γράψουν μια εξυπνάδα με όσο το δυνατό λιγότερα γράμματα. Και όλοι είναι ριτουιτόθηροι. Συν τοις άλλοις έχουμε και τα μάρκετινκ ακάουντς να σε κάνουν φόλο χωρίς λόγο. Χτες ειδικά οργίασαν. Δείτε. Συμβουλάτορες, κλινικές, γκόμενες, φίλοι από το στρατό...

Είπα να μιλήσω στην Λεία. Ίσως να ήταν καμία παλιά γνωστή ή ακόμα καλύτερα να ήθελε να φλερτάρει. Το κάνουν πολλές αυτό τελευταία αλλά μέχρι στιγμής όλες τρώνε τα μούτρα τους. Είμαι δύσκολος.

Όμως η Λεία δεν απάντησε ποτέ στις διερευνητικές μου ερωτήσεις και με στεναχώρησε. Την αφήνω στα χέρια σας.

(Μερικοί μου έκαναν παρατήρηση ότι το Λεία γράφετε με γιώτα, αλλά μάλλον δεν έχουν δει Star Wars)

Ο Τσαγκάρης και το παιχνίδι των θρόνων

Λίγες μόνο μέρες από την προφητική ανάρτηση για τους Geek Wanna-Be, βλέπω άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γουοναμπινισμού. Δεν έχω άλλη επιλογή παρά να το μοιραστώ μαζί σας.

Πρώτα από όλα, το Game of Thrones ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΈΡΣΙ!!!

Επίσης μάθε πως γράφονται οι Ταργκάριεν. Η Νταενέρις ήταν τόσο η βασίλισσα των Ταργκάαριεν, όσο και ο Κωνσταντίνος ήταν ο βασιλιάς των Γλύξμπουργκ. Όσο για το 'ντοθράκων', εδώ χάνω τα λόγια μου. Είμαι υπερβολικός? Μπορεί. Αλλά αντί να περιμένεις να βγει το δεύτερο μέρος, τράβα διάβασε τα βιβλία, γιατί έχω την εντύπωση πως το μόνο fantasy βιβλίο που έχεις διαβάσει είναι το Χόμπιτ.Αν καταφέρεις και φτάσεις στο τέταρτο τόμο, θα δεις και πως ράβουν το κεφάλι του "Εννταρντ" πάλι πίσω στο σώμα του. Και με την μαγεία της Βαλιριανής λεπίδας, ο "Έννταρντ" καλπάζει ξανά προς το σούρουπο, αφού έχει αποκαταστήσει το Γουίντερφελ στην παλιά του δόξα. Το έργο του έχει τελειώσει εδώ. Εκεί.

Και αν αναρωτηθήκατε πιο είναι τελικά το νόημα του άρθρου (και του αρχικού αλλά και του δικού μου), το ίδιο αναρωτιέμαι και εγώ. 

Ένας γέρος που ουρλιάζει στα σύννεφα. Μια αναθεματισμένη κατακλείδα από τους Σίμπσονς.

Σε διαθεσιμότητα

Αστυνομικός, εκτός υπηρεσίας, ενώ οδηγούσε βράδυ με σβηστά τα φώτα παρέσυρε με το όχημα του, και σκότωσε, δύο πεζούς. Τον βάζουν σε διαθεσιμότητα. Το περιστατικό γίνεται γνωστό λίγο αργότερα μέσω του διαδικτύου.

Αυτό προκαλεί την οργή όσων διάβασαν την είδηση γιατί ο αστυνομικός που είναι σε διαθεσιμότητα στην ουσία πάει σπίτι του, δεν δουλεύει και συνεχίζει να παίρνει μισθό. Δηλαδή κάτι σαν πληρωμένες διακοπές.

Κακώς όμως εκνευρίστηκαν. Αν είχαν δει τόσες ταινίες όσες εγώ, σίγουρα θα γνώριζαν πως θα εξελισσόταν η πλοκή. Ο αστυνομικός θα πέρναγε δύο-τρεις μαρτυρικές μέρες ζώντας μέσα σε μια εσωτερική κόλαση, ψυχολογικά αναστατωμένος, γεμάτος θλίψη και ταπείνωση. Σε κάποια στιγμή θα έκλαιγε και με λυγμούς, όπως μόνο οι πραγματικοί άνδρες ξέρουν να κλαίνε. Θα είχε τύψεις, όχι μόνο για την πράξη του, αλλά επειδή γνωρίζει ότι όλο αυτό το διάστημα οι εγκληματίες δρουν ανενόχλητοι διαπράττοντας εγκλήματα. Στο τέλος θα αποφασίσει να αψηφήσει τον Διοικητή του, ο οποίο μάλιστα συχνά του έλεγε πει 'Διάολε, ΜακΠαπαπαρασκευά είσαι ένα ανεξέλεγκτο κανόνι (loose canon)!'. Στα κομμάτια η διαθεσιμότητα, θα πει, και θα βγει για να αποδώσει δικαιοσύνη. Χρησιμοποιώντας την γνώση των δρόμων και την ευφυΐα του, θα εξιχνιάσει μια υπόθεση μεγάλου βεληνεκούς, και ο διοικητής του, αφού τον επιπλήξει, δεν θα έχει άλλη επιλογή από τον να τον παρασημοφορήσει χτυπώντας του φιλικά την πλάτη.

'ΜακΠαπαπαρασκευά, πάλι έσωσες την πόλη μας'.

Queue end credits.

Την αποφεύγω την ποίηση (και το θέατρο).

Διάλογος βγαλμένος από την ζωή.

Το ράδιο παίζει 'Διακοπές στο Σαράγιεβο' από Μάτζικ Ντε Σπελ, στο γραφείο.

"Δεν μου αρέσει."

Παύση.

"Το τραγούδι. Δεν μου αρέσει"

"Α.", απαντάει συνάδελφος. Αυτός που μας έλεγε για τους αιχμάλωτους Γερμανούς στο Στάλινγκραντ.

"Γενικώς. Δεν μου αρέσουν οι Μάτζικ Ντε Σπελ".

"Ναι, κατάλαβα."

"Ένα άλλο που λέει 'εμένα οι φίλοι μου είναι...', το ξέρεις?"

"Ναι."

"Αυτό μου την δίνει περισσότερο. Με εκνευρίζει. Πολύ δήθεν".

"Από ποίημα είναι. Μελοποιημένο".

"Ναι ε?"

"Ναι, Κατερίνα Γώγου. Την ξέρεις?"

"Όχι." Παύση. Αναλαμπή! "Είναι αυτή που τραγουδάει στο τραγούδι σε μια φάση".

"Δύσκολο. Πέθανε κάπου το 90". Μου την είπε. Πρέπει να τιμωρηθεί.

"Ναι ε? Από τι?"

"Ξέρεις..." Παύση. Προφανώς δεν ήξερε ούτε αυτός. "90ς". Αυτό τα ξεκαθάρισε όλα.

"Κατάλαβα". Παύση για εσωτερικό συλλογισμό. "Την αποφεύγω την ποίηση. Σε κάνει αδερφή. Μήπως πας και θέατρο?", του λέω πριν προλάβει να φέρει αντίρρηση.

"Ναι"

"Και αυτό σε κάνει αδερφή". Το χόντρυνα λίγο.  

Ο συνάδελφος πήγε να το σώσει. «Ε, αραιά και που, πάω»

«Τι? Μια φορά το μήνα δηλαδή?»

«Και πιο σπάνια»

«Για να αποκτήσεις ανοσία? Όπως κάνουν οι φακίρηδες που παίρνουν μικρές δόσεις δηλητηρίου?»

«Ε.., ναι...», ο διάλογος είχε γίνει πολύ σουρεαλιστικός για τα γούστα του και αποφάσισε ότι πρέπει επιτέλους να ασχοληθεί με την δουλεία του. Ταπεινωμένος έσκυψε το κεφάλι του πάνω στις οικονομικές καταστάσεις και με αγνόησε για την υπόλοιπη ημέρα. Του έγινε μάθημα και δεν νομίζω να το ξαναπαίξει έξυπνος όταν κάνω αναφορές σε τραγούδια.

Και αν αναρωτηθείτε γιατί έπρεπε να παίξουμε την κάρτα της 'ομοφυλοφοβιάς', εμείς εδώ στο Μάζαμπλογκ, το κάναμε απλά για να χτυπήσαμε την ομοφυλοφοβία. Και τον ομοφυλοφοβικό συνάδελφο, γιατί εκεί που τους πονάει. Εμείς τους αγαπάμε τους ομοφυλόφιλους (και τους ομοφυλοφοβους, όλους τους αγαπάμε) και θα συμπαρασταθούμε σε όσους κάνουν προσπάθεια να γιατρευτούν από την μάστιγα της ομοφυλοφιλίας.

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993.