Δωρεάν Πάρκιν

Η αδερφή μου έχει μια φίλη, την Zέτα.

Στη Zέτα αρέσει πολύ 'να βγαίνει κερδισμένη', χωρίς να την αφορά με πιο τρόπο, ακόμα και αν χρειαστεί να τσαλακώσει λίγο την αξιοπρέπεια της, κάτι που κάνουν οι περισσότεροι αναγνώστες. Ας είμαστε ειλικρινείς. Μάζες είμαστε

Παράδειγμα: Μια φορά, στο τότε Deals παρήγγειλε ένα παγωτό με δυο μπάλες. Έφαγε την μια και μετά φώναξε το γκαρσόνι και του είπε 'το παγωτό δεν είναι καθόλου καλό, παρακαλώ πάρτε το πίσω'. Το γκαρσόνι την ρώτησε αν θέλει να της φέρει κάτι άλλο, αλλά αυτή είπε "όχι ευχαριστώ, δεν θέλω κάτι άλλο", εξασφαλίζοντας ένα ανέξοδη δίωρη παραμονή στο μαγαζί. Ένα άλλο κόλπο που κάνει συχνά είναι να πηγαίνει στο κομμωτήριο για ένα 'φορμάρισμα' στο μαλλί. Φυσικά στην συνέχεια το 'φορμάρισμα' αποδεικνύεται κανονική περιποίηση, ίσιωμα, χτένισμα. Αλλά όταν έρχεται η ώρα να πληρώσει, δίνει 5 ευρώ, γιατί "...τόσο κάνει ένα φορμάρισμα, εξάλλου ήρθα και λουσμένη!". Όταν θέλει κρέας (για μαγείρεμα) από τον χασάπη της γειτονιάς, τον παίρνει τηλέφωνο και της το φέρνει ο ίδιος σπίτι. Δεν ξέρω πως το καταφέρνει αλλά θα με ενδιέφερε να μάθω. Πολλές φορές του λέει να της φέρει και τσιγάρα από το περίπτερο γιατί "..αχ, μωρέ, κάνει κρύο για να βγω έξω!".

Πρόσφατα η Ζέτα κανόνισε να πάει με την αδερφή μου και μια ακόμα φίλη της στο κέντρο να δούνε θέατρο. Φυσικά και δεν ήθελε να πληρώσει πάρκιν. Είπε στις άλλες ότι θα το αφήσει μπροστά από τη Μεγάλη Βρετανία (!!!). Το παρκάρει έξω από το ξενοδοχείο, και δίνει τα κλειδιά στον παρκαδόρο λέγοντας του ότι ήρθε για μια εκδήλωση και έχει ραντεβού με μια κυρία.. Το αμάξι, του δήλωσε, θα το πάρω σε καμία ωρίτσα. Ο παρκαδόρος δεν είχε να πει τίποτα άλλο επί του θέματος και πήρε τα κλειδιά. Η Ζέτα λέει στις κοπέλες "εμ, κορίτσια, έρχεστε λίγο μαζί μου ως το περίπτερο να πάρω τσιγάρα?", και έτσι απομακρύνθηκαν από το ξενοδοχείο με (πραγματική) κατεύθυνση το θέατρο (Μια Σχέση Πορνογραφική, μέτριο μου είπαν, αλλά πέταξε έξω βυζί και κώλο η Ματσούκα, όποτε αν το δει κανένας σας να ξέρει ότι υπάρχει κάποιο είδος λύτρωσης).

Δύο και μισή ώρες μετά έπρεπε να πάρουν το αυτοκίνητο πίσω. Η Ζέτα είπε στις φίλες της, "κορίτσια, περιμένετε εδώ, να πάω μόνη μου να του μιλήσω, γιατί αλλιώς θα με πιάσουν τα γέλια. Και κάτι θα σκεφτώ μέχρι να φτάσω". Μπήκε μέσα στο ξενοδοχείο, ζήτησε τα κλειδιά από έναν άλλο, άσχετο παρκαδόρο. Πριν όμως φύγει θριαμβευτικά η Ζέτα, βγαίνει από το γραφειάκι ο προηγούμενος παρκαδόρος, έξαλλος.

"ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ", φωνάζει και τρέχει προς το μέρος της. 

Η Ζέτα δεν έχασε την ψυχραιμία της. Αμέσως μόλις την πλησίασε, και έτοιμος να αρχίσει να τις τα χώνει, η Ζέτα σηκώνει ψηλά το ένα χέρι της προτάσσοντας την παλάμη της, όπως όταν κάνουν το σήμα του ΣΤΟΠ οι τροχονόμοι. Με το άλλο χέρι έπιασε την κοιλιά της, και ταυτόχρονα, έσκυψε λίγο μπροστά σαν να είχε φάει γροθία στο στομάχι.

"ΟΟΟΟοοοοο....", βόγκηξε.

Ο παρκαδόρος αιφνιδιάστηκε. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

"Τι...?", πρόλαβε να ψελλίσει.

"...οοοΟΟΟΟΟχ!!!", ξαναβόγκηξε η Ζέτα.

"Κυρία μου, είστε καλά", ρώτησε ο παρκαδόρος. Τα είχε χάσει.

"ΟΟΟοοο. Κόψιμο. Με έπιασε ΚΟΨΙΜΟ!", φώναξε η Ζέτα για την ακούσουν όσο πιο πολλοί γινόταν. Τι θα μπορούσε να πει ως απάντηση τώρα ο παρκαδόρος. Πως θα μπορούσε να της κάνει σκηνή. Τον είχε αφοπλίσει. "Του είχα σφίξει τα αρχίδια", θα έλεγε αργότερα η Ζέτα στις φίλες όταν θα τους διηγείται την ιστορία. Ο παρκαδόρος αναγκάστηκε να φερθεί σαν κύριος.

"Είστε καλά? Θέλετε βοήθεια? Πως θα οδηγήσετε έτσι?", είπε και είμαι ότι όταν πήγε σπίτι του το βράδυ θα έλεγε στον εαυτό του 'μα τι μαλάκας είσαι?'. Όσον αφορά την πρώτη ερώτηση, η Ζέτα είχε ήδη μπει στο αμάξι και είχε φύγει.

Αποτέφρωση Τώρα!

"I love the smell of burned flesh in the morning. Smells like... Victory!"

Ναι, ο τίτλος και η ατάκα είναι reference από το έργο 'Αποκάλυψη Τώρα'. Και δεν είναι τυχαίο, γιατί η αποκάλυψη δεν είναι αργά. Όχι ύστερα από τις αποκαλύψεις κορυφαίου στελέχους της Μάζας. Μιλάμε φυσικά για την αποκάλυψη των ζόμπι (στα αμερικάνικα το λένε Zombie Apocalypse, για να ξέρετε), κάτι για το οποίο η Μάζα ετοιμάζεται χρόνια τώρα.(πχ διαβάστε εδώ και εδώ). Σύμφωνα με την Καθημερινή, ύστερα από πιέσεις από την Εκκλησιά "..σε ναυάγιο οδηγείται η κατασκευή αποτεφρωτήρα στο Μαρκόπουλο". Μερικοί όμως εξακολουθούν να μην βλέπουν πέρα από το δάχτυλο τους. Αυτοί θα είναι και οι πρώτοι που θα φαγωθούν από τους ζωντανούς-νεκρούς. Αυτοί είναι που νομίζουν ότι η ταινία 'τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα', είναι μια φαρσοκωμωδία και όχι ντοκυμαντέρ.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Η παραπάνω εικόνα είναι και τροφή για σκέψεις. Και αν δεν αντιδράσουμε γρήγορα, η σάρκα μας θα είναι και αυτή τροφή. Όχι για τις σκέψεις, αλλά για τα ζόμπι.

Και κάτι ακόμα που με συγκλόνισε χτες το βράδυ... Αν βάλεις το δάχτυλό σου στο αυτί σου και το κουνήσεις γρήγορα πάνω-κάτω, ακούγεται σαν τον pacman.

Ένα διαβολικό σχέδιo για την καταπολέμηση της κερδοσκοπίας, not.

Συνεχίζω να παίρνω σε τακτά διαστήματα το παρακάτω email. Να είστε σίγουροι ότι κάθε φορά που παίρνω τέτοιο mail, μειώνονται και τα άτομα που θεωρώ φίλους κατά έναν.

(Η έμφαση/bold είναι του mazablog)

ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΝΖΙΝΗ... προωθήστε το σε όσους περισσότερους μπορείτε

Έστω κι αν δεν έχετε αυτοκίνητο μπορείτε να αποστείλετε το μήνυμα αυτό σε φίλους σας διότι αφορά σε ένα έξυπνο πόλεμο κατά των εταιρειών πετρελαίου.

 Λένε ότι οι τιμές της βενζίνης θα ξεπεράσουν σύντομα το 1,8 Ευρώ το λίτρο!

 Θέλετε να κατεβούν οι τιμές? Πρέπει να αντιδράσουμε από κοινού.

Κάποιος πρότεινε μια φανταστική ιδέα πολύ πιο αποδοτική απ' αυτή που μας ζητούν να μην αγοράζουμε βενζίνη κάποιες μέρες.

Τον τελευταίο Απρίλιο ή Μάιο οι εταιρείες πετρελαίου 'γέλασαν' μ' αυτά τα διαβήματα γιατί ήξεραν ότι δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για πολύ αυτή την τακτική. Θα ήταν μεγαλύτερη η ζημία σ' εμάς παρά σ' αυτές.

Βλέποντας καθημερινά την τιμή της βενζίνης πρέπει να αντιδράσουμε. Ο μόνος τρόπος για να δούμε την τιμή να κατεβαίνει είναι να χτυπήσουμε το πορτοφόλι αυτών των εταιρειών, αρνούμενοι να αγοράσουμε τη βενζίνη τους και χωρίς ΕΜΕΙΣ να είμαστε οι χαμένοι.

 Αφού χρειαζόμαστε τα αυτοκίνητα μας, δε μπορούμε να κάνουμε απεργία στην αγορά βενζίνης.

Μπορούμε όμως να δώσουμε ένα ΧΤΥΠΗΜΑ στην αγορά της βενζίνης δηλ. να αντιδράσουμε στον πόλεμο των τιμών. Ιδού η πρόταση:

 ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ (SHELL και
 ΒΡ).

 Εάν δεν πουλήσουν βενζίνη θα υποχρεωθούν να μειώσουν την τιμή της. Εάν συμβεί αυτό, οι άλλες εταιρείες θα αναγκαστούν να τις ακολουθήσουν. Για να προκληθεί ένα τέτοιο 'χτύπημα', θα πρέπει να εξασφαλίσουμε τη συνεργασία εκατομμυρίων πελατών της SHELL και της ΒΡ.
 

 Το διαδίκτυο μας δίνει τη δυνατότητα να το πετύχουμε.

 Το μήνυμα αυτό εστάλη σε 40 περίπου άτομα. Εάν καθένας απ' αυτούς το
 διαδώσει σε γνωστούς θα γίνει 40 x 10 = 400 και 400 x 10 = 4000 άτομα κ.ο.κ.

 Το μήνυμα αυτό, λοιπόν, θα έχει βρει εκατομμύρια αποδέκτες στους
 καταναλωτές.

 Τώρα αυτό που έχετε να κάνετε, είναι να στείλετε αυτό το μήνυμα σε μερικούς
 δεκάδες γνωστούς που θα κάνουν κι αυτοί το ίδιο.

 Εάν πιστεύετε ότι μπορούμε να αντιδράσουμε έτσι, διαδώστε το μήνυμα αυτό σε
 γνωστούς και φίλους. 

Ορισμένα σχόλια του ΔηΜάζαΜπλογκ.

Πρώτον, πάω στοίχημα ότι στο αρχικό draft του mail υπήρχε υποσημείωση που έλεγε ότι όσοι βάλουν βενζίνη από Shell/BP θα βρουν μακάβριο θάνατο.

Δεύτερον, nice try, EKKO.

Η βέλτιστη χρονική στιγμή για την αφόδευση

Επιστήμονες της Μάζας, ύστερα από πολυετή κλινική μελέτη αποκαλύπτουν πότε πρέπει να αφοδεύει ο κάθε Μάζας.

Αν είναι άνεργος τα πράγματα είναι απλά. Πρέπει να αφοδεύει το πρωί, τότε που το έντερο του είναι ξεκούραστο. Μετά δεν πρέπει να ξεχνάει να πλένει τα χέρια του, τα δόντια του, και να ζυγίζεται. Η ζύγιση ΜΕΤΑ την αφόδευση είναι πάντα πιο έγκυρη.

Αν είναι εργαζόμενος, τότε δεν πρέπει να αφοδεύεται το πρωί, αλλά να περιμένετε να πάει η ώρα 10, 11, άντε 12 το μεσημέρι. Τότε είναι η καλύτερη στηγμή, γιατί βρίσκεστε στο εργασιακό σας χώρο. Πλεονεκτήματα:

1. Διώχνετε, μεταξύ άλλων κακών, και το εργασιακό άγχος

2. Μειώνετε το εργασιακό 8ώρο κατά 10-15 λεπτά. Αν είστε δυσκοίλιος μπορεί να γλιτώσετε και ολόκληρη ώρα (60 λεπτά).

3. Νιώθετε ψυχική ικανοποίηση, καθώς χέζετε και σαν πληρώνουν. Μπορείτε να υπολογίσετε ακριβώς πόσα χρήματα παίρνετε ανά λεπτό χεσίματος (€/min ratio) , ή ακόμα καλύτερα πόσο κοστίζει στην εταιρεία η έκαστη κουράδα (€/t, όπου t = turd).

4. Αδειάζετε το στομάχι σας, οπότε μπορείτε να φάτε μετά, κατά το lunch break σας, με όρεξη και  να κάνετε καλύτερες καύσεις!

5. Εξοικονομείτε χρήματα από το οικιακό budget. Οικονομίες κλίμακας δηλαδή στην κατανάλωση χαρτιού υγείας, νερού (ΕΥΔΑΠ), και ηλεκτρικού (ΔΕΗ), εκτός και αν έχετε το βίτσιο να κάνετε την ανάγκη σας σε πλήρη συσκότιση. Γλιτώνετε επίσης χρήματα και στην χλωρίνη, αν κάτι πάει πολύ στραβά, πράγμα που δεν το εύχομαι.

Δηλαδή μιλάμε για σενάριο win-win. Ή όχι?

Το παραπάνω μοντέλο δουλεύει στην εντέλεια αν είστε μισθωτός. Τα πράγματα όμως περιπλέκουν αν είστε ελεύθερος επαγγελματίας (μπλοκάκιας). Στην περίπτωση αυτή, δεν ισχύει η παράγραφος (2) και (3) γιατί δεν δουλεύετε υπό καθεστώς 8ώρου. Ακόμα χειρότερα, αν είστε μέτοχος/ιδιοκτήτης, τότε δεν ισχύει καμία παράγραφος. Το μόνο που κερδίζετε (και αυτό αν είστε παντρεμένος/έχετε σχέση) είναι να κάθεστε περισσότερο χρόνο στην εταιρεία, άρα γλιτώνετε την συζυγική γκρίνια ή να ακούτε τα γνωστά "άνοιξες το παράθυρο;", "τράβηξες το καζανάκι;" και "έκλεισες το καπάκι;".

Γκάρυ

Μου αρέσει να ταπεινώνω τον συνάδελφο στο γραφείο.

Αυτός έχει την τάση το κάθε trivial θέμα που μαθαίνει να το μεγαλοποιεί στο μυαλό του, και το χειρότερο να μας το λέει στην δουλεία και να περιμένει να μείνουμε με το στόμα ανοικτό. Δεν τα καταφέρνει ποτέ.

"Ακούστε τι έμαθα. Ακούστε τι έκαναν οι Ρώσοι στους Γερμανούς αιχμάλωτους, μετά την μάχη του Στάλινγκραντ".

"Για πες μας".

"Για να τους ταπεινώσουν. Τους είχαν νηστικούς τρεις μέρες, και μετά τους έδωσαν μια σούπα με βότανα. Καθαρτικό. Αυτοί ήταν τόσο πεινασμένοι που φάγανε πολύ. Μετά τους έβγαλαν για παρέλαση. Και όπως παρήλαυναν, τα έκαναν πάνω τους. Από πίσω έρχονταν τα βυτιοφόρα του δήμου, και καθάριζαν τα σκατά με νερό. Ο κόσμος τους έφτυνε. Ταπείνωση.

"Εμένα αν με είχαν αιχμάλωτο, δεν θα με ενδιέφερε καθόλου αν με ξεφτίλιζαν στους Ρώσους. Αρκεί να επιβίωνα".

"Μα χεζόντουσαν πάνω τους. Τους έβλεπε όλος ο κόσμος".

"Σιγά. Το ίδιο έπαθε και ο Γκάρυ Λίνεκερ στο παγκόσμιο κύπελο το 1990, και δεν ήταν και αιχμάλωτος".

(Αυτό ήταν ένα trivia, που μας είχε πει μια άλλη φορά. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Σαν να τον πυροβόλησα με το ίδιο του το όπλο).

Αγεωγράφητος

[Έκτακτο post, βιαστικά αναρτημένο από τα drafts, αφιερωμένο σε νοσηλευόμενο Μάζα που έδωσε μάχη με τον αλκοολισμό και έχασε. Ας έχει κάτι ευχάριστο να διαβάσει αυτές τις τελευταίες μαρτικές του ώρες.]

Ομάδα συναδέλφων έκανε το λάθος να με αποκαλέσει αγεωγράφητο. Μπροστά στα μούτρα μου.

Προς στιγμή σάστισα γιατί η προσωπική επίθεση ήταν απρόσμενη και από πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Όχι, δεν ήξερα που είναι το Θέρμο, Αιτωλοακαρνανίας. Το παραδέχομαι.

Αλλά επειδή δεν γνωρίζω που είναι ένα  κωλοχώρι που το πιο σημαντικό γεγονός τον τελευταίο αιώνα ήταν να ανοίξει η εταιρεία που εργάζομαι ένα εργοτάξιο, έχουν το δικαίωμα να με χαρακτηρίσουν αγεωγράφητο?

Με έπνιγε το δίκιο. Βγήκα στην αντεπίθεση και τους ρώτησα αν αυτοί ξέρουν που είναι το Χόμπιτον και αν συνορεύει με τα Βουνα της Καταχνιάς ή με το οροπέδιο του Γκόργκοροθ, και αν ξέρει κανείς τι έγινε στο ‘ξεκαθάρισμα του Σαήρ’. Κανείς δεν απάντησε. Δεν σκέφτηκα καν να τους ρωτήσω αν γνώριζαν ότι το χώμα του Σαήρ ήταν δώρο της Γκαλάντριελ από τους κήπους του Λόριεν (επειδή ο Σαμγουάηζ, ο δήμαρχος, τις είχε κάνει τα γλυκά μάτια στο παρελθόν).

Το βαρετό Θέρμο

Το όμορφο Σάηρ

Η γλυκιά γεύση της νίκης με είχε συνεπάρει. Χτύπησα δυνατά το χέρι μου στο γραφείο και τους ρώτησα αν ήξεραν τον κακόφημο (και πλακόστρωτο) δρόμο Σόουμπελι Ρόου στο Κινγκς Λάντινγκ και αν θα τολμούσαν να τον περπατήσουν το σούρουπο. Κανείς δεν απάντησε. Προφανώς και δεν ήξεραν. Τους είπα να αποφύγουν το σοκάκι αυτό εκτός και αν θέλουν να έχουν την ίδια μοίρα με την δούκισα Λόλις Στόουκγουρθ όταν ο εξαγριωμένος όχλος την έριξε από το άλογο της και στην συνέχεια βιάστηκε από πενήντα διαφορετικά άτομα πίσω από το βιρσοδεψίο.

Ο Τύριον Τάννερ, σε αντίθεση με την μητέρα του, είναι πολύ τυχερός. Θα παίρνει 50 δώρα κάθε φορά που έχει γενέθλια.

Ώστε τους άρεσε η γεωγραφία ε?  Ήξεραν για το μολυσμένο ποτάμo Ανκχ της Ανκχ-Μορπορκ. Ένα ποτάμι, τόσο βρόμικο, που τα νερά του είναι όχι μόνο στάσιμα, αλλά και στερεά. Είναι ίσως το μόνο ποτάμι που μπορεί κάποιος να το διασχησει περπατώντας πάνω του. Έχουν δει τα παιχνιδιάρικα πόνυ της κοιλάδας Εκουέστρια? Έχουν περπατήσει τους δρόμους της Λάνκχμαρ? Έχουν μυρήσει το χώμα του δάσος Σιλβανέστι?  Γνωρίζουν που βρίσκεται η Άγνωστη Καντάθ? Όχι! Κανείς δεν ξέρει!

Πρέπει να κατάλαβαν το λάθος τους, και μάλλον θα αργήσουν να με ξαναπούν αγεωγράφητο. Όση ώρα μίλαγα με κοίταγαν με ένα παράξενο, σχεδόν απολογητικό βλέμμα, και από την ντροπή τους, με αποφεύγουν και έχουν να μου μιλήσουν δύο μέρες.

Πολυχρωμία.

Ο Οικονομικός Διευθυντής ύστερα από μια επιδρομή στο λογιστήριο τους άναψε φωτιές. Γενικώς εφαρμόζει το management style που μας είχαν διδάξει στο πανεπιστήμιο, γνωστό ως 'Management By Shouting'*. Με τα πολλά τους αγγάρεμα να μαζέψουν τα ντοσιέ που ήταν διάσπαρτα στο λογιστήριο, και λόγω έλλειψης χώρου, να τα βάλουν πάνω-πανω σε ένα ντέξιον.

Αφού έγινε αυτό, κατά την διάρκεια μιας ακόμα επιδρομής, ανακάλυψε ότι τα ντοσιέ που είχαν μπει πάνω-πάνω στο ντέξιον, απαρτιζόταν από όλα τα χρώματα της ίριδος. Αυτό τον εκνεύρισε ιδιαίτερα και τους ξανάβαλαν να βγάλουν όλα τα έγγραφα και να τα βάλουν σε φακέλους του ίδιου χρώματος. Επειδή δεν του άρεσε η 'πολυχρωμία΄. Ένας από τους υπάλληλους του λέει:

"Με όλο το σεβασμό, αλλά αυτήν την περίοδο, η πολυχρωμία είναι το λιγότερο που πρέπει να μας απασχολεί".

"Όχι", του απαντάει ο Διευθυντής, "γιατί μετά την πολυχρωμία, θα έρθει και η πολυγνωμία".

Ύστερα από την παραπάνω σουρεαλιστική δήλωση, τρέμω την στηγμή που θα έρθει στην εταιρεία η πολυγαμία.

*Σχετικά με τα δύο πιο δημοφιλή στυλ διοίκησης, πέρα από το Management By Shouting, είναι και το 'Management By Walking Around'. Εξίσου αποτελεσματικό και προκαλεί και λιγότερο στρες στους υπαλλήλους, χωρίς να ξέρω αν αυτό είναι θεμιτό ή όχι.

Πυτζάμες

Δεν είναι λίγες οι φορές που με παίρνουν τηλέφωνο οι φίλοι μου για να πάμε για μπύρα. Φυσικά με παίρνουν μια-δυο ώρες πριν, με αποτέλεσμα να μην έχω ετοιμαστεί ψυχολογικά. Η απάντηση μου συχνά είναι: 'Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ. Έχω φορέσει ήδη τις πυτζάμες'.

Και ναι, δεν τους λέω ψέματα, αν και θα μου ήταν εύκολο. Με το που γυρνάω από την δουλεία, η πρώτη μου κίνηση είναι να δω αν ο υπολογιστής δουλεύει και είναι online. Η δεύτερη είναι να βάλω τις πυτζάμες μου. Μόνο όταν έρχονται καλεσμένοι ντύνομαι, αλλά και εκεί υπάρχουν εξαιρέσεις. Όπως στην Ιαπωνία είναι ταμπού να φοράνε παπούτσια μέσα στο σπίτι, έτσι και στο δικό μου δεν μπορώ να κυκλοφορώ με ρούχα. Νιώθω να να φοράω στολή δύτη σε τελετή γάμου.

Η λύση βέβαια για τις μπύρες ακούγεται απλή. Θα μπορούσα να βγάλω τις πυτζάμες και να φορέσω ρούχα. Οι πυτζάμες όμως είναι ιερή ενδυμασία, όπως τα πετραχήλια του παπά. Δεν μπορείς να τις βάζεις και να τις βγάζεις κατά το δοκούν. Επίσης όταν βγάζω τις πυτζάμες μου, μου δημιουργείται μια βαθιά κατάθλιψη. Μάλλον επειδή μετά θα πρέπει να φορέσω κανονικά ρούχα, και συνήθως αυτό το κάνω λίγο πριν ξεκινήσω για την δουλεία.

Τώρα πια Φόντα όταν συναντιόμαστε και παραγγέλλουμε τα αφροζύμωτα και σταρένια αφεψήματα μας, αν είμαι λιγομίλητος και κατσούφης δεν χρειάζεται να με ρωτήσεις γιατί έχω κατεβάσει τα μούτρα μου. Την ξέρεις την απάντηση. Μου λείπουν οι πιτζάμες μου.

 

Σας υπενθυμίζω ότι πέρσι τέτοια εποχή σας είχα αναφέρει για το σύστημα μου με τις πυτζάμες και τις Κυριακές. Δυστυχώς δεν άκουσα success-stories από κανέναν σας.

Αυτά που ξέρατε, ξεχάστε τα.

Εταιρεία ίδιου αντικειμένου με αυτή που εργάζομαι τώρα, χρώσταγε ένα υπέρογκο ποσό σε προμηθευτή της, που ήταν και εταιρεία από το εξωτερικό.

Αφού αδυνατούσε να το πληρώσει, και μην μπορώντας να βρει άλλο τρόπο να εισπράξει το ποσό, ο προμηθευτής τους είπε 'εντάξει, αφού δεν μπορείτε να μας πληρώσετε, θα σας εξαγοράσουμε'. Και έτσι έγινε. Το αφεντικό της ελληνικής εταιρείας αμέσως μετατράπηκε σε υπάλληλο (διευθυντικό στέλεχος, έστω). Όταν ολοκληρώθηκε η εξαγωρά, μάζεψε όλους τους 'συναδέλφους' του πια, και τους είπε:

"Λοιπόν αυτά που ξέρατε με εμένα, ξεχάστε τα. Τώρα πρέπει να δουλέψουμε για να μην μας πάρει ο διάολος."

Όταν μου το έλεγαν, ακουγόταν πιο αστείο πάντως.

Από τα αρχεία του λογιστηρίου.

Χτυπάει το τηλέφωνο.

"Παρακαλώ?"

"Ναι, θέλω να μιλήσω με το κύριο Ντερπόπουλο". 

Ο κος Ντερπόπουλος είναι το "όνομα" του Οικονομικού Διευθυντή. Πριν τον συνδέσει με τον Οικονομικό Διευθυντή, ο υπάλληλος πρέπει να γνωρίζει από ποια εταιρεία τηλεφωνεί ο κύριος, και αν έχει γίνει συμφωνία του ποσού προς πληρωμή με το λογιστήριο πρώτα.

"Μάλιστα, από που τηλεφωνείτε?"

"Από Χαλκίδα."

Δεν είναι η πρώτη φορά που απαντάνε έτσι στον υπάλληλο. Ο υπάλληλος κάνει μια παύση για να συγκρατηθεί.

"Παρακαλώ? Με ακούτε?"

"Ναι, εννοώ από που είστε? Από πια εταιρεία?"

"Α, ο κύριος Ντερπίδης είμαι."

"Μάλιστα. Συμφωνία υπολοίπου έχετε κάνει?"

"Ναι."

"Ωραία, μισώ λεπτό να σας συνδέσω με τον κύριο Ντερπόπουλου". Στο σημείο αυτό ο υπάλληλος ανακαλύπτει ότι ο κύριος Ντερπίδης είπε ψέματα. Δεν έχει κάνει συμφωνία με το λογιστήριο, και ο Οικονομικός Διευθυντής δεν έχει καρτέλα του υπολοίπου. Συνήθως, οι προμηθευτές λένε ότι έχουν κάνει συμφωνία, ενώ δεν έχουν κάνεις, από κουτοπονηριά. Για να μιλήσουν με τον Οικονομικό Διευθυντή και εισπράξουν πιο γρήγορα. Ο συγκεκριμένος όμως, απλά δεν καταλάβαινε τι σημαίνει η λέξη 'συμφωνία', κάτι που έπρεπε να είχε μαντέψει ο υπάλληλος νωρίτερα, όταν πήρε σαν απάντηση του 'από που τηλεφωνείτε', το 'Χαλκίδα'.

"Ο κύριος Ντερπόπουλος μου λέει ότι δεν έχετε κάνει συμφωνία."

"Μα, αφού έδωσα το τιμολόγιο στο παιδί στην Χαλκίδα". Παιδί εννοεί τον μηχανικό της εταιρείας που επιβλέπει το έργο.

"Ναι, αλλά δεν έχετε κάνει συμφωνία με το λογιστήριο!"

"Αφού έκοψα το τιμολόγιο και ..."

"Ας κάνουμε την συμφωνία τώρα. Τι ποσό σας οφείλουμε".

"Αυτό που έγραψα στο τιμολόγιο".

"Ναι, τι ποσό είναι αυτό. Πρέπει να μου πείτε το ποσό ακριβώς, για να βεβαιωθούμε ότι δεν έχει γίνει λάθος στην καταχώρηση". Ο 'κώδικας' του λογιστηρίου, απαγορεύει στο λογιστήριο να λέει το ποσό της καταχώρησης. Πρέπει να το λέει αυτός που θέλει να πληρωθεί. Όχι αυτός που θα πληρώσει. Για ευνοήτους λόγους.

"Το ποσό είναι κάπου στις έξι χιλιάδες".

"Πιο συγκεκριμένα?"

"Δεν έχω μπροστά μου το τιμολόγιο. Κάπου εκεί είναι..."

Στο σημείο αυτό ο υπάλληλος βαρέθηκε και του είπε ακριβώς το ποσό, καταπατώντας το κώδικα του λογιστηρίου. Εξάλλου πριν κάτι μέρες είχε γίνει στο λογιστήριο παρατήρηση ότι είναι λίγο 'απότομοι' και 'κυνικοί' με τους προμηθευτές ότι κάνουν συμφωνίες υπολοίπου.

Trolling στο χώρο εργασίας.

Ο Νίκος δουλεύει στο εξωτερικό. Ανά καιρούς λαμβάνει emails από συναδέλφους που του ζητάν να κάνει αλλαγές στα συστήματα, όπως το παρακάτω.Μερικές φορές αποφασίζει να τους τρολλάρει.

From: John Scott (NATIONAL/REGION SERVICES SCOTLAND)
Sent: 15 February 2012 10:16
To: CDSD (NATIONAL/REGIONAL SERVICES SCOTLAND)
Subject: Single Status

Morning,

If you could be so kind as to reset my single status sign on I would be most grateful. My user name is jscott01.

Thanks






--




From: CDSD (NATIONAL/REGIONAL SERVICES SCOTLAND)
Sent: 15 February 2012 10:30
To: John Scott (NATIONAL/REGIONAL SERVICES SCOTLAND)
Subject: RE: Single Status

Hi John,

I’m afraid I cannot do much about your single status, you’d have to send the girls in our team some flowers or chocolates, but I think they’re all spoken for anyway…


Kind regards
Nikos

Εφιάλτες

Έχω αναφερθεί και σε άλλες αναρτήσεις για τους εφιάλτες που έχω χρόνια (εδώ, εδώ)

Μια σύντομη περίληψη για τους νέους αναγνώστες (αλλά με την πρώτη ευκαιρία να διαβάσετε το βλόγιο από την αρχή για να μην με αναγκάζετε να κάνω τέτοιου είδους συγγραφικά τεχνάσματα).

Σε ηλικία 13 ετών, μπήκαν κλέφτες στο σπίτι το βράδυ. Εκείνη την στιγμή ήμουν ξύπνιος. Είχα πάει να πιω νερό, αλλά δεν τους είδα. Προφανώς όμως με είδαν αυτοί, και έφυγαν. Το επόμενο πρωί είχαν κλέψει 3 διαμερίσματα. Στο δικό μας δεν πήραν τίποτα αλλά είχαν παραβιάσει την μπαλκονόπορτα. Επίσης το μπαλκόνι ήταν γεμάτο πατημασιές (βρομιάρηδες κλέφτες!), και είχαν δέσει το λάστιχο ποτίσματος στα κάγκελα και το χρησιμοποίησαν σαν σκοινί όπως κάνουν οι ορειβάτες. Τραυματική εμπειρία όταν είσαι στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών.

Μερικά χρόνια αργότερα, πια, ξαναμπήκαν κλέφτες στο σπίτι μου. Αυτή την φορά έλειπα από το σπίτι, αλλά όταν γύρισα βρήκα το σπίτι μπουρδέλο, έλειπε το λαπτοπ και μια φωτογραφική μηχανή. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή για εμένα, μέχρι που ανακάλυψα ότι μου είχαν κλέψει την συλλογή από DVD. Πάνε τα Simpsons, πάνε τα Neon Genesis Evangelion, πάει το Hardboiled και το Bullet in the Head, το Shaun of the Dead και το Braindead. Τα μόνα DVD που μου άφησαν ήταν αυτά που βάζουν δώρο οι εφημερίδες. Τραυματική εμπειρία όταν είσαι στην τρυφερή ηλικία των 28 ετών.

Από τότε άρχισα να βλέπω, τουλάχιστον μια φορά μήνα εφιάλτες ότι εισβάλουν στο σπίτι μου κλέφτες. Το άσχημο είναι ότι στο όνειρο είμαι στο κρεβάτι μου, και δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να καταλάβω αν ονειρεύομαι ή όχι. Και όταν τελικά ξυπνήσω ακόμα δεν ξέρω αν το είχα φανταστεί ή όχι. Αυτό που κάνω λοιπόν, είναι να μένω ακίνητος και να προσπαθώ να ακούσω αν είναι κανένας άλλος. Περνάνε τα λεπτά έτσι, και μετά από καμία ώρα με παίρνει ο ύπνος. Αυτό είναι το best case scenario.

Το worst case scenario είναι όταν είμαι ακόμα κοιμισμένος. Τότε αν όλα πάνε καλά, στο όνειρο, συνήθως σηκώνομαι από το κρεβάτι να τους κυνηγήσω. Αυτοί, πολύ έξυπνα, κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες, αλλά εγώ βλέπω τα παπούτσια τους και τους σπρώχνω μέχρι να πέσουν κάτω από το μπαλκόνι. Δυστυχώς όμως, το πιο συνηθισμένο είναι να βλέπω όνειρο ότι είμαι στο κρεβάτι μου όταν έχουν μπει οι κλέφτες. Προσπαθώ να σηκωθώ, αλλά για κάποιο λόγω με έχει κυριέψει ένα είδος παραλησης. Τότε είναι που φωνάζω (αν δεν κοιμάμαι μόνος) «ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΕΙΣ» (άλλες φορές λέω, 'σήκω να τους πιάσεις', αναλόγως τα κέφια).

Συνήθως με γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια (σε αντίθεση με τους από πάνω) και αντί να ακολουθήσουν τις διαταγές μου, προσπαθούν να με ξυπνήσουν.  ‘Έλα, ξύπνα, όνειρο βλέπεις’, λένε συνήθως, κάτι που με εκνευρίζει αφάνταστα. Καλύτερα πάντως από το να μου πιάνουν το χέρι μου και να προσπαθούν να με ξυπνήσουν. Αυτό ήταν μεγάλο λάθος, γιατί τότε νόμιζα ότι με πιάνουν οι κλέφτες και έκανα περισσότερη φασαρία.

Χτες είδα πάλι μια παραλλαγή του ίδιου ονείρου, μόνο που αυτή την φορά δεν φώναξα ‘ΞΥΠΝΑ,  ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΕΙΣ», αλλά «ΒΑΝΙΑ ΣΗΚΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΕΙΣ». Ευτυχώς, Βάνια λένε την αδερφή μου. Παρόλα αυτά, έκανε εντύπωση στην φίλη μου που δεν είπα το όνομα της, όποτε αντί να πει ‘Εντάξει, κοιμήσου τώρα, τους έδιωξα’, αποφάσισε να ανοίξει διάλογο. ‘Γιατί θες την Βάνια να τους πιάσει και όχι εγώ?’ με ρώτησε. Εγώ φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Μου είπε ότι της απάντησα, «Γιατί εσύ δεν με ακούς ποτέ!»

 

Προς υπεράσπιση μου, να σας θυμίσω ότι είχα περάσει ένα μαρτυρικό 5ήμερο προσπαθώντας να φτιάξω το λαπτοπ της αδερφής μου, οπότε δεν μου φαίνεται παράλογο να θέλω να κυνηγήσει και αυτή τους κλέφτες μια φορά. Την πήρα τηλέφωνο την επόμενη μέρα, και μου είπε ότι την ίδια μέρα είδε και αυτή ένα παράξενο όνειρο/παραίσθηση. Την είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ τους σπιτιού της, και σε μια φάση που ξύπνησε, και ήταν ακόμα μετάξι ύπνου και ξυπνητού, νόμιζε ότι τα μαξιλάρια του καναπέ ήταν μαύροι τραγουδιστές. Μετά όταν την πήρε ο ύπνος για τα καλά, άρχισαν να της τραγουδάνε και αυτή τους βαθμολογούσε όπως στο ‘Ελλάδα έχεις ταλέντο’.

Ίσως είναι κληρονομικό…

Έτσι γιορτάζει η Μάζα την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Δεν ήταν τόσο αστεία η φωτογραφία, και δεν θα έκανα την ανάρτηση αν την σήμερα (μια μέρα μετά) δεν δεχόμουν το τηλεφώνημα που θα περιγράψω. Το τηλεφώνημα έγινε στην συσκευή του σπιτιού, στο σταθερό. Κανείς δεν με παίρνει στο σταθερό πια (και στο κινητό πάλι, ελάχιστοι με παίρνουν, οι πιο πολύ μου μιλάνε μέσω του msn). Το σταθερό έχει να χτυπήσει τόσο καιρό, που είχα ξεχάσει τον ήχο του. Ο μόνος λόγος που δεν έχω κόψει την γραμμή του σταθερού, είναι ότι μερικές φορές το χρειάζομαι για να βρω σε ποιο δωμάτιο είναι τα κινητά.

Το νούμερο που έδειχνε το σταθερό, ήταν και αυτό άγνωστο. Πάντα κακώς οιωνός αυτός. Το σήκωσα και άκουσα μια γυναικεία φωνή να μου λέει 'Χαίρετε!",

"Γεία σας?", απαντάω/ρωτάω ψαρωμένος.

"Τηλεφωνούμε από την Ντόμινος πίτσα και θα θέλαμε 5 λεπτά από τον χρόνο σας!". Την πάτησα, γιατί η κοπελίτσα ήταν ευγενική και ντρεπόμουν να της το κλείσω στα μούτρα. Από την άλλη θα έπρεπε να υπομείνω κάνα πεντάλεπτο βαρετού διαλόγου. Της απάντησα με ένα '...ναι?' μετά από μια άβολη σιγή δευτερολέπτων.

"Χτες βλέπω παραγγείλατε από το κατάστημα μας", μου λέει.

Εδώ όμως έπρεπε να πατήσω πόδι. Ναι, χτες ήταν του Αγίου Βαλεντίνου, και παρήγγειλα δύο πίτσες Βαλεντίνες (η δεύτερη ήταν δώρο). Δεν είναι λόγος αυτός να γίνω και ο περίγελος στα Dominos όμως. Η απάντηση μου ήταν ανελέητη.

"Μόνο χτες? Κάθε βδομάδα παραγγέλνουμε!"

"Α, σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη που μας δείχνετε!"

Έτσι έχουν τα πράγματα κύριοι. Εμπιστοσύνη. Να παραγγέλνεις πίτσα, δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Οι ιστορίες ενός I-Fer Manager

Είχα πιάσει την κουβέντα με τον I-Fer manager της εταιρείας μας (τον κούριερ, δηλαδή «άη φερ’ αυτό, αή φέρ’ εκείνο» - origin story εδώ), και μου έλεγε περιστατικά από μια παλιά του δουλεία, όταν ήταν ντελιβεράς σε σουβλατζίδικο.

Ο σουβλατζής ήταν Έλληνας που είχε μεγαλώσει στον Καναδά, είχε λεπτή φωνή, και πάντα έκοβε τα τελευταία φωνήεντα τον λέξεων. Επίσης του άρεσε να βάλει και τις λέξεις ‘Μαφρέν'τ’ (my friend), σε κάθε πρόταση. Επίσης ήταν ‘στον κόσμο του’. Μια φορά που είχαν αρχίσει να σκάβουν στο διπλανό οικόπεδο, όταν το είδε, μπήκε στο σουβλατζίδικο έξαλος. ‘Μπιλ, μαφρέν'τ, χτίζουν μακντόνες, γαμώ την πουτάναμ!’ (σημ.μ.: Βασίλη, φίλε μου, χτίζουν Μακντόναλντς, γαμώ την πουτάνα μου!). Όσο πέρναγαν οι μέρες και άρχισα να πέφτουν τα μπετά τόσο πιο πολύ έβριζε. ‘Μπιλ, μαφρέν'τ, θα το κλίσουμ' το μαγαζί, γαμώ τη πουτάναμ'. Ψάξε βρες δουλεία!’, συνήθιζε να λέει. Μέχρι που μια μέρα μπήκε μέσα και λέει. ‘Ρε Μπιλ, μαφρέν'τ! Πολυκατοικία έχτίζαν, γαμώ την πουτάναμ'!»

Μια άλλη φορά, μια κυρία είχε παραγγείλει σουβλάκια χωρίς τζατζίκι. Στην πρώτη παραγγελία όμως, ο Καναδοέλληνας σουβλατζής μπερδεύτηκε και τα έστιλα με τζατζίκι. Η κυρία τα γύρισε πίσω και ο σουβλατζής έστειλε δεύτερη παραγγελιά. Δυστυχώς όμως ο σουβλατζής ξεχάστηκε και έβαλε και σε αυτή τζατζίκι. Η κυρία τα γύρισε πάλι πίσω. Αφηρημένος ο σουβλατζής, και στην τρίτη παραγγελία, από κεκτημένη ταχύτητα, βάζει πάλι τζατζίκι. Ο Μπιλ, ψύχραιμος (απορώ πως?) τα γυρίζει πίσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. ‘Αφεντικό, πάλι τζατζίκι έβαλες’, του λέει, και παίρνει την απάντηση: ‘Αμάν ρε Μπιλ, μαφρέν'τ. Πες της να φάει και λίγο τζατζίκι γαμώ την πουτάναμ!»

Ξέρω τι σκέφτεστε. Ναι, τον ρώτησα αν οι ντελιβερατζήδες φτύνουν μέσα στην παραγγελία αν κάποιος συνηθίζει να μην τους δίνει (μ)πορμπουάρ. Ο Μπιλ μου απάντησε ότι αυτός δεν το έκανε ποτέ, ούτε ήξερε κανέναν που να το κάνει. "Ίσως αν κάποιος είναι ντελιβεράς και κωλόπαιδο...", μου είπε, πράγμα που δεν με καθησύχασε καθόλου. Πάντως, σίγουρα αν δεν δίνεις (μ)πορμπουάρ, όταν σου φέρνουν την παραγγελία την βγάζουν από το κουτί κατά την διαδρομή και την έχουν έξω, για να κρυώσει και να την φας κρύα. (Ένας συνάδελφος υπέθεσε, ότι αφού έχουν σκεφτεί να κάνουν αυτό το διαβολικό σχέδιο, τότε σίγουρα θα φτύνουν κι’όλας. Εξάλλου το φτύσιμο είναι πιο εύκολο από το να οδηγάς με το ένα χέρι και στο άλλο να κρατάς την παραγγελία για να κρυώσει).

Ελπίζω να περάσατε ένα ευχάριστο δίλεπτο, διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση, αλλά πιο πολύ ελπίζω από εδώ και πέρα να δίνετε και κάνα χαρτζιλικάκι στους ντελιβεράδες.