O Λουκάνικος, συνέχεια...

Δεν ήξερα ότι τελικά είναι τόσο δημοφιλής.

Επιστροφή στην δραχμή.

Ο Λουκάνικος

Υπάρχει ένας αγανακτισμένος αντιεξουσιαστής διαφορετικός από τους άλλους. Είναι διάσημος, αλλά παρά την διετή δράση του, δεν τον ξέρετε. Ακόμα και στο BBC έχει προβληθεί. Είναι ο Λουκάνικος ο επαναστάτης σκύλος.

Βέβαια ο Λουκάνικος, ο σκύλος της επανάστασης (αδερφός του Κέρβερου του σκύλου της κόλασης) είναι ιδιαίτερα αντιπαθής στα κλιμάκια της αστυνομίας. Φοβάμαι ότι όσο αυξάνεται η δημοτικότητα του, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος να του συμβεί κάποιο ατύχημα. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε πως ένα ζευγαράκι της ομάδας Δέλτα  προσπαθεί με ελιγμούς να κρατήσουν την ισορροπία τους, ενώ πέρναγαν ένα σημείο του δρόμου που είχε λάδια. Ο δεύτερος αναβάτης μάλιστα, έχει σηκώσει και το γκλομπ του ανάποδα για να ισορροπήσει! Δυστυχώς ήταν και ο Λουκάνικος εκεί, και κινδύνεψε να του έρθει καμία αδέσποτη. Ή τουλάχιστον αυτό θα ισχυρίζονταν αν κατάφερναν να πετύχουν τον Λουκάνικο.

Η αδικημένη Ομάδα Κάππα

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας, αρχίζει να πλήτει και την αστυνομία και την νεοσύστατη ομάδα Κάππα.

Όπως όλοι γνωρίζετε η ομάδα Κάππα, είναι το νέο όπλο της αστυνομίας εναντίων κακοποιών και αγανακτισμένων στοιχείων. Έρχετε να βοηθήσει το έργο της αρχαιότερης Ομάδας Ζήτα, αλλά και της ομάδας Δέλτα.

Τα οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν τον προϋπολογισμό της αστυνομίας, δεν της επιτρέπουν να εξοπλήσει κατάλληλα την ομάδα Κάππα. Ενώ οι αρχαιότερες ομάδες διαθέτουν κράνη, στολές, και πλαστικά γκλόμπ, η ομάδα Κάππα, διαθέτει μόνο μαύρες κουκούλες, τζην, και ξύλινα δοκάρια. Πως να προστατέψουν το κρανίο τους με τις λεπτές μαύρες κουκούλες? Είναι ουσιαστικά αβοήθητοι στην μάχη εναντίων του Κακού. Μερικές φορές αναγκάζονται να δανείζονται εξοπλισμό από άλλες ομάδες για να ανταπεξέλθουν στο δύσκολο έργο τους.

ΟΜΑΔΑ ΖΗΤΑ
Την διακρίνουν: Φουτουριστικές μηχανές. Άγριες γκόμενες.

ΟΜΑΔΑ ΔΕΛΤΑ
Την διακρίνουν: Μηχανές μικρότερου κυβισμού. Φτηνότερες στολές.

ΟΜΑΔΑ ΚΑΠΠΑ

Την διακρίνουν: Δεν έχουν μηχανές, μόνο τζην και κουκούλες (εκτός και αν περισσεύει κανένα κράνος).

Η ομάδα Κάππα, βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση εξοπλισμού. Όταν δεν περισσεύουν γκλομπ από συναδέλφους, βρίσκουν ξύλινα δοκάρια ή ζαρντινιέρες. Παρακάτω βλέπετε την ομάδα Κάππα να κάνει σκληρά παζάρια με άλλη αστυνομική δύναμη, προκειμένου να αποκτήσουν εξοπλισμό.

Προκειμένου η ελληνική αστυνομία να εξοικονομήσει χρήματα, σκέφτεται να κάνει γενικότερες περικοπές. Ξεχάστε τις φουτουριστικές απαστράπτουσες μηχανές που έχει η ομάδα Ζήτα. That was last year. Στα σχέδια βρίσκεται μαζική παραγγελία δικύκλων άλλου όμως είδους από αυτού που έχουμε συνηθίσει.  Παραθέτω φωτογραφία μια δοκιμής που έγινε με τα νέα δίκυκλα που θα προμηθευτούν σύμφωνα με τα πρότυπα της αστυνομίας της Κίνας. 

Και επειδή οι αστυνομικοί που βρίσκονται σε θέση γραφείου, κολοβαράνε στο ίντερνετ, είτε κάνουν καμάκι, τα ανώτερα κλιμάκια, αποφάσισαν να το εκμεταλλευτούν και να βάλουν και την αστυνομία στο twitter. Ήδη τα πρώτα περιπολικά έχουν αποκτήσει wi-fi router και αυτόματο σύστημα πλοήγησης, ώστε ο οδηγός να tweetάρει ενω οδηγάει ή καταδιώκει ύποπτους.

**Bonus**

Παρόλα αυτά, πάρα τις αντιξοότητες των αστυνομικών δυνάμεων, η αστυνομία μας κατόρθωσε και συνέλαβε τον ισχυρότερο μάγο, όχι μόνο της Ελλάδος, αλλά και όλης της Μέσης Γης, τον Γκάνταλφ τον Κόκκινο. Ήταν Γκρίζος κάποτε, αλλά προσπάθησε να καμουφλαριστεί (thanks to maledictus for the pic).

A day in the life...

Μόλις μπήκα σπίτι μου ύστερα από άλλη μια συνηθισμένη μέρα με ανάμικτα συναισθήματα, λύπης, οδύνης, θυμού και νευρικού γέλιου.

Μετά την δουλεία, έπρεπε να πάω στην άλλη άκρη της Αθήνας για μια κηδεία. Εκεί είδα αυτό:

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Ο τάφος είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις όταν μπαίνεις στο νεκροταφείο. Δημιουργεί αμέσως μια ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Και δεξιά και αριστερά, τι είναι αυτά? Κύπελα? Αν είχαν θάψει κάποιον ποδοσφαιριστή του ολυμπιακού, ίσως να το δεχόμουν, αλλά δεν νομίζω να ήταν ποδοσφαιριστής ο μακαρίτης. Και ύστερα... 'Είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό'? Μετά το θάνατο δηλαδή δεν υπάρχει ζωή τελικά, υπάρχει ο Ολυμπιακός. Πρέπει να ξαναδώ το Deadliners.

Μετά την κηδεία έπρεπε να πάω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για μια εξουσιοδότηση. Περπατώντας από εκεί που άφησα το αμάξι ως το τμήμα είδα να κατεβαίνουν από στην στάση δίπλα, τρεις κοπελίτσες, καλίγραμμες, με ξεβαμμένο μαλί και μίνι. Τις είχαν παραμάσχαλα δύο άλλοι τύποι, με βλέμμα βλοσυρό και κατεύθυνση προς το αστυνομικό τμήμα.

'Κοίτα ρε γαμώτο', σκέφτηκα. 'Αντί να πιάσουν τους νταβατζήδες, πιάνουν τα κακόμοιρα τα κοριτσάκια'.

Μετά από λίγο κατάλαβα ότι απλά οι κοπέλες πήγαιναν στην παραλία (μένω κοντά στην Παραλιακή) και δεν είχαν χτυπήσει εισιτήριο. 

Αυτό όμως δημιουργεί άλλα ερωτήματα. Έχω να δω ελεγκτή σε λεοφορίο από το 1998, πριν ακόμα πάω στην Αγγλία για σπουδές. Το θυμάμαι χαρακτηριστικά, γιατί μου έριξε κλήση, την πλήρωσα επί τόπου και στην κλήση, όταν μου ζήτησε το επίθετο, έγραψα το επίθετο μιας καθηγήτριας μου (Μαζάρακου, Νίκο, την θυμάσαι?), και μετά την πήγα στο σχολείο και κάναμε πλάκα.

Από το 1998 και μετά, και ενώ μπαίνω σε λεωφορεία και μετρό και γενικώς δεν τα σνομπάρω τα ΜΜΕ, δεν έχω δει ποτέ, κανέναν ελεγκτή. Αφού είχα αρχήσει να αναρωτιέμαι αν τους έκαναν μετάταξη.Όταν όμως έσκασαν 3 κοπελίτσες, τσουπ, εμφανίστηκαν. Όχι ένας, αλλά δύο. Ναι δύο. Κοιτάχτε:

Και πάμε στο επόμενο σημείο που θέλω να θίξω. Οι κοπέλες αυτές πρέπει να χάλασαν τουλάχιστον μια ώρα να φτιάξουν το μαλλί τους, άλλη μισή ώρα να διαλέξουν ρούχα, και άλλο τόσο να βάψουν την μάπα τους. Χώρια τα ευρώ για όλα αυτά. Είναι ακριβά τα καλλυντικά. Είμαι παντρεμένος και έχω μάθει πράματα που κανένας άνδρας δεν θα έπρεπε να ξέρει. Οι κοπελίτσες αυτές, δεν μπορούσαν να χαλάσουν και 10 λεπτά (της ώρας) και μερικά ευρώ και να αγοράσουν και τρία εισιτήρια? Θα μου πείτε, μα και εσύ ρε Νίκο, τσαμπέ έμπαινες, πριν από λίγο το παραδέχτηκες. Ναι, τσαμπέ έμπαινα, αλλά δεν είχα να χάσω τίποτα. Κολοβάραγα. Αν πήγαινα για ραντεβού, θα έκοβα 2 εισιτήρια για να είμαι και σίγουρος και θα έπαιρνα και ταξί. (Ε, δεν είχα επιτυχία με τις γκόμενες τότε. Τώρα που παντρεύτηκα με θυμήθηκαν και με παρακαλάνε να με κεράσουν κανένα ποτό). Αυτές δεν είχαν ούτε εισιτήρια, ούτε λεφτά να πληρώσουν την κλήση (θα τους πλήρωνε την έξοδο κάποιο κορόιδο), αλλά ούτε και ταυτότητα και για αυτό τις πήγαιναν στο τμήμα. Μα τι στον πούτσο είχαν τότε μέσα στις τσάντες τους?

Έχει και άλλο! Δεν σας είπα τι έγινε όταν μπήκαν στο τμήμα. Οι αστυνομικοί, κάτω των 25 όλοι, πάθανε αμόκ. Δεν έχω δει να ξεφτιλίζετε άνθρωπος τόσο γρήγορα. Οι κοπελίτσες κρατούσαν την ψυχραιμία τους όσο μπορούσαν. Το έπαιζαν μοιραίες, αλλά ήταν σαφώς κλονισμένες. Μάλιστα μια είχε πάρει τηλέφωνο και τον 'μπαμπά' της να έρθει στο τμήμα λέγοντας με τρεμάμενη φωνή 'είχαμε εισιτήριο, αλλά δεν προλάβαμε να το χτυπήσουμε'.

Ο πρώτος αστυνομικός που τις είδε έπαιξε έξυπνα το χαρτί του. Αντί να απευθύνει τον λόγο σε αυτές (ποιος ξέρει, μπορεί να κέρδιζε κάτι) είπε σε έναν από τους δύο ελεγκτές 'πάλι καλά που φοράνε τακούνια, αλλιώς ακόμα θα τις κυνηγούσατε'. Λάθος πρώτο του αστυνομικού. Δεν μπορείς να μαντέψεις ότι αν φόραγαν nike θα έτρεχαν πενηντάρι. Λάθος δεύτερο. Η ερώτηση του δεν σήκωνε follow-up ερώτηση από τις συλληφθέντες για να ξεκινήσει ο διάλογος. Εκτός και αν είχε στόχο να πάρει τον αριθμό του τηλεφώνου του ελεγκτή.

Ο δεύτερος αστυνομικός που τις είδε έκανε χειρότερο λάθος. Προφανώς δεν πρόλαβε να καταστρώσει το σχέδιο του, και σκέφτηκε να πει ότι του πέρναγε από το μυαλό εκείνη την ώρα. Something is better than nothing. Όταν τις είδε, τους είπε 'Είστε ρουβίτσες'. Προφανώς μερικές φορές, nothing is better than something. Παραλίγο να χάσω τον έλενχο του προσώπου μου και της σοβαρής έκφρασης που διατηρούσα. Οι κοπέλες ξαφνιάστηκαν, δεν είχαν καταλάβει τι τους είπε. Μπορεί και να νόμισαν ότι τις βρίζει. Άθελα του, ουσιαστικά αυτό ακριβώς έκανε, αλλά κανείς δεν το κατάλαβε.

Ο τρίτος αστυνομικός, μαζί με μια αστυνομικίνα, ήταν μέσα στο γραφείο που θα έφτιαχνα την εξουσιοδότηση μου αργότερα. Όταν τις είδες, έχασε και αυτός την ψυχραιμία του και άρχισα να λέει από μέσα 'Προσαγωγή ε? Προσαγωγή!' και χασκογέλαγε με την αστυνομικίνα όλο νόημα.Προφανώς ήθελα να τις τρομάξει, αλλά αυτές δεν τον άκουσαν καν, και το μόνο που κατάφερε ήταν να γίνει αναφορά στην ύπαρξη του σε ένα περιθωριακό blog.

Αυτό που με έβγαλε όμως πραγματικά εκτός εαυτού ήταν το παρακάτω. Μια παρένθεση πρώτα για να εξηγήσω κάτι. Όταν πηγαίνεις για εξουσιοδότηση στο αστυνομικό τμήμα, ο αστυνομικός το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να δει ότι εσύ είσαι αυτός που υπογράφει. Η αστυνομικίνα όμως έκανε κάτι που ήταν υπεράνω και πέρα του καλέσματος του καθήκοντος της. Τράβηξε ένα τεράστιο Χ στο κενό μέρος της εξουσιοδότησης για να μην γράψω κάτι αργότερα. Δεν είναι αυτή η δουλεία σου κοπέλα μου. Δεν σε νοιάζει τι θα γράψω. Μπορώ να γράψω ότι εξουσιοδοτώ τον μπατζανάκη μου να κλάνει αυτός αντί για έμενα από τις 2 ως τις 4 το βράδυ (γερμανικό) όταν κοιμάμαι. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να δεις ότι εγώ είμαι αυτός που γράφει η εξουσιοδότηση ότι υπόγραψε. Και να χαζογελάς με τον άλλο τον συνάδελφο του όταν μπαίνουν κοριτσάκια για εξακρίβωση στοιχείων.

Βασικά με λένε Γκάβλα.

Ένα από τα πρώτα διαδικτυακά και διαδραστικά ηλεκτρονικά παίγνια που είχα την τύχη να ασχοληθώ ήταν το ArcticMUD. Χωρίς γραφικά, μόνο κείμενο, μαζί με άλλους παίκτες μαχόμουν εναντιών μυθικών τεράτων και ιμπεριαλιστικών και παγανιστικών ορδών, στον φανταστικό κόσμο του Dragonlance.

Το πρώτο πράγμα που έπρεπε όμως να κάνεις, πριν ξεκινήσεις το παιχνίδι, ήταν να διαλέξεις ένα όνομα για τον χαρακτήρα που θα παίξεις. Οι φίλοι μου με είχαν προειδοποιήσει να αποφύγω ονόματα σαχλά και παιδικά όπως αυτά που είχαν κάτι ελληναράδες. Ονόματα όπως Epsilonennea, Trismegistos, Hyacinth, Vegos, Ravager, Savager, Polemistaras, Hnoudotos, Davelis, Fourka Pamakaristos, Sarkovoros, Xristodoulos (οι τελευταίοι ήταν παπάδες). Επειδή η θεματολογία του κόσμου θύμιζε έντονα τον κόσμο της Μέσης Γης του Tolkien, προσπάθησα να επιλέξω ένα όνομα που να ταιριάζει με το κόσμο και να μην χαλάει το ‘αίσθημα της διείσδυσης (immersion) των άλλων παικτών όταν το διαβάζουν. Έχοντας ως υπόδειγμα και παράδειγμα το όνομα του ξωτικού Legolas του Tolkien, αποφάσισα το όνομα που θα επέλεγα να έχει και αυτό κατάληξη σε –as. Θεωρούσα ότι προσδίδει έναν συγκεκριμένο προφίλ στον δεύτερο εαυτό μου, μια ψυχρή προσήλωση στην υπεράσπιση του δικαίου αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Πάτησα ορισμένα τυχαία γράμματα, για να ολοκληρωθεί το όνομα (έχοντας ήδη το A,S ως κατάληξη) και κοίταξα στην οθόνη.

Και το όνομα αυτού: G A V L A S  

Gavlas λοιπόν. Ένα όνομα που θα σπέρνει τον τρόμο. Gavlas, o τιμωρός του εγκλήματος, ο υπερασπιστής του δικαίου, ο υπέρμαχος της δικαιοσύνης, της ισονομίας, της τέχνης και της ειρήνης. Ο προστάτης των αδύνατων. Μου άρεσε πολύ το όνομα αυτό. Τα κατορθώματα του Gavla άρχισαν να γίνονται γνωστά και πέρα από το παίγνιο. Οι θαυμαστές του είχαν αρχίσει να τα συγκεντρώνουν σε ανθολογίες ονομάζοντάς τες ‘Gavlirilion 1,2 και 3’. Το όνομα αυτό, όταν σταμάτησα το ArcticMUD, άρχισα να το χρησιμοποιώ κατά κόρων γράφοντας μια λαμπρή ιστορία και σε άλλα διαδικτυακά παίγνια. Παίγνια όπως το Eve Online και το World of Warcraft.

Όμως μαζί με την φήμη, έρχεται και ο φθόνος.

Πολλοί μίσησαν το γεγονός ότι ο Gavlas ήταν όλα αυτά που δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι αυτοί. Μίσησαν το γεγονός ότι ένας χαρακτήρας περιλάμβανε όλα τα ιδανικά που αυτοί προσπαθούσαν να ξεριζώσουν και να ποδοπατήσουν. Προσπάθησαν να τον διαβάλουν και να τον αποκλείσουν από τα διαδικτυακά παίγνια, στέλνοντας μάλιστα ακόμα και emails στην blizzard, γεμάτα ψευδή κατηγορίες και τραγελαφικούς ισχυρισμούς.

Αυτό όμως που με πείραξε περισσότερα, και προς στιγμή με ώθησε να τα παρατήσω όλα, ήταν το γεγονός ότι παίκτες της αντίπαλης παράταξης, αλλά ίδιας εθνικότητας με εμένα, ΕΛΛΗΝΕΣ, ισχυρίστηκαν, (και πιστέψτε με, γελάω ακόμα και τώρα που το γράφω, μετά από χρόνια), ότι Gavlas στα Ελληνικά είναι μια βρισιά. Απαιτούσαν δε τον αποκλεισμό μου από το παιχνίδι ή την αλλαγή του ονόματος μου, διότι αυτό τους προσβάλει ως παίκτες, άτομα, και Έλληνες, απόγονους του Περικλή.

Είχα ακούσει για παρόμοια περιστατικά. Στο ArcticMUD, ήταν ένας Ρώσος παίκτης με όνομα Spirmi. Ήταν άριστος στην τεχνική του pking (player killing) και όλοι τον έτρεμαν. Ακόμα και ο Gavlas, όταν τον συναντούσε, δεν μπορούσε παρά να γνέψει το κεφάλι, σαν ένδειξη αναγνώρισης της αξίας του. Τελικά, οι εχθροί του, κατάφεραν να πείσουν τους Coders να τον διαγράψουν από το παιχνίδι γιατί ισχυρίστηκαν ότι Spirmi στα Ρώσικα σημαίνει Σπέρμα.

Αν και με έπνιγε το δίκιο, δεν ήθελα να ρισκάρω να χαθεί ο Gavlas στην ανυπαρξία λόγω της διαγραφής του. Θα αναγκαζόμουν να πω ακόμη και ψέματα, προκειμένου να αποδείξω ότι καμία σχέση δεν έχει το όνομα Gavlas, με αυτό που με κατηγορούσαν.

Άρχισα να ψάχνω σε εφημερίδες και συγγράμματα για ανθρώπους που λέγονταν Gavlas, για να τους αποδείξω ότι είναι υπαρκτό όνομα, και όχι υβριστικός όρος. Και πράγματι, είχα δίκιο. Το όνομα Gavlas είναι συνυφασμένο με ιδανικά και ιδεώδη. Ακριβώς όπως το είχα φανταστεί. Παρακαλώ διαβάστε:

Αθλητικό ιδεώδες: Antonin Gavlas. Czech table-pennis tennis-player

Ομαδικό πνεύμα: Brian Gavlas, head coach

Υπερασπιστής του αδύνατου: Cole Gavlas, advisory services.

Άνθρωπος της τέχνης: Antonin Gavlas, γλύπτης (ίσως και συγγενής του τεννίστα).

Αλλά και άνθρωπος της Επιστήμης: Heather Gavlas, μαθηματικός

Τελικά δεν χρειάστηκε να αποδείξω την αθωότητα μου. Κανείς από τους developers της Blizzard δεν πείστηκε από τα ψεύδη των haters (are gonna hate). Παρόλα αυτά, εγώ είχα και δεύτερη ασφαλιστική δικλείδα. Στην χειρότερη περίπτωση θα άλλαζα και όνομα. Kavlas με Kappa. Του έλειπε η βαρβατίλα του ‘G’, αλλά δεν ακουγόταν και τόσο άσχημο.

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται. Με λέιζερ.

Έχουν βουίξει τα blogs για την άγρια επίθεση που δεχτείτε ο Γιώργος Πεταλωτής. Ο ίδιος καταγγέλλει ότι μέλη του Σύριζα του επιτέθηκαν με γιαούρτια, πέτρες αλλά και λέιζερ.

Όπως καταλαβαίνετε τα μέλη του Σύριζα όχι μόνο καραδοκούν παντού (ταβέρνες, διόδια, στο Σύνταγμα, στα ΚΑΠΗ, σε βουνά και θάλασσες), αλλά τελευταία έχουν εξοπλιστεί και με όπλα προηγμένης τεχνολογίας. Μεταφέρονται στα διάφορα σημεία κρούσης με τα αστρόπλοια τους.

Καταφέραμε και διεισδύσαμε στο Αστέρι του Θανάτου και βρήκαμε αποκλειστικές φωτογραφίες της στρατιάς των μελών του Σύριζα. 

Μέλη του Σύριζα, έτοιμα για δράση εναντίων του κυβερνητικού έργου.

Ο Πεταλωτής πάντως ήταν παλικάρι. Παρά τις άγριες επιθέσεις, κατάφερε και απέκρουσε όλα τα χτυπήματα των ακτινών λέιζερ. Άντεξε!

'Ότι δεν με πληγώνει, με κάνει δυνατότερο', είπε αργότερα και μάλιστα ανέφερε παρόμοια περιστατικά όπου επιθέσεις με ακτίνες (συνήθως Γάμμα), έδωσαν υπεράνθρωπη δύναμε στα θύματα, όπως ο Δρ.Μπρούς Μπάννερ και ο Δρ.Λεονάρδος Σαμψών.

Όχι, δεν μπορείς

Φωτογράφος: Arkandel

Μανιτάρια

Ένας φίλος μου διηγήθηκε μια ιστορία που συνέβη στην παρέα του πριν μερικές μέρες. Αληθινή ιστορία.

Η παρέα του είχε πάει στο Άμστερνταμ. Όπως η πλειοψηφία των τουριστών στο Άμστερνταμ, αποφάσισαν να πειραματιστούν με τα διάφορα είδη τσιγάρων που διακινούνται ελεύθερα εκεί. Και όπως συμβαίνει συνήθως στις παρέες που πάνε στο Άμστερνταμ, υπήρχε και ένας που ήταν εναντίων αυτού του είδους ‘τσιγάρων’  και αρνείτο να πειραματιστεί.

Παρά τις πιέσεις των υπόλοιπων, ήταν ανένδοτος. Με τα πολλά όμως τον έπεισαν να δοκιμάσει μια μανιταρόπιτα. Θεώρησε τα μανιτάρια πιο φυσικά και υγιεινά για βρώση, και του κίνησαν την περιέργεια (ίσως να του άρεσαν τα στρουμφάκια όταν ήταν μικρός). Αφού τα έφαγε, των ρώταγαν οι άλλοι πως ένιωθε ή αν είχε παραισθήσεις. Αυτός, απογοητευμένος, απάντησε  ότι δεν είχε. Ένιωθε πολύ κανονικά παρά τις διάφορες ιστορίες είχε ακούσει για τα 'μαγικά' μανιτάρια.

Μετά όλοι μαζί αποφάσισαν να συνεχίσουν την βόλτα, αλλά αυτός είχε κουραστεί και τους είπε πως θέλει να γυρίσει στο ξενοδοχείο. Οι φίλοι του ένιωσαν λίγο άβολα να τον αφήσουν μόνο, αλλά τους καθησύχασε ότι ένιωθε πολύ καλά και φυσιολογικά. Για κάθε ενδεχόμενο του είπαν να τους πάρει στο κινητό αν αρχίσει να νιώθει παράξενα. Και εκεί χώρισαν οι δρόμοι τους.

Μετά από καμιά ώρα χτύπησε το κινητό τους. Ήταν ο φίλος που είχε φάει τα μανιτάρια. Οι άλλοι αμέσως ανησύχησαν, τον ρώτησαν αν είναι καλά. Όπως φοβόντουσαν, η απάντηση ήταν ‘όχι’. Πιο συγκεκριμένα, ο φίλος τους, τους είπε με ψιθυριστή φωνή ‘Παιδιά γίνεται χαμός εδώ...Εχει γεμίσει ο τόπος νάνους’. Θορυβημένοι του είπαν να μην κάνει τίποτα, και να τους περιμένει στο δωμάτιο. Του το είπαν όσο πιο καθησυχαστικά μπορούσαν και πήραν τον δρόμο της επιστροφής,

Όταν τους άφησε το ταξί στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου, είδαν ένα περιπολικό να απομακρύνετε από τον χώρο αλλά δεν έδωσαν σημασία. Όταν όμως βρήκαν το δωμάτιο του φίλου τους άδειο, και τον μάνατζερ του ξενοδοχείου στην εξώπορτα, άρχισαν να πανικοβάλλονται.

Για να μην τα πολυλογώ,  στο ξενοδοχείο εκείνη την ημέρα, όντως γινόταν ένα συνέδριο νάνων. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ο φίλος τους, για να έχει αποδείξεις όταν γύρναγαν οι άλλοι ότι πράγματι ΄είχε γεμίσει ο τόπος νάνους' και δεν το είχε φανταστεί, είχε πιάσει έναν νάνο (μάλλον τον είχε βρει στο διάδρομο ή στο ασανσέρ) και τον είχε κλείσει στην ντουλάπα του ξενοδοχείου. 

 

Περικοπές

Ίσως έχετε δει την παρακάτω φωτογραφία. Είναι κλασσική.

Κλασσική, αλλά και ξεπερασμένη. Οι καιροί αλλάζουν. Τώρα με τις περικοπές, η κατάσταση έχει ως παρακάτω:

Η άμωμος σύλληψις του Στρος-Καν

Το περασμένο Σάββατο, αν κρίνω από τα facebook updates, οι περισσότεροι από εσάς είχατε επιδοθεί στο ευγενές άθλημα του καμακιού με στόχο τις θηλυκές απογραφείς. Και αναρωτιέμαι τι σκεφτόσασταν. Να σας απογράψουν ήθελαν, όχι να σας πηδήξουν.Αν κάποιος κατάφερε το αντίθετο, να το δηλώσει προσκομίζοντας screenshot (or it didn't happen!).

The wrath of Straus-Khaaaan!!!

Το ΔΝΤ όμως είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Ότι είχατε σκεφτεί για τις κοπέλες που σας έκαναν απογραφή, ο Στρος-Καν το έκανε πράξη με την καμαριέρα. Ο Στρος Καν, ο επικρατέστερος υποψήφιος για τη γαλλική προεδρία στις εκλογές του 2012 και επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ διέμενε στο ξενοδοχείο Σοφιτέλ της Νέας Υόρκης, λίγο πριν επιστρέψει στο Παρίσι ύστερα από σειρά συνεδριάσεων που θα έκριναν την τύχη κρατών ολόκληρων, σκέφτηκε, 'δεν ρίχνω και μια στην καμαριέρα!'. Τόσο άγχος και πίεση. έπρεπε κάπου να ξεσκάσει. Βγήκε από το μπάνιο χωρίς το μπουρνούζι του, με την μαλαπέρδα του παραμάσχαλα, κλείδωσε την πόρτα και όρμισε στην καμαριέρα.  'Σταμάτα! Δεν έχω στρωσ' καν!', διαμαρτυρήθηκε (πάντα σύμφωνα με έγκυρα blogs), αλλά ο Δομίνικος την αγνόησε. Δεν του είχαν πει ότι δεν μπορεί να κάνει στις καμαριέρες αυτά που κάνει σε ολόκληρα έθνη. Δεν ήμουν εκεί, και οι λεπτομέρειες είναι του κεφαλιού μου. Τουλάχιστον, σε σχέση με τα άλλα μπλογκς, εγώ το παραδέχομαι. Επίσης εξασκούμαι στην αισθησιακή ειδησεογραφία γιατί ο ανταγωνισμός έχει ανεβάσει πολύ τον πήχη. 

Ο Ντομινίκ Στρος Καν επρόκειτο να συναντηθεί την Κυριακή με την Άγγελα Μέρκελ στο Βερολίνο για να συζητήσουν για την κρίση χρέους στη ζώνη του ευρώ (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε η Άγγελα). Η συνάντηση ματαιώθηκε. Αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά, ο Στρος Καν για πρώτη φορά στην ζωή του κάνει 'χειρωνακτική' εργασία και μάλιστα ενώπιον ιατροδικαστή για να παρθεί δείγμα και να γίνει έλεγχος του γενετικού υλικού του. Ποίος κολυμπάει τώρα στα σκατά?

Βέβαια, όταν διάβασα σε γνωστό ειδησεογραφικό ιστότοπο τον τίτλο 'ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ: ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ', περίμενα κάτι πιο πικάντικο, κάτι σαν αυτά που μας έχει συνηθίσει η ΣειρήναTV. Στο κάτω-κάτω, ολόκληρο Σοφιτέλ, δεν μπορεί να μην είχε κάμερες στα δωμάτια. Αλλά δυστυχώς, ο ιστότοπος μας είχε τάξει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Οι μόνες φωτογραφίες που είχε ήταν από το αεροδρόμιο και ο Στρος Καν ήταν ντυμένος. Να σημειωθεί ότι οι αεροσυνοδοί δεν πρόλαβαν να δεχτούν σεξουαλική επίθεση. Φωτογραφίες τις καμαριέρας δεν υπάρχουν (έψαξα). Άλλοι λένε ότι είναι σκουρόχρωμη, άλλοι λένε ότι είχε μεγάλα μεμέ, αλλά δεν μπορώ να επιβεβαιώσω τίποτα. Θα πρέπει να περιμένουμε λίγο καιρό μέχρι να κυκλοφορήσει το sex-tape και να δούμε την 'σύλληψη' που πραγματικά μας ενδιαφέρει.

Από την άλλη, σκεφτείτε να είχε γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Η καμαριέρα θα είχε συλληφθεί, τα ΜΑΤ θα είχαν σπάσει στο ξύλο τον υπάλληλο που ειδοποίησε την αστυνομία και θα είχε ζητηθεί συγνώμη από τον Στρος Καν. Ίσως και να θυσιάζαμε 10 παρθένες για να εξαγνιστούμε. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσπά σκάνδαλο γύρω από το όνομα του Δομίνικου. Το 2007 μια δημοσιογράφος έκανα καταγγελία ότι το 2002 ο Δομίνικος είχε προσπαθήσει να την βιάσει .Το 2008 είχε κατηγορηθεί για δεσμό με υπάλληλο του, η οποία αργότερα απολύθηκε. Όμως κάτι βρομάει στην όλη υπόθεση. Τόσο βλάκας ήταν ο Δομίνικος και κλείδωσε την πόρτα, ρισκάροντας να κατηγορηθεί και για ομηρία. Και πως βρήκαν γεννητικό υλικό στην σουίτα, αφού η καμαριέρα την κοπάνησε πριν γίνει το 'κακό'. Μήπως πρόλαβε και το πιπίλισε? Και πως μπήκε στο δωμάτιο, αφού ο Δομίνικος δεν το είχε εκκενώσει ακόμα? Ο Στρος-Καν πριν κάτι μέρες είχε δημιουργήσει σκάνδαλο επειδή οδήγαγε μια Πόρσε, σίγουρα δεν είχε ανάγκη την καμαριέρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που φαβορί προεκλογικών εκστρατειών την πατάνε έτσι. Και ναι, μπορεί να είναι όλα αυτά θεωρίες συνωμοσίας, αλλά το ότι είσαι παρανοϊκός, δεν σημαίνει ότι δεν σε παρακολουθούν κι'όλας.

Ένας ενδιαφέρων διάλογος που διάβασα στα ιντερνετς:

Α: Το να σοδομίσεις μια καμαριέρα είναι έγκλημα. Να σοδομίσεις 10 εκατομύρια έλληνες είναι στατιστικά.

Β: Μα νόμιζα ότι ο σοδομισμός αρέσει στους Έλληνες.

Α: Μόνο όταν το ζητάνε οι ίδιοι.

Β: Ποιος είπε ότι δεν το ζήτησαν?

Τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας.

“Είχε την αίσθηση ότι ήξερε τι έμελλε να επακολουθήσει – ένα τερατώδες ξέσπασμα του βαλπουργιανού ρυθμού, στην κοσμική μουσική του οποίου θα βρίσκονταν συγκεντρωμένες όλες οι αρχέγονες, έσχατες χωροχρονικές δίνες που υπάρχουν πίσω απ’ όλους τους κόσμους της ύλης.”  - Τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας – Χ.Φ. Λαβκραφτ

Το παραπάνω απόσπασμα, μαζί με το υπόλοιπο κείμενο που απόκρυψα για να προστατέψω την ψυχική γαλήνη σας, το είχα αναγνώσει σε ηλικία 13 ετών. Δεν είχα πάει σχολείο εκείνη την ημέρα λόγω ασθένειας. Με πήρε ο ύπνος ενώ το διάβαζα, και τα όνειρα που είχα, επηρεασμένα προφανώς από το ανάγνωσμα και βεβαρημένα με τον πυρετό,  ήταν ιδιαίτερα σουρεαλιστικά και σίγουρα κάποιοι ψυχολόγοι θα ενδιαφέρονταν να τα αναλύσουν. Από τότε, όποτε βλέπω εφιάλτες, έρχεται στο μυαλό μου αυτή η ιστορία του Λάβκραφτ.



Πριν λίγα χρόνια, είχα νοσηλευτεί σε νοσοκομείο για μια επέμβαση ρουτίνας. Παρόλα αυτά, με είχαν τροφοδοτήσει με μεγάλη ποσότητα αναισθητικού και συν τοις άλλοις είχα κάνει το λάθος να διαβάσω το ‘Κάλεσμα του Κθούλου’ ενώ περίμενα να πάρω εξιτήριο. Όταν έφευγα οι γιατροί προειδοποίησαν εμένα και την Ήρα ότι μπορεί τα πρώτα βράδια να είχα ανήσυχο ύπνο, κυρίως λόγω παρενεργειών της νάρκωσης. Φυσικά κανείς μας δεν έδωσε σημασία κυρίως γιατί θέλαμε να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα από εκεί. Μας περίμενε και η αδερφή μου παρκαρισμένη παράνομα από κάτω για να μας πάει σπίτι και δεν θέλαμε να την χρεώσουμε κλήση. Στο κάτω-κάτω (όπως έχετε ίσως διαβάσει εδώ και εδώ) ούτως ή άλλως  έχω ανήσυχο ύπνο.



Το βράδυ ξύπνησα επειδή δίψαγα στον ύπνο μου. Δυστυχώς, ποτέ δεν έχω ένα ποτήρι με νερό στο κομοδίνο μου επειδή φοβάμαι μην το χύσω καταλάθος πάνω στο iphone (το πρωί τηλέφωνο, το βράδυ ξυπνητήρι). Υπήρχε μόνο μια εναλλακτική και αυτή ήταν να ξυπνήσω την σύζυγο να πάει στην κουζίνα να μου φέρει ένα ποτήρι δροσερό νερό με δύο παγάκια. Και μην ακούω τις φεμινίστριες να παραπονιούνται γιατί μάλλον έχετε πρόβλημα με την βραχυπρόθεσμη μνήμη σας. Μόλις είχα βγει από χειρουργείο, υπό άλλες συνθήκες να είστε σίγουροι(-ες) ότι θα πήγαινα ο ίδιος (αλήθεια!).

Μισοκοιμισμένος ακόμα, σήκωσα το κεφάλι μου από το μαξιλάρι και γύρισα προς το μέρος της, αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να την ξυπνήσω γιατί μπροστά στην κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας στεκόταν ένα μεγάλο άσπρο σκυλί που με κοίταζε.


Διόρθωση. Ποτέ δεν πρόλαβα να ξυπνήσω την σύζυγο με τον τρόπο που ήθελα. Κατά τα άλλα την ξύπνησα μια χαρά προσπαθώντας να την προειδοποιήσω για την τρίτη παρουσία στο δωμάτιο. Όπως σε όλα τα όνειρα που έχω, έτσι και εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να σχηματίσω τις προτάσεις που είχα στο μυαλό μου (δεν με υπάκουε το στόμα μου, όπως θα έλεγε και ο Γιάννης). Το μόνο που κατάφερα να πω, σχεδόν ψιθυριστά ήταν κάτι που ακουγόταν σαν ‘Ξύπνα. Κάτι είναι στην πόρτα’.



Ήμουν πολύ μπερδεμένος, γιατί δεν ήμουν σίγουρος αν ονειρευόμουν ή όχι. Αν δεν ονειρευόμουν, γιατί δυσκολευόμουν να μιλήσω? Και γιατί υπήρχε ένα τεράστιο άσπρο σκυλί που έφτανε ως το χερούλι τις πόρτας? Αν όντως ονειρευόμουν, τότε το όνειρο ήταν πολύ ρεαλιστικό όσο αφορά την τοποθεσία και τις λεπτομέρειες του υπνοδωματίου μου, (εκτός από το σκυλί που είχε ένα σχεδόν διαβολικό βλέμμα).



Όταν ξανακοίταξα το άσπρο σκυλί, αυτό είχε μετατραπεί σε ένα άσπρο κοντομάνικο φανελάκι που θυμήθηκα ότι είχα αφήσει πάνω στο χερούλι τις πόρτας πριν κοιμηθώ. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά ήταν παρενέργειες της νάρκωσης των προηγούμενων ημερών και ξανα-ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι. Δυστυχώς όμως είχα ξεχάσει την σύζυγο. Δεν σκέφτηκα να της πω ότι όλα είναι εντάξει. Ή σύζυγος είχε ξύπνησε έχοντας ακούσει την φράση ‘Ξύπνα. Κάτι είναι στην πόρτα’ Και η πρώτη της κίνηση ήταν να στρέψει το βλέμμα της προς την κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας.

Η κλειστή πόρτα, εκείνη την στιγμή άρχισε να ανοίγει σιγά-σιγά. Πίσω από την πόρτα κάποιος ψιθύρισε ‘Νιιιιίκο...’



Τα χρειάστηκε άσχημα και στρίγκλισε. Αυτό που είχαμε ξεχάσει και οι δύο, και επίτηδες δεν ανέφερα προηγουμένως για να δημιουργήσω σασπένς (είχα αφήσει κάποια hints όμως για τους παρατηρητικούς αναγνώστες), ήταν ότι όταν μας έφερε η αδερφή μου στο σπίτι, αποφάσισε να διανυκτερεύσει στο σπίτι μας και ξάπλωσε στον καναπέ στο σαλόνι. Όταν με άκουσε να παραμιλάω στο ύπνο μου, ανησύχησε και σηκώθηκε από τον καναπέ και ήρθε στο υπνοδωμάτιο να δει αν είμαστε καλά. Όμως άνοιξε την πόρτα την χειρότερη στιγμή.



Ένιωσα μια ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν επιτέλους και κάποιος άλλος, εκτός από εμένα, τρομοκρατήθηκε από τα όνειρα μου.

Ας το παραδεχτούμε, όλοι το κάναμε αυτό.

Μου έστειλαν την φωτογραφία, και αρχικά σκέφτηκα ότι μου έκλεψαν τα προσωπικά δεδομένα. Ακόμα και ο καμπινές ίδιος είναι. Μετά όμως είδα ότι το παιδάκι κρατάει gameboy και ηρέμησα, σίγουρος ότι τα προσωπικά μου δεδομένα είναι ακόμα ασφαλή παρά το hackεμα του PlaystationNetwork. Στην εποχή μου είχαμε δεν είχαμε gameboy, αλλά κάτι πρωτόγονα handheld games που βασίζονταν στην 'Αρχή του Θεάτρου Σκιών'. Ήταν κάτι σαν interactive karagiozis.

Βέβαια που να τα ξέρει αυτά η σημερινή νεολαία. Όταν τους λέω ότι στον spectrum τα παιχνίδια έτρεχαν από κασέτα, δεν με πιστεύουν. Που να τους έλεγα ότι όταν πατάγαμε το play, έπρεπε να περιμένουμε μισή ώρα μέχρι να φορτώσουν. Συνήθως, τα βάζαμε να φορτώσουν, πηγαίναμε για μεσημεριανό και όταν γυρνάγαμε, αν όλα είχαν πάει καλά και δεν είχε δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα, μπορούσαμε να παίξουμε.

3η Σεπτεμβρίου

Αναφέρομαι στην όδο στην Αθήνα. Το κακό έχει παραγίνει εκεί με τις πόρνες εκεί.

Είχατε ενημερωθεί σχετικά εδώ και μετά εδώ.

Σήμερα που έτυχε να περάσω από εκεί, γινόταν το έλα να δεις. Δεν λέω, εργαζόμενα κορίτσια είναι, περνάμε και οικονομική κρίση, και σίγουρα ορισμένες είναι εκεί χωρίς την θέληση τους, αλλά δεν μπορείς να περπατήσεις πια σε αυτόν τον δρόμο και να μην σκοντάψεις πάνω σε μια.

Όταν πέρασα από εκεί ήταν 8 το πρωί. Ήμουν πεζός. Με την περιφερειακή μου όραση είδα μια σκουρόχρωμη κοπέλα να με πλησιάζει. Επειδή δεν ήθελα να έχω τίποτα παράξενες συζητήσεις, είμαι και ντροπαλό παιδί, επιτάχυνα το βήμα. Αλλά το ίδιο έκανε και η σκουρόχρωμη. Μάλιστα άρχισε να τρέχει προς το μέρος μου και πανικοβλήθηκα. Είχε πιο μακριά πόδια και γρήγορα με έφτασε.

'Τι θες?' την ρώτησα πιο κοφτά από ότι θα ήθελα, και αμέσως κατάλαβα το λάθος μου.

'Πί-πα! Πί-πα! Πί-πα!', απάντησε. (Στις ηλίθιες ερωτήσεις, παίρνεις και ηλίθιες απαντήσεις).

'Τέτοια ώρα? Κοιμάται ακόμα!!!'

Ευτυχώς της φάνηκε αστείο και με άφησε να φύγω. Πάλι καλά, γιατί αν δεν έβρισκα καμία καλή απάντησε θα επαναλαμβάνει το sales pitch της, παίρνοντας με από πίσω (no pun intended) μέχρι να έφτανα στην εταιρεία.