Υπάρχουν ανάμεσα μας.

Σίγουρα όλοι έχετε κάποιον γνωστό σας που είναι conspiracy theory junkie. Έχω και εγώ έναν.

Όποτε βλέπει στον ουρανό αεροπλάνα να αφήνουν πίσω τους αυτά τα άσπρα σημάδια, πάντα μου λέει ότι ψεκάζουν μια ουσία (νομίζω υδράργυρο) στην ατμόσφαιρα για να πέφτουν οι αντιδράσεις μας, και να μην αντιστεκόμαστε στην εξουσία και τα λοιπά. Επίσης και το εμβόλιο της γρίπης είχε και αυτό υδράργυρο για τον ίδιο λόγο. Επειδή έκανα και έρευνα στα ίντερνετς, δεν είναι ο μόνος που τα πιστεύει αυτά. Γκουγλάρετε το και θα δείτε.

Το αποκορύφωμα όμως της παράνοιας ήταν όταν άρχισε να μας εξηγεί τις θεωρίες του για τις φωτιές στην Μόσχα. Μας εξήγησε ότι υπάρχουν φωτογραφίες και ειδικότερα βίντεο (άσχετα με την φωτιά) σε δάση που την μια στιγμή υπάρχει ένα φως στον ουρανό και την άλλη τίποτα. Αυτό μάλιστα το είχε δει σε μια αξιοσέβαστη εκπομπή του μπιμπισί. Την επόμενη μέρα στο σημείο αυτό, προκλήθηκε φωτιά. Οπότε καταλήγει ότι δεν θα ήταν καθόλου παράξενο οι εμπρηστές να είναι από άλλο πλανήτη (εξωγήινοι για όσους δεν κατάλαβαν το υπονοούμενο).

Επειδή είχα κουραστεί να ακούω παπαριές, είπε να τον ζορίσω λίγο. Τον ρώτησα γιατί να θέλουν να κάψουν τα δάση. Μου εξήγησε με απλά λόγια και χωρίς να γελάει (ανησυχητικό), ότι προφανώς θέλουν να έρθουν να αποικήσουν στην γη. Η επόμενη ερώτηση ήταν πασιφανής.

Γιατί πρέπει να κάψουν τα δάση πριν έρθουν να αποικήσουν?

Και μου απαντάει, μα προφανώς αναπνέουν διοξείδιο!

Γκτόινγκ!

Και μόλις γύρισε από άδεια...

Δεν ξέρω αν υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά υπάρχουν άτομα που πιστεύουν τέτοιες παπαριές. Ζουν ανάμεσα μας, αναπαράγονται και είναι επικίνδυνοι.

Θύματα

Υπάρχουν πολλά, τώρα με τις απεργίες των βυτιοφόρων και την έλλειψη βενζίνης έχουν γίνει πιο εύκολο να τους αναγνωρίσεις

Πρώτα από όλα, αν δεν υπήρχαν θύματα, δεν θα υπήρχε και έλλειψη στην βενζίνη. Αλλά πανικοβλήθηκαν όλα τα θύματα και γέμισαν το ρεζερβουάρ τους ακόμα και για οχήματα που δεν θα τα κυκλοφορούσαν υπό άλλες συνθήκες. Μια συνάδελφος, που κάθε βδομάδα βάζει μόνο 10 ευρώ, και υπό λογικές συνθήκες δεν θα χρειαζόταν βενζίνη για άλλο ένα μήνα, είχε πανικοβληθεί… τι να πει κανείς. Ίσως έχω σκληραγωγηθεί από το Fallout και τα λοιπά post-apocalyptic settings, και δεν με τρομάζουν τέτοια σενάρια. Αστείο ήταν και όλοι αυτοί που περιμένουν στις ουρές έξω από τα βενζινάδικα. Πχ ο κουμπάρος. 20 λεπτά περίμενε, χωρίς βενζίνη στο ντεπόζιτο, και με αναμμένη την μηχανή. Στο τέλος έβγαλε πινακίδα το βενζινάδικο ‘βενζίνη τέλος’ και σηκώθηκε και έφυγε.

Σήμερα είδα όμως το αποκορύφωμα του παραλόγου. Είδα ένα βυτιοφόρο στο δρόμο, να το έχουν πάρει από πίσω αυτοκίνητα και μηχανάκια να δουν σε πιο βενζινάδικο θα πάει. Μου θύμισε ταινίες του στυλ Mad Max, που κάνανε ρεσάλτα στα οχήματα για να κλέψουν τα καύσιμα. Να δείτε που σε λίγο θα έχουν και δηλητηριασμένος από έξυπνους που θα προσπαθούν να κλέψουν βενζίνη από αμάξια ρουφώντας την από λάστιχο ποτίσματος.

Ορυλά, Αρπιτζί και Eφπιές

Ορυλά, Αρπιτζί και Eφπιές
(σημ.συντ: Οτορυνολαρυγγολόγοι, roleplaying games, και first person shooters)


Μετά από 10 χρόνια, αναγκάστηκα να επισκεφτώ πάλι τον οτορυνολαριγγολόγο. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από την τελευταία φορά. Πρέπει μετά από θαλασσινό μπάνια να είχε βουλώσει το αυτί. Ο Ορυλά μου είπε ότι χρειάζεται καθαρισμό. Μου έριξε νερό με πίεση (μέσα στο αυτί, δεν με μπουγέλωσε ο άνθρωπος). Το καθάρισε. Πέντε λεπτά υπόθεση. Με χρέωσε 50 ευρώ.

Δέκα χρόνια μετά παρουσιάζονται τα ίδια συμπτώματα. Προτού επισκεφτώ τον γιατρό δοκίμασα μερικές DIY λύσεις. Τις αναγράφω παρακάτω για να μην κάνετε τα ίδια λάθη.


1. Μην ρίξετε νερό με πίεσε από το ακουστικό του μπάνιο. (Θεώρησα ότι είναι η ίδια τεχνική με αυτή του Ορυλά, αλλά απλά έκανε τα πράγματα χειρότερα).
2. Μην ρίξετε σταγόνες από τα ειδικά υγρά που πουλάνε στα φαρμακία. Δεν είχαν αποτέλεσμα.
3. Μην αγοράσετε αυτήν την μαλακία που βάζεις στο αυτί σου και ανάβεις φωτιά στην άλλη άκρη. (Δεν κάνω πλάκα, το δοκίμασα). Το μόνο που κατάφερα ήταν να θυμηθώ τα πυροφάνια που κάναμε στον στρατό.

Τελικά επισκεύτηκα Ορυλά. Ανακάλυψα ότι μέσα σε 10 χρόνια αλλάζουν πολλά πράγματα όσον αφορά τον ιατρικό κλάδο για τα αυτιά.

Αλλαγή πρώτη: RPG requirements

Είπα αντί να πάω στον Ορυλά της γειτονίας μου να πεταχτώ καλύτερα στο Ερίκος Ντυνάν. Είναι και δίπλα από την δουλεία. Την έκανα σκαστός. Πάω στα εξωτερικά Ιατρεία και με ρωτάει η υπάλληλος αν έχω ραντεβού. Δεν είχα. Χρειαζόταν να κλείσω ραντεβού και θα με εξέταζαν μετά από δύο βδομάδες. Βαριόμουν να φύγω και να ξαναγυρίσω. Η υπάλληλος μου είπε ότι μόνο επείγοντα περιστατικά.

Ευχαριστώ τον Ξενοφώντα και τον Μιχάλη. Grand Masters (GMs) στα RPG. Χωρίς να το ήξερα με είχαν υποσυνείδητα διδάξει την τέχνη να εφευρίσκεις μια ωραία ιστορία μέσα σε λίγα λεπτά.

Είπα στην υπάλληλο ότι ειναι επείγον να επισκεφτώ τον ιατρό σήμερα. Το βουλωμένο αυτή μου προκαλεί ναυτία, ειδικά όταν οδηγώ. Είπα ότι έχει επηρεάσει το κέντρο βάρος. Πρόσθεσα ότι προσπάθησα να το καθαρίσω με μια μπατονέτα και φοβάμαι μήπως έκανα κάποια εσωτερική ζημιά. Η υπάλληλος φάνηκε να διασκεδάζει με την ιστορία μου. Προσποιήθηκε ότι με πίστεψε. Με παρέπεμψε στο Ιατρό κ. Τσεκούρα. Εύκολο όνομα. Δύσκολο να το ξεχάσει κανείς.

Αλλαγή δεύτερη: Εξέταση αυτιού από το στόμα. Και από την μύτη.
Ο κ. Τσεκούρας με έβαλε να κάτσω σε ένα σκαμπό. Όπως αυτό που είχα κάτσει δέκα χρόνια πριν. Μου λέει να ανοίξω το στόμα. Σαστίζω. Το αυτί μου έχει βουλώσει. Όχι το στόμα. Το παίζω κουλ και δεν διαμαρτύρομαι. Το ανοίγω. Κάνει τα κλασσικά κόλπα των γιατρών με το ξυλάκι. Αποτυγχάνει να με εντυπωσιάσει. Επίσης αποτυγχάνει να μου ξεβουλώσει το αυτί. Μετά μου βάζει ένα μηχανάκι στην μύτη. Έχεις στραβό διάφραγμα, μου λέει. Και τί πειράζει? του λέω. Σε τίποτα, ίσως όταν κοιμάσαι να ροχαλίζεις, απαντάει. Αυτό δεν πειράζει εμένα, του λέω. Ίσως την Ήρα. Το αυτί πάντως παραμένει βουλωμένο.


Αλλαγή τρίτη: FPS experience
Άναψε μια οθόνη απέναντι μου. Αυτό δεν είχε γίνει πριν από 10 χρόνια. Μετά έβαλε στο αυτή μου ένα καλώδιο. Κατάλαβα ότι στην άκρη του είχε μια κάμερα, γιατί στην οθόνη είδα το εσωτερικό του αυτιού. Σαν να έβλεπα ένα FPS. Σχεδόν περίμενα να μου δώσει και ένα χειριστήριο για να πυροβολήσω τους εχθρούς μέχρι να ξεβουλώσει το αυτή. Όλα φαίνονταν μεγαλύτερα εκεί μέσα. Βγάζει την κάμερα. Κλείνει η οθόνη. Φτηνός εντυπωσιασμός.

Αλλαγή τέταρτη: Αντλία
Αυτήν την φορά δεν είχε νερό με πίεση. Μου συνέστησε επίσης να μείνω ακούνητος και έβαλε στο αυτί μου ένα μηχάνημα. Θα ρουφούσε την κυψελίδα που βούλωνε το αυτί. Νομίζω αυτός ήταν ο όρος που χρησιμοποίησε. Δεν ήταν ευχάριστη η σκέψη να έχεις στο αυτί σου μια συσκευή που ρουφάει πράγματα, ειδικά όταν εκεί κοντά υπάρχει και φαιά ουσία. Την χρειαζόμουν και δεν είχα σκοπό να την χαραμίσω εξαιτίας νευρικών κινήσεων. Άκουσα την συμβουλή του και έμεινα ακίνητος.

Αλλαγή τέταρτη: Ο λογαριασμός.
Μου ζήτησαν 83 ευρώ. Αν είχε πάρει 50 ο προηγούμενος, υποθέτω ότι τα 33 επιπλέον ήταν κάτι σαν εισιτήριο για να δω την ταινία με θέμα το εσωτερικό του αυτιού μου. Ίσως την επόμενη φορά να μου δώσουν και 3d γυαλιά.

Τζατζίκιας εναντίον της αδερφής με αίσθημα δικαίου

Καλήμερα φίλοι και φίλες. Σας κοινοποιώ ξεκαρδισμένος τη χτεσινή μου περιπέτεια.

Χτές το βράδυ, συναντήθηκα με έμα φίλο και έναν γνωστό του στο Θησείο για μπυρίτσα. Αφού ήπιαμε τις μπυρίτσες μας, σχολιάσαμε τα τρέχοντα, αποφασίσαμε οτι ο Χίτλερ μπορεί να ήταν σοσιαλιστής αλλα δεν ήταν πασόκος (ελαφρυντικό στοιχείο), καταλήξαμε οτι η ΟΤΕΝΕΤ ειναι η πιό αξιόπιστη και κρίναμε οτι τελικα το τσιγάρο προκαλεί εγκεφαλικά, πήραμε το δρόμο για το βρώμικο οπου θα παίρναμε για να φάμε σαν αξιοπρέπείς άνθρωποι το βρωμερό σάντουτς με χοιρινά καλαμάκια και καυτερή σάλτσα, η οποία κατα τον σαντουιτσά προκαλεί και αυξημένες επιδόσεις.


Αρχίσαμε να τρώμε σαν άνθρωποι τα σάντουιτς και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό του Μοναστηρακίου για να πάρουμε το τρένο του γυρισμού. Η ώρα ήταν πιά 00:00. Στάθηκα λοιπόν σαν κύριος στην άκρη της αποβάθρας προς το τελευταίο βαγόνι και άρχισα να τσιμπάω πατατούλες με καυτερή σάλτσα για να κορέσω την πείνα που με ενημέρωνε το στομάχι μου οτι είχα. Δεν πέρασαν 2 λεπτά και ήρθε μια security η οποία με ρώτησε αν ξέρω οτι απαγορεύεται να τρώω στην αποβάθρα. Απάντησα καταφατικά λέγοντας "Ναι" και συνέχισα να τρώω ανενόχλητος, αφού είχα λύσει την απορία της. Κατα τις 00:15 ήρθε ο συρμός.

Μόλις μπήκα στο τελευταίο βαγόνι, πήγα και έκατσα σε ένδειξη σεβασμού στο κυλικείο του βαγονιού, δηλαδή την τελευταία τετράδα καθισμάτων οπου καθόταν ενας θεοσεβούμενος νεαρός που τσάκιζε σουβλάκια. Έπειδή είμαι άνθρωπος πολιτισμένος, σε κάθε στάση διέκοπτα το δείπνο μου μέχρι να κάτσουν και να μετακινηθούν οι άνθρωποι, μη λερώσω και κανέναν, και αφού ξεκινούσε ο συρμός συνέχιζα. Αυτή η τέλεια, πολιτισμένη εικόνα κινδύνεψε να σπιλωθεί. Στο σταθμό της Ομόνοιας μπήκε ένα λιωσίδι (καμμένος), που έστριβε σα τζέτλεμαν το τσιγάρο του, και έκατσε στην απέναντι απο εμένα τετράδα. Το λιωσίδι αυτό έμελλε να παίξει καίριο λόγο στην ιστορία μας. Αφού ξεκίνησε ο συρμός, άρχισα να τρώω ξανά το σαντουιτς μου, το οποίο πια είχε φτάσει στη μέση του. Τότε συνέβη το εξής.

Άκουσα απο πίσω μου μια γυναίκα να μου λέει "Φιλε...". Απορημένος, γύρισα για να αντικρύσω αυτή που δεν την ήξερα, αλλα με είχε φίλο, αλλα αντ' αυτού αντίκρισα μια αδερφή με γυαλιά και σακκίδιο. Με ρώτησε λοιπόν αν αυτό που κάνω επιτρέπεται. Του απάντησα φυσιολογικά με ερώτηση, ποιό απ' όλα. Απάντησε λοιπον, ρωτώντας με αν το βρίσκω σωστό να τρώω μεσα στο συρμό. Του ειπα λοιπον οτι το βρίσκω σωστό, άλλωστε στις αποβάθρες σίγουρα απαγορεύεται. Η αδερφή, που είχε αρχίσει να γίνεται ερειστική, μου είπε οτι δε τη σέβομαι και οτι τον ενοχλεί. Φυσιολογικα την ρώτησα αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το να τρώω δίπλα της. Μου απάντησε οτι την ενοχλεί, και ζήτησα βεβαίως παλι τη διευκρίνιση αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το τρώγειν. Μου ειπε λοιπόν οτι την ανακατεύει να τρώω διπλά της. Να σημειωθεί οτι αυτό δεν ηταν ακριβές, εγώ καθόμουν και η αδερφή μπήκε και στάθηκε από πάνω μου σε εκείνο το διαχωριστικό που έχουν τα καθίσματα με τις μπάρες για να στηρίζεσαι, τεχνικά ήμουν από κάτω. Έτσι λοιπόν έκανα το διακανονισμό, "Άρα αν πας πιο πέρα, ή αν πάω να κατσω στη γωνία να φαω, δέ θα έχεις πρόβλημα" είπα. Η αδερφή που δε περίμενε ψυχρή λογική μπλόκαρε και είπε "αν ειναι κανένας άνθρωπος θα πει μια κουβέντα" και συνέχισε λέγοντας οτι δεν εχω ανατροφή, δεν έχω τρόπους και δε θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Του πρότερεινα λοιπόν να κάτσει στη διπλανή απο εμένα θέση για να μιλήσω εγώ μαζί του. Δεν έπιασε το υπονοούμενο και μου επανέλαβε οτι δέ θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Αποφάσισα λοιπον να του πώ ψέμματα και του είπα οτι δεν απαγορεύεται να τρώς μεσα στο βαγόνι. Έτσι η αδερφή με προκάλεσε και μου είπε "Θες να φερω εναν ελεγκτή να τον ρωτήσουμε;" Σκέφτηκα καλά αυτό που μου είπε, και του ειπα αψήφιστα"Ναι, φερε εναν να τον ρωτήσουμε". Η αδερφή πήγε και στάθηκε στην πόρτα, κοιτάζοντας σε κάθε στάση να βρεί κάποιον ελεγκτή για να τον φέρει να τον ρωτήσουμε.

Είχαμε φτάσει πιά στο σταθμό Αττικής. Το λιωσίδι που σας προανέφερα, βλέποντας την ευχέρεια λόγου που είχα μου έκανε την κρίσιμη ερώτηση αν ξέρω που πρέπει να κατέβει για να παει στο τέλος της Πατησίων. Μου έδωσε μια περιγραφή πως μόιάζει το μέρος εκεί αλλα δέ μου έκανε και ιδιαίτερη αίσθηση, οπότε τον ρώτησα που θέλει περίπου να πάει και μου είπε αποφασιστικά "Θέλω να παω στην Τιθώρα". Ευθύς αμέσως του είπα, πρέπει να κατέβεις στα Άνω Πατήσια, και πολύ χάρηκε το λιωσίδι. Επειδή όλη αυτή η υπόθεση άρχισε να κάνει το στομάχι μου να γουργουρίζει πάλι, άρχισα να τρώω το αντικειμενικά νόστιμο σαντουιτσάκι μου. Τότε η αδερφή, που δεν έβρισκε ελεγκτή, γύρισε και μου είπε "Τελικά είσαι γαϊδούρι" στο οποίο αποκρίθικα "Δε περιμένω να μάθω τρόπους απο εσένα". Κάγχασε το λιωσίδι και ο νεαρός που είχε πια φάει τα σουβλάκια του. Να σημειωθεί οτι η αδερφή δέν ασχολήθηκε μαζί του, κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι αν τελικά με γούσταρε ή λούλα. Μετά το χλευασμό η αδερφή είπε "Ένας μαλάκας, δύο μαλάκες, τρείς μαλάκες" δείχνοντας μας.

ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ

Ολοκληρώνοντας τη φράση του έγιναν τα εξής δεινά. Πρώτον, στάθηκε με τεντωμένο το δείκτη του χεριού του σε στάση "no no no" προς τα εμένα και δεύτερον αποκάλεσε μαλακα το λιωσίδι μεσα στ' άλλα.

Αναπαράσταση

Είμαι γενικά ήρεμος και συγκρατημένος άνθρωπος, αλλά υπάρχουν μερικές κινήσεις και φράσεις κλειδιά που με εξοργίζουν. Έτσι, ελαφρώς ενοχλημένος του φώναξα οτι δε τον έβρισα και να μή μου προεκτείνει το δάχτυλο γιατί θα του το βάλω στον κώλο, όπως στον κώλο θα του βάλω και το σακκίδιο που φοράει την πλάτη, που στο κατω κατω απαγορεύεται να το φοράει μέσα στο συρμό, συμπληρώνοντας "μωρή πουστάρα". Το λιωσίδι ήταν λιγότερο συγκρατημένο και εμφανώς προσβεβλημένο και του είπε μεγαλοφώνως να το βουλώσει και να μή τον ενοχλεί, του είπε μερικές βρισιές που θα έκαναν και εμένα να κοκκινίσω αν δε τις έβρισκα άκρως δημιουργικές των οποίων η γενική κατάληξη ήταν ότι μετά "Θα χέζει από το λαρύγγι". Του σύστησε, εξίσου μεγαλοφώνως να κατέβει αυτή τη στιγμή από το συρμό. Η αδερφή σχεδόν δακρυσμένη κατέβηκε στα Κάτω Πατήσια και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Εκτός από την αδερφή φυσικά.

Φτάσαμε στα Άνω Πατήσια. Το λιωσίδι μου είπε "Σε ευχαριστώ φίλε μου για την πληροφορία. Μη φοβάσαι τους τρελούς, υπάρχουν και πιο τρελοί" και κατέβηκε να πάει στην Τιθώρα. Χάρηκα από τα ευγενικά λόγια του, κυρίως επειδή με θεωρούσε φίλο του και όχι εχθρό του. Στο σάντουιτς είχαν μείνει 2 μπουκίτσες, αλλα επειδή είχα ψιλοχορτάσει τις τύλιξα στο χαρτί και τις κράτησα μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου. Κατέβηκα κύριος και λίγο παραπέρα τις έφαγα και αυτές και πέταξα το χαρτί και τις χαρτοπετσέτες στα σκουπίδια.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: "Μή κρίνεις, για να μή ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ"

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Σαν κάτι να'χει το ποτό.

Ένας γνωστός μας εξιστορήθηκε ένα περιστατικό που του είχε συμβεί πριν μια δεκαετία Η ιστορία του μου θύμισε τις ταινίες του David Lynch, που μετά το τέλος τους πρέπει να τις ξαναδείς τουλάχιστον μια φορά. Και με κάθε θέαση, δημιουργείς και μια διαφορετική εξήγηση για το τι πραγματικά έγινε στην ταινία. Θα μπορούσα να είχα χρησιμοποιήσει και μια παρομοίαση με ένα κρεμμύδι, αλλά ο David Lynch είναι πιο κουλτουρέ.



Για να μη μιλάω γενικά και να λέω ‘ο γνωστός’ και ‘ο αφηγητής’ κτλ, ας βαφτίσουμε τον πρωταγωνιστή Ανδρέα (δεν είναι ο γνωστός Ανδρέας, εξάλλου αυτός 10 χρόνια πριν ήταν συγκάτοικος με εμένα και αν ξαναδιαβάσετε την ιστορία θα δείτε ότι αυτό ίσως με έφερνε σε δύσκολη θέση χωρίς να το θέλω).

Αλλά παρεκκλίνω.

Ο Ανδρέας λοιπόν όπως συζητάγαμε μας λέει πως υπάρχει περίπτωση να έχει κάνει μια φορά στην ζωή του χρήση ναρκωτικών ουσιών αλλά και αυτό χωρίς να το ήθελε. Αυτή η δήλωση μας προκάλεσε την περιέργεια και αρχίσαμε να ερευνούμε το θέμα πιο διεξοδικά. Μας εξήγησε ότι πριν 10 χρόνια και ενώ ακόμα πήγαινε σε θερινά κλαμπ, ενώ γύρναγε από ένα από δαύτα τα ξημερώματα, έπεσε να κοιμηθεί και ξύπνησε μετά από 28 ώρες (καμία σχέση με την ταινία). Ήταν αθώο παιδί και τότε δεν υποπτεύθηκε τίποτα, αλλά καθώς τα χρόνια πέρναγαν και γινόταν λιγότερο αθώος, πείστηκε ότι κάποιος του έριξε κάτι στο ποτό (καμία σχέση με το τραγούδι). Ο Ανδρέας νόμισε ότι το μυστήριο λύθηκε, αν και ίσως να προτιμούσε να έμενε με την άγνοια.

‘Ρε Ανδρέα, αυτές οι ιστορίες που ρίχνουν ναρκωτικά στο ποτό είναι urban legend (και εδώ καμία σχέση με την ταινία, η οποία παρεμπιπτόντως δεν βλέπεται. Αλλά παρεκκλίνω…). Γιατί να ρίξουν οι έμποροι ναρκωτικά στο ποτό σου? Υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις χαμπάρι ότι σου έριξαν κάτι, και μετά πως θα το αναζητήσεις, αφού δεν θα ξέρεις πια είναι η ονομασία του. Ούτε και από ποιον να το ζητήσεις. Άρα δεν έχουν κανένα κέρδος. Αυτές τις ιστορίες τις δημιούργησαν εξουσιαστικοί γονείς για να μην πηγαίνουν τα παιδία τους σε μπαρ’.

Και τότε ο Ανδρέας μας λέει. ‘Μα όχι όχι, δεν είπα ότι μου το έριξε κάποιος άγνωστος. Από την παρέα κάποιος θα το έριξε. Είχαμε 2 παιδία στην παρέα που έκαναν τέτοιες μαλακίες’.

The plot thickens. Αυτό δεν το είχαμε σκεφτεί.

Αρχίσαμε να το αναλύουμε. ‘Αν σου το έκαναν για πλάκα, γιατί δεν σου το είπαν μετά για να γελάσουν μαζί σου?’ Ο Ανδρέας δεν ήξερε τι να απαντήσει. Όπως μας είχε πει, κανείς δεν εμφανίστηκε να αναλάβει την ευθύνη τότε. Όμως το μυαλό του τον οδηγούσε σε μονοπάτια που δεν ήθελε να πάει.

‘Ανδρέα, μήπως σου έριξαν κανένα Date Rape Drug’, τον ρώτησα, χωρίς να ξέρω ακριβώς αν λέγεται έτσι αυτή η κατηγορία ουσιών. Απλά ξεστόμισα την πιο παραστατική ονομασία που μπορούσα να σκεφτώ. ‘Σαν αυτό που βλέπεις στις ταινίες να βάζουν στα ποτά οι φοιτητές όταν θέλουν να ρίξούν καμία κοπελίτσα στο κρεβάτι

Η φρίκη είχε αρχίσει να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του Ανδρέα (αλλά για λάθος λόγο όπως θα διαβάσετε παρακάτω). Όλα πλέον ήταν πιθανά. Η πραγματικότητα άρχιζε να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια του, όπως είχε γίνει και με τον Νίο όταν του εξήγησαν τι είναι το Matrix.

‘Ωχ, ήταν μια χοντρή στην παρέα μας τότε που πάντα νόμιζα ότι με γούσταρε!!!’ Είπε ο Ανδρέας. Προφανώς, αν και λιγότερο αθώος από όσο ήταν 10 χρόνια πρίν, το μυαλό του δεν μπορούσε ακόμα να δει την πλήρη εικόνα.

‘Γιατί να σου το ρήξη η χοντρή ρε Ανδρέα? Αυτή η ουσία δεν σε κάνει πιο ενεργητικό, σε κοιμίζει. Ο άνδρας πρέπει να είναι ξύπνιος όταν κάνει την δουλεία του. Η γυναίκα όμως δεν έχει σχέση αν κοιμάται ή όχι. Εσύ όταν πήγες σπίτι δεν είχες σεξουαλικές ορμές. Μας είπες ότι κοιμήθηκες 28 ώρες.’

Αλλά και πάλι αρνιόταν να αποδεχτεί την αλήθεια. ‘Μα πως? Να μπέρδεψα τα ποτά και να ήπια το δικό της? Ποιος να την γούσταρε? Και γιατί έπρεπε να την ναρκώσει? Δεν θα έκανε την δύσκολη σε κανέναν αυτή?’ (Τα λόγια είναι του Ανδρέα όχι δικά μου. Μην με πείτε σοβινιστικό γουρούνι).

Για να βάλουμε στην σωστή ροή σκέψεων και για να τον διευκολύνουμε να καταλάβει τι πραγματικά του συνέβη (έστω και μετά από 10 χρόνια) τον ρωτήσαμε ξεκάθαρα αν θυμάται πως πήγε σπίτι και αν πήγε μόνος του ή αν κάποιος φίλος του ‘προσφέρθηκε’ να τον πάει αυτός.

Και τότε κατάλαβε.