Ορυλά, Αρπιτζί και Eφπιές
(σημ.συντ: Οτορυνολαρυγγολόγοι, roleplaying games, και first person shooters)
Μετά από 10 χρόνια, αναγκάστηκα να επισκεφτώ πάλι τον οτορυνολαριγγολόγο. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από την τελευταία φορά. Πρέπει μετά από θαλασσινό μπάνια να είχε βουλώσει το αυτί. Ο Ορυλά μου είπε ότι χρειάζεται καθαρισμό. Μου έριξε νερό με πίεση (μέσα στο αυτί, δεν με μπουγέλωσε ο άνθρωπος). Το καθάρισε. Πέντε λεπτά υπόθεση. Με χρέωσε 50 ευρώ.
Δέκα χρόνια μετά παρουσιάζονται τα ίδια συμπτώματα. Προτού επισκεφτώ τον γιατρό δοκίμασα μερικές DIY λύσεις. Τις αναγράφω παρακάτω για να μην κάνετε τα ίδια λάθη.
1. Μην ρίξετε νερό με πίεσε από το ακουστικό του μπάνιο. (Θεώρησα ότι είναι η ίδια τεχνική με αυτή του Ορυλά, αλλά απλά έκανε τα πράγματα χειρότερα).
2. Μην ρίξετε σταγόνες από τα ειδικά υγρά που πουλάνε στα φαρμακία. Δεν είχαν αποτέλεσμα.
3. Μην αγοράσετε αυτήν την μαλακία που βάζεις στο αυτί σου και ανάβεις φωτιά στην άλλη άκρη. (Δεν κάνω πλάκα, το δοκίμασα). Το μόνο που κατάφερα ήταν να θυμηθώ τα πυροφάνια που κάναμε στον στρατό.
Τελικά επισκεύτηκα Ορυλά. Ανακάλυψα ότι μέσα σε 10 χρόνια αλλάζουν πολλά πράγματα όσον αφορά τον ιατρικό κλάδο για τα αυτιά.
Αλλαγή πρώτη: RPG requirements
Είπα αντί να πάω στον Ορυλά της γειτονίας μου να πεταχτώ καλύτερα στο Ερίκος Ντυνάν. Είναι και δίπλα από την δουλεία. Την έκανα σκαστός. Πάω στα εξωτερικά Ιατρεία και με ρωτάει η υπάλληλος αν έχω ραντεβού. Δεν είχα. Χρειαζόταν να κλείσω ραντεβού και θα με εξέταζαν μετά από δύο βδομάδες. Βαριόμουν να φύγω και να ξαναγυρίσω. Η υπάλληλος μου είπε ότι μόνο επείγοντα περιστατικά.
Ευχαριστώ τον Ξενοφώντα και τον Μιχάλη. Grand Masters (GMs) στα RPG. Χωρίς να το ήξερα με είχαν υποσυνείδητα διδάξει την τέχνη να εφευρίσκεις μια ωραία ιστορία μέσα σε λίγα λεπτά.
Είπα στην υπάλληλο ότι ειναι επείγον να επισκεφτώ τον ιατρό σήμερα. Το βουλωμένο αυτή μου προκαλεί ναυτία, ειδικά όταν οδηγώ. Είπα ότι έχει επηρεάσει το κέντρο βάρος. Πρόσθεσα ότι προσπάθησα να το καθαρίσω με μια μπατονέτα και φοβάμαι μήπως έκανα κάποια εσωτερική ζημιά. Η υπάλληλος φάνηκε να διασκεδάζει με την ιστορία μου. Προσποιήθηκε ότι με πίστεψε. Με παρέπεμψε στο Ιατρό κ. Τσεκούρα. Εύκολο όνομα. Δύσκολο να το ξεχάσει κανείς.
Αλλαγή δεύτερη: Εξέταση αυτιού από το στόμα. Και από την μύτη.
Ο κ. Τσεκούρας με έβαλε να κάτσω σε ένα σκαμπό. Όπως αυτό που είχα κάτσει δέκα χρόνια πριν. Μου λέει να ανοίξω το στόμα. Σαστίζω. Το αυτί μου έχει βουλώσει. Όχι το στόμα. Το παίζω κουλ και δεν διαμαρτύρομαι. Το ανοίγω. Κάνει τα κλασσικά κόλπα των γιατρών με το ξυλάκι. Αποτυγχάνει να με εντυπωσιάσει. Επίσης αποτυγχάνει να μου ξεβουλώσει το αυτί. Μετά μου βάζει ένα μηχανάκι στην μύτη. Έχεις στραβό διάφραγμα, μου λέει. Και τί πειράζει? του λέω. Σε τίποτα, ίσως όταν κοιμάσαι να ροχαλίζεις, απαντάει. Αυτό δεν πειράζει εμένα, του λέω. Ίσως την Ήρα. Το αυτί πάντως παραμένει βουλωμένο.
Αλλαγή τρίτη: FPS experience
Άναψε μια οθόνη απέναντι μου. Αυτό δεν είχε γίνει πριν από 10 χρόνια. Μετά έβαλε στο αυτή μου ένα καλώδιο. Κατάλαβα ότι στην άκρη του είχε μια κάμερα, γιατί στην οθόνη είδα το εσωτερικό του αυτιού. Σαν να έβλεπα ένα FPS. Σχεδόν περίμενα να μου δώσει και ένα χειριστήριο για να πυροβολήσω τους εχθρούς μέχρι να ξεβουλώσει το αυτή. Όλα φαίνονταν μεγαλύτερα εκεί μέσα. Βγάζει την κάμερα. Κλείνει η οθόνη. Φτηνός εντυπωσιασμός.
Αλλαγή τέταρτη: Αντλία
Αυτήν την φορά δεν είχε νερό με πίεση. Μου συνέστησε επίσης να μείνω ακούνητος και έβαλε στο αυτί μου ένα μηχάνημα. Θα ρουφούσε την κυψελίδα που βούλωνε το αυτί. Νομίζω αυτός ήταν ο όρος που χρησιμοποίησε. Δεν ήταν ευχάριστη η σκέψη να έχεις στο αυτί σου μια συσκευή που ρουφάει πράγματα, ειδικά όταν εκεί κοντά υπάρχει και φαιά ουσία. Την χρειαζόμουν και δεν είχα σκοπό να την χαραμίσω εξαιτίας νευρικών κινήσεων. Άκουσα την συμβουλή του και έμεινα ακίνητος.
Αλλαγή τέταρτη: Ο λογαριασμός.
Μου ζήτησαν 83 ευρώ. Αν είχε πάρει 50 ο προηγούμενος, υποθέτω ότι τα 33 επιπλέον ήταν κάτι σαν εισιτήριο για να δω την ταινία με θέμα το εσωτερικό του αυτιού μου. Ίσως την επόμενη φορά να μου δώσουν και 3d γυαλιά.
Wednesday, 23 June 2010
Wednesday, 19 May 2010
Τζατζίκιας εναντίον της αδερφής με αίσθημα δικαίου
Καλήμερα φίλοι και φίλες. Σας κοινοποιώ ξεκαρδισμένος τη χτεσινή μου περιπέτεια.
Χτές το βράδυ, συναντήθηκα με έμα φίλο και έναν γνωστό του στο Θησείο για μπυρίτσα. Αφού ήπιαμε τις μπυρίτσες μας, σχολιάσαμε τα τρέχοντα, αποφασίσαμε οτι ο Χίτλερ μπορεί να ήταν σοσιαλιστής αλλα δεν ήταν πασόκος (ελαφρυντικό στοιχείο), καταλήξαμε οτι η ΟΤΕΝΕΤ ειναι η πιό αξιόπιστη και κρίναμε οτι τελικα το τσιγάρο προκαλεί εγκεφαλικά, πήραμε το δρόμο για το βρώμικο οπου θα παίρναμε για να φάμε σαν αξιοπρέπείς άνθρωποι το βρωμερό σάντουτς με χοιρινά καλαμάκια και καυτερή σάλτσα, η οποία κατα τον σαντουιτσά προκαλεί και αυξημένες επιδόσεις.
Αρχίσαμε να τρώμε σαν άνθρωποι τα σάντουιτς και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό του Μοναστηρακίου για να πάρουμε το τρένο του γυρισμού. Η ώρα ήταν πιά 00:00. Στάθηκα λοιπόν σαν κύριος στην άκρη της αποβάθρας προς το τελευταίο βαγόνι και άρχισα να τσιμπάω πατατούλες με καυτερή σάλτσα για να κορέσω την πείνα που με ενημέρωνε το στομάχι μου οτι είχα. Δεν πέρασαν 2 λεπτά και ήρθε μια security η οποία με ρώτησε αν ξέρω οτι απαγορεύεται να τρώω στην αποβάθρα. Απάντησα καταφατικά λέγοντας "Ναι" και συνέχισα να τρώω ανενόχλητος, αφού είχα λύσει την απορία της. Κατα τις 00:15 ήρθε ο συρμός.
Μόλις μπήκα στο τελευταίο βαγόνι, πήγα και έκατσα σε ένδειξη σεβασμού στο κυλικείο του βαγονιού, δηλαδή την τελευταία τετράδα καθισμάτων οπου καθόταν ενας θεοσεβούμενος νεαρός που τσάκιζε σουβλάκια. Έπειδή είμαι άνθρωπος πολιτισμένος, σε κάθε στάση διέκοπτα το δείπνο μου μέχρι να κάτσουν και να μετακινηθούν οι άνθρωποι, μη λερώσω και κανέναν, και αφού ξεκινούσε ο συρμός συνέχιζα. Αυτή η τέλεια, πολιτισμένη εικόνα κινδύνεψε να σπιλωθεί. Στο σταθμό της Ομόνοιας μπήκε ένα λιωσίδι (καμμένος), που έστριβε σα τζέτλεμαν το τσιγάρο του, και έκατσε στην απέναντι απο εμένα τετράδα. Το λιωσίδι αυτό έμελλε να παίξει καίριο λόγο στην ιστορία μας. Αφού ξεκίνησε ο συρμός, άρχισα να τρώω ξανά το σαντουιτς μου, το οποίο πια είχε φτάσει στη μέση του. Τότε συνέβη το εξής.
Άκουσα απο πίσω μου μια γυναίκα να μου λέει "Φιλε...". Απορημένος, γύρισα για να αντικρύσω αυτή που δεν την ήξερα, αλλα με είχε φίλο, αλλα αντ' αυτού αντίκρισα μια αδερφή με γυαλιά και σακκίδιο. Με ρώτησε λοιπόν αν αυτό που κάνω επιτρέπεται. Του απάντησα φυσιολογικά με ερώτηση, ποιό απ' όλα. Απάντησε λοιπον, ρωτώντας με αν το βρίσκω σωστό να τρώω μεσα στο συρμό. Του ειπα λοιπον οτι το βρίσκω σωστό, άλλωστε στις αποβάθρες σίγουρα απαγορεύεται. Η αδερφή, που είχε αρχίσει να γίνεται ερειστική, μου είπε οτι δε τη σέβομαι και οτι τον ενοχλεί. Φυσιολογικα την ρώτησα αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το να τρώω δίπλα της. Μου απάντησε οτι την ενοχλεί, και ζήτησα βεβαίως παλι τη διευκρίνιση αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το τρώγειν. Μου ειπε λοιπόν οτι την ανακατεύει να τρώω διπλά της. Να σημειωθεί οτι αυτό δεν ηταν ακριβές, εγώ καθόμουν και η αδερφή μπήκε και στάθηκε από πάνω μου σε εκείνο το διαχωριστικό που έχουν τα καθίσματα με τις μπάρες για να στηρίζεσαι, τεχνικά ήμουν από κάτω. Έτσι λοιπόν έκανα το διακανονισμό, "Άρα αν πας πιο πέρα, ή αν πάω να κατσω στη γωνία να φαω, δέ θα έχεις πρόβλημα" είπα. Η αδερφή που δε περίμενε ψυχρή λογική μπλόκαρε και είπε "αν ειναι κανένας άνθρωπος θα πει μια κουβέντα" και συνέχισε λέγοντας οτι δεν εχω ανατροφή, δεν έχω τρόπους και δε θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Του πρότερεινα λοιπόν να κάτσει στη διπλανή απο εμένα θέση για να μιλήσω εγώ μαζί του. Δεν έπιασε το υπονοούμενο και μου επανέλαβε οτι δέ θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Αποφάσισα λοιπον να του πώ ψέμματα και του είπα οτι δεν απαγορεύεται να τρώς μεσα στο βαγόνι. Έτσι η αδερφή με προκάλεσε και μου είπε "Θες να φερω εναν ελεγκτή να τον ρωτήσουμε;" Σκέφτηκα καλά αυτό που μου είπε, και του ειπα αψήφιστα"Ναι, φερε εναν να τον ρωτήσουμε". Η αδερφή πήγε και στάθηκε στην πόρτα, κοιτάζοντας σε κάθε στάση να βρεί κάποιον ελεγκτή για να τον φέρει να τον ρωτήσουμε.
Είχαμε φτάσει πιά στο σταθμό Αττικής. Το λιωσίδι που σας προανέφερα, βλέποντας την ευχέρεια λόγου που είχα μου έκανε την κρίσιμη ερώτηση αν ξέρω που πρέπει να κατέβει για να παει στο τέλος της Πατησίων. Μου έδωσε μια περιγραφή πως μόιάζει το μέρος εκεί αλλα δέ μου έκανε και ιδιαίτερη αίσθηση, οπότε τον ρώτησα που θέλει περίπου να πάει και μου είπε αποφασιστικά "Θέλω να παω στην Τιθώρα". Ευθύς αμέσως του είπα, πρέπει να κατέβεις στα Άνω Πατήσια, και πολύ χάρηκε το λιωσίδι. Επειδή όλη αυτή η υπόθεση άρχισε να κάνει το στομάχι μου να γουργουρίζει πάλι, άρχισα να τρώω το αντικειμενικά νόστιμο σαντουιτσάκι μου. Τότε η αδερφή, που δεν έβρισκε ελεγκτή, γύρισε και μου είπε "Τελικά είσαι γαϊδούρι" στο οποίο αποκρίθικα "Δε περιμένω να μάθω τρόπους απο εσένα". Κάγχασε το λιωσίδι και ο νεαρός που είχε πια φάει τα σουβλάκια του. Να σημειωθεί οτι η αδερφή δέν ασχολήθηκε μαζί του, κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι αν τελικά με γούσταρε ή λούλα. Μετά το χλευασμό η αδερφή είπε "Ένας μαλάκας, δύο μαλάκες, τρείς μαλάκες" δείχνοντας μας.
ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ
Ολοκληρώνοντας τη φράση του έγιναν τα εξής δεινά. Πρώτον, στάθηκε με τεντωμένο το δείκτη του χεριού του σε στάση "no no no" προς τα εμένα και δεύτερον αποκάλεσε μαλακα το λιωσίδι μεσα στ' άλλα.
Χτές το βράδυ, συναντήθηκα με έμα φίλο και έναν γνωστό του στο Θησείο για μπυρίτσα. Αφού ήπιαμε τις μπυρίτσες μας, σχολιάσαμε τα τρέχοντα, αποφασίσαμε οτι ο Χίτλερ μπορεί να ήταν σοσιαλιστής αλλα δεν ήταν πασόκος (ελαφρυντικό στοιχείο), καταλήξαμε οτι η ΟΤΕΝΕΤ ειναι η πιό αξιόπιστη και κρίναμε οτι τελικα το τσιγάρο προκαλεί εγκεφαλικά, πήραμε το δρόμο για το βρώμικο οπου θα παίρναμε για να φάμε σαν αξιοπρέπείς άνθρωποι το βρωμερό σάντουτς με χοιρινά καλαμάκια και καυτερή σάλτσα, η οποία κατα τον σαντουιτσά προκαλεί και αυξημένες επιδόσεις.
Αρχίσαμε να τρώμε σαν άνθρωποι τα σάντουιτς και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό του Μοναστηρακίου για να πάρουμε το τρένο του γυρισμού. Η ώρα ήταν πιά 00:00. Στάθηκα λοιπόν σαν κύριος στην άκρη της αποβάθρας προς το τελευταίο βαγόνι και άρχισα να τσιμπάω πατατούλες με καυτερή σάλτσα για να κορέσω την πείνα που με ενημέρωνε το στομάχι μου οτι είχα. Δεν πέρασαν 2 λεπτά και ήρθε μια security η οποία με ρώτησε αν ξέρω οτι απαγορεύεται να τρώω στην αποβάθρα. Απάντησα καταφατικά λέγοντας "Ναι" και συνέχισα να τρώω ανενόχλητος, αφού είχα λύσει την απορία της. Κατα τις 00:15 ήρθε ο συρμός.
Μόλις μπήκα στο τελευταίο βαγόνι, πήγα και έκατσα σε ένδειξη σεβασμού στο κυλικείο του βαγονιού, δηλαδή την τελευταία τετράδα καθισμάτων οπου καθόταν ενας θεοσεβούμενος νεαρός που τσάκιζε σουβλάκια. Έπειδή είμαι άνθρωπος πολιτισμένος, σε κάθε στάση διέκοπτα το δείπνο μου μέχρι να κάτσουν και να μετακινηθούν οι άνθρωποι, μη λερώσω και κανέναν, και αφού ξεκινούσε ο συρμός συνέχιζα. Αυτή η τέλεια, πολιτισμένη εικόνα κινδύνεψε να σπιλωθεί. Στο σταθμό της Ομόνοιας μπήκε ένα λιωσίδι (καμμένος), που έστριβε σα τζέτλεμαν το τσιγάρο του, και έκατσε στην απέναντι απο εμένα τετράδα. Το λιωσίδι αυτό έμελλε να παίξει καίριο λόγο στην ιστορία μας. Αφού ξεκίνησε ο συρμός, άρχισα να τρώω ξανά το σαντουιτς μου, το οποίο πια είχε φτάσει στη μέση του. Τότε συνέβη το εξής.
Άκουσα απο πίσω μου μια γυναίκα να μου λέει "Φιλε...". Απορημένος, γύρισα για να αντικρύσω αυτή που δεν την ήξερα, αλλα με είχε φίλο, αλλα αντ' αυτού αντίκρισα μια αδερφή με γυαλιά και σακκίδιο. Με ρώτησε λοιπόν αν αυτό που κάνω επιτρέπεται. Του απάντησα φυσιολογικά με ερώτηση, ποιό απ' όλα. Απάντησε λοιπον, ρωτώντας με αν το βρίσκω σωστό να τρώω μεσα στο συρμό. Του ειπα λοιπον οτι το βρίσκω σωστό, άλλωστε στις αποβάθρες σίγουρα απαγορεύεται. Η αδερφή, που είχε αρχίσει να γίνεται ερειστική, μου είπε οτι δε τη σέβομαι και οτι τον ενοχλεί. Φυσιολογικα την ρώτησα αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το να τρώω δίπλα της. Μου απάντησε οτι την ενοχλεί, και ζήτησα βεβαίως παλι τη διευκρίνιση αν την ενοχλεί η μυρωδιά ή το τρώγειν. Μου ειπε λοιπόν οτι την ανακατεύει να τρώω διπλά της. Να σημειωθεί οτι αυτό δεν ηταν ακριβές, εγώ καθόμουν και η αδερφή μπήκε και στάθηκε από πάνω μου σε εκείνο το διαχωριστικό που έχουν τα καθίσματα με τις μπάρες για να στηρίζεσαι, τεχνικά ήμουν από κάτω. Έτσι λοιπόν έκανα το διακανονισμό, "Άρα αν πας πιο πέρα, ή αν πάω να κατσω στη γωνία να φαω, δέ θα έχεις πρόβλημα" είπα. Η αδερφή που δε περίμενε ψυχρή λογική μπλόκαρε και είπε "αν ειναι κανένας άνθρωπος θα πει μια κουβέντα" και συνέχισε λέγοντας οτι δεν εχω ανατροφή, δεν έχω τρόπους και δε θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Του πρότερεινα λοιπόν να κάτσει στη διπλανή απο εμένα θέση για να μιλήσω εγώ μαζί του. Δεν έπιασε το υπονοούμενο και μου επανέλαβε οτι δέ θα κάτσει να συζητήσει με τρελλούς. Αποφάσισα λοιπον να του πώ ψέμματα και του είπα οτι δεν απαγορεύεται να τρώς μεσα στο βαγόνι. Έτσι η αδερφή με προκάλεσε και μου είπε "Θες να φερω εναν ελεγκτή να τον ρωτήσουμε;" Σκέφτηκα καλά αυτό που μου είπε, και του ειπα αψήφιστα"Ναι, φερε εναν να τον ρωτήσουμε". Η αδερφή πήγε και στάθηκε στην πόρτα, κοιτάζοντας σε κάθε στάση να βρεί κάποιον ελεγκτή για να τον φέρει να τον ρωτήσουμε.
Είχαμε φτάσει πιά στο σταθμό Αττικής. Το λιωσίδι που σας προανέφερα, βλέποντας την ευχέρεια λόγου που είχα μου έκανε την κρίσιμη ερώτηση αν ξέρω που πρέπει να κατέβει για να παει στο τέλος της Πατησίων. Μου έδωσε μια περιγραφή πως μόιάζει το μέρος εκεί αλλα δέ μου έκανε και ιδιαίτερη αίσθηση, οπότε τον ρώτησα που θέλει περίπου να πάει και μου είπε αποφασιστικά "Θέλω να παω στην Τιθώρα". Ευθύς αμέσως του είπα, πρέπει να κατέβεις στα Άνω Πατήσια, και πολύ χάρηκε το λιωσίδι. Επειδή όλη αυτή η υπόθεση άρχισε να κάνει το στομάχι μου να γουργουρίζει πάλι, άρχισα να τρώω το αντικειμενικά νόστιμο σαντουιτσάκι μου. Τότε η αδερφή, που δεν έβρισκε ελεγκτή, γύρισε και μου είπε "Τελικά είσαι γαϊδούρι" στο οποίο αποκρίθικα "Δε περιμένω να μάθω τρόπους απο εσένα". Κάγχασε το λιωσίδι και ο νεαρός που είχε πια φάει τα σουβλάκια του. Να σημειωθεί οτι η αδερφή δέν ασχολήθηκε μαζί του, κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι αν τελικά με γούσταρε ή λούλα. Μετά το χλευασμό η αδερφή είπε "Ένας μαλάκας, δύο μαλάκες, τρείς μαλάκες" δείχνοντας μας.
ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ
Ολοκληρώνοντας τη φράση του έγιναν τα εξής δεινά. Πρώτον, στάθηκε με τεντωμένο το δείκτη του χεριού του σε στάση "no no no" προς τα εμένα και δεύτερον αποκάλεσε μαλακα το λιωσίδι μεσα στ' άλλα.
Αναπαράσταση
Είμαι γενικά ήρεμος και συγκρατημένος άνθρωπος, αλλά υπάρχουν μερικές κινήσεις και φράσεις κλειδιά που με εξοργίζουν. Έτσι, ελαφρώς ενοχλημένος του φώναξα οτι δε τον έβρισα και να μή μου προεκτείνει το δάχτυλο γιατί θα του το βάλω στον κώλο, όπως στον κώλο θα του βάλω και το σακκίδιο που φοράει την πλάτη, που στο κατω κατω απαγορεύεται να το φοράει μέσα στο συρμό, συμπληρώνοντας "μωρή πουστάρα". Το λιωσίδι ήταν λιγότερο συγκρατημένο και εμφανώς προσβεβλημένο και του είπε μεγαλοφώνως να το βουλώσει και να μή τον ενοχλεί, του είπε μερικές βρισιές που θα έκαναν και εμένα να κοκκινίσω αν δε τις έβρισκα άκρως δημιουργικές των οποίων η γενική κατάληξη ήταν ότι μετά "Θα χέζει από το λαρύγγι". Του σύστησε, εξίσου μεγαλοφώνως να κατέβει αυτή τη στιγμή από το συρμό. Η αδερφή σχεδόν δακρυσμένη κατέβηκε στα Κάτω Πατήσια και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Εκτός από την αδερφή φυσικά.
Φτάσαμε στα Άνω Πατήσια. Το λιωσίδι μου είπε "Σε ευχαριστώ φίλε μου για την πληροφορία. Μη φοβάσαι τους τρελούς, υπάρχουν και πιο τρελοί" και κατέβηκε να πάει στην Τιθώρα. Χάρηκα από τα ευγενικά λόγια του, κυρίως επειδή με θεωρούσε φίλο του και όχι εχθρό του. Στο σάντουιτς είχαν μείνει 2 μπουκίτσες, αλλα επειδή είχα ψιλοχορτάσει τις τύλιξα στο χαρτί και τις κράτησα μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου. Κατέβηκα κύριος και λίγο παραπέρα τις έφαγα και αυτές και πέταξα το χαρτί και τις χαρτοπετσέτες στα σκουπίδια.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: "Μή κρίνεις, για να μή ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ"
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Φτάσαμε στα Άνω Πατήσια. Το λιωσίδι μου είπε "Σε ευχαριστώ φίλε μου για την πληροφορία. Μη φοβάσαι τους τρελούς, υπάρχουν και πιο τρελοί" και κατέβηκε να πάει στην Τιθώρα. Χάρηκα από τα ευγενικά λόγια του, κυρίως επειδή με θεωρούσε φίλο του και όχι εχθρό του. Στο σάντουιτς είχαν μείνει 2 μπουκίτσες, αλλα επειδή είχα ψιλοχορτάσει τις τύλιξα στο χαρτί και τις κράτησα μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου. Κατέβηκα κύριος και λίγο παραπέρα τις έφαγα και αυτές και πέταξα το χαρτί και τις χαρτοπετσέτες στα σκουπίδια.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: "Μή κρίνεις, για να μή ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ"
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Σαν κάτι να'χει το ποτό.
Ένας γνωστός μας εξιστορήθηκε ένα περιστατικό που του είχε συμβεί πριν μια δεκαετία Η ιστορία του μου θύμισε τις ταινίες του David Lynch, που μετά το τέλος τους πρέπει να τις ξαναδείς τουλάχιστον μια φορά. Και με κάθε θέαση, δημιουργείς και μια διαφορετική εξήγηση για το τι πραγματικά έγινε στην ταινία. Θα μπορούσα να είχα χρησιμοποιήσει και μια παρομοίαση με ένα κρεμμύδι, αλλά ο David Lynch είναι πιο κουλτουρέ.
Για να μη μιλάω γενικά και να λέω ‘ο γνωστός’ και ‘ο αφηγητής’ κτλ, ας βαφτίσουμε τον πρωταγωνιστή Ανδρέα (δεν είναι ο γνωστός Ανδρέας, εξάλλου αυτός 10 χρόνια πριν ήταν συγκάτοικος με εμένα και αν ξαναδιαβάσετε την ιστορία θα δείτε ότι αυτό ίσως με έφερνε σε δύσκολη θέση χωρίς να το θέλω).
Αλλά παρεκκλίνω.
Ο Ανδρέας λοιπόν όπως συζητάγαμε μας λέει πως υπάρχει περίπτωση να έχει κάνει μια φορά στην ζωή του χρήση ναρκωτικών ουσιών αλλά και αυτό χωρίς να το ήθελε. Αυτή η δήλωση μας προκάλεσε την περιέργεια και αρχίσαμε να ερευνούμε το θέμα πιο διεξοδικά. Μας εξήγησε ότι πριν 10 χρόνια και ενώ ακόμα πήγαινε σε θερινά κλαμπ, ενώ γύρναγε από ένα από δαύτα τα ξημερώματα, έπεσε να κοιμηθεί και ξύπνησε μετά από 28 ώρες (καμία σχέση με την ταινία). Ήταν αθώο παιδί και τότε δεν υποπτεύθηκε τίποτα, αλλά καθώς τα χρόνια πέρναγαν και γινόταν λιγότερο αθώος, πείστηκε ότι κάποιος του έριξε κάτι στο ποτό (καμία σχέση με το τραγούδι). Ο Ανδρέας νόμισε ότι το μυστήριο λύθηκε, αν και ίσως να προτιμούσε να έμενε με την άγνοια.
‘Ρε Ανδρέα, αυτές οι ιστορίες που ρίχνουν ναρκωτικά στο ποτό είναι urban legend (και εδώ καμία σχέση με την ταινία, η οποία παρεμπιπτόντως δεν βλέπεται. Αλλά παρεκκλίνω…). Γιατί να ρίξουν οι έμποροι ναρκωτικά στο ποτό σου? Υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις χαμπάρι ότι σου έριξαν κάτι, και μετά πως θα το αναζητήσεις, αφού δεν θα ξέρεις πια είναι η ονομασία του. Ούτε και από ποιον να το ζητήσεις. Άρα δεν έχουν κανένα κέρδος. Αυτές τις ιστορίες τις δημιούργησαν εξουσιαστικοί γονείς για να μην πηγαίνουν τα παιδία τους σε μπαρ’.
Και τότε ο Ανδρέας μας λέει. ‘Μα όχι όχι, δεν είπα ότι μου το έριξε κάποιος άγνωστος. Από την παρέα κάποιος θα το έριξε. Είχαμε 2 παιδία στην παρέα που έκαναν τέτοιες μαλακίες’.
The plot thickens. Αυτό δεν το είχαμε σκεφτεί.
Αρχίσαμε να το αναλύουμε. ‘Αν σου το έκαναν για πλάκα, γιατί δεν σου το είπαν μετά για να γελάσουν μαζί σου?’ Ο Ανδρέας δεν ήξερε τι να απαντήσει. Όπως μας είχε πει, κανείς δεν εμφανίστηκε να αναλάβει την ευθύνη τότε. Όμως το μυαλό του τον οδηγούσε σε μονοπάτια που δεν ήθελε να πάει.
‘Ανδρέα, μήπως σου έριξαν κανένα Date Rape Drug’, τον ρώτησα, χωρίς να ξέρω ακριβώς αν λέγεται έτσι αυτή η κατηγορία ουσιών. Απλά ξεστόμισα την πιο παραστατική ονομασία που μπορούσα να σκεφτώ. ‘Σαν αυτό που βλέπεις στις ταινίες να βάζουν στα ποτά οι φοιτητές όταν θέλουν να ρίξούν καμία κοπελίτσα στο κρεβάτι
Η φρίκη είχε αρχίσει να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του Ανδρέα (αλλά για λάθος λόγο όπως θα διαβάσετε παρακάτω). Όλα πλέον ήταν πιθανά. Η πραγματικότητα άρχιζε να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια του, όπως είχε γίνει και με τον Νίο όταν του εξήγησαν τι είναι το Matrix.
‘Ωχ, ήταν μια χοντρή στην παρέα μας τότε που πάντα νόμιζα ότι με γούσταρε!!!’ Είπε ο Ανδρέας. Προφανώς, αν και λιγότερο αθώος από όσο ήταν 10 χρόνια πρίν, το μυαλό του δεν μπορούσε ακόμα να δει την πλήρη εικόνα.
‘Γιατί να σου το ρήξη η χοντρή ρε Ανδρέα? Αυτή η ουσία δεν σε κάνει πιο ενεργητικό, σε κοιμίζει. Ο άνδρας πρέπει να είναι ξύπνιος όταν κάνει την δουλεία του. Η γυναίκα όμως δεν έχει σχέση αν κοιμάται ή όχι. Εσύ όταν πήγες σπίτι δεν είχες σεξουαλικές ορμές. Μας είπες ότι κοιμήθηκες 28 ώρες.’
Αλλά και πάλι αρνιόταν να αποδεχτεί την αλήθεια. ‘Μα πως? Να μπέρδεψα τα ποτά και να ήπια το δικό της? Ποιος να την γούσταρε? Και γιατί έπρεπε να την ναρκώσει? Δεν θα έκανε την δύσκολη σε κανέναν αυτή?’ (Τα λόγια είναι του Ανδρέα όχι δικά μου. Μην με πείτε σοβινιστικό γουρούνι).
Για να βάλουμε στην σωστή ροή σκέψεων και για να τον διευκολύνουμε να καταλάβει τι πραγματικά του συνέβη (έστω και μετά από 10 χρόνια) τον ρωτήσαμε ξεκάθαρα αν θυμάται πως πήγε σπίτι και αν πήγε μόνος του ή αν κάποιος φίλος του ‘προσφέρθηκε’ να τον πάει αυτός.
Και τότε κατάλαβε.
Για να μη μιλάω γενικά και να λέω ‘ο γνωστός’ και ‘ο αφηγητής’ κτλ, ας βαφτίσουμε τον πρωταγωνιστή Ανδρέα (δεν είναι ο γνωστός Ανδρέας, εξάλλου αυτός 10 χρόνια πριν ήταν συγκάτοικος με εμένα και αν ξαναδιαβάσετε την ιστορία θα δείτε ότι αυτό ίσως με έφερνε σε δύσκολη θέση χωρίς να το θέλω).
Αλλά παρεκκλίνω.
Ο Ανδρέας λοιπόν όπως συζητάγαμε μας λέει πως υπάρχει περίπτωση να έχει κάνει μια φορά στην ζωή του χρήση ναρκωτικών ουσιών αλλά και αυτό χωρίς να το ήθελε. Αυτή η δήλωση μας προκάλεσε την περιέργεια και αρχίσαμε να ερευνούμε το θέμα πιο διεξοδικά. Μας εξήγησε ότι πριν 10 χρόνια και ενώ ακόμα πήγαινε σε θερινά κλαμπ, ενώ γύρναγε από ένα από δαύτα τα ξημερώματα, έπεσε να κοιμηθεί και ξύπνησε μετά από 28 ώρες (καμία σχέση με την ταινία). Ήταν αθώο παιδί και τότε δεν υποπτεύθηκε τίποτα, αλλά καθώς τα χρόνια πέρναγαν και γινόταν λιγότερο αθώος, πείστηκε ότι κάποιος του έριξε κάτι στο ποτό (καμία σχέση με το τραγούδι). Ο Ανδρέας νόμισε ότι το μυστήριο λύθηκε, αν και ίσως να προτιμούσε να έμενε με την άγνοια.
‘Ρε Ανδρέα, αυτές οι ιστορίες που ρίχνουν ναρκωτικά στο ποτό είναι urban legend (και εδώ καμία σχέση με την ταινία, η οποία παρεμπιπτόντως δεν βλέπεται. Αλλά παρεκκλίνω…). Γιατί να ρίξουν οι έμποροι ναρκωτικά στο ποτό σου? Υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις χαμπάρι ότι σου έριξαν κάτι, και μετά πως θα το αναζητήσεις, αφού δεν θα ξέρεις πια είναι η ονομασία του. Ούτε και από ποιον να το ζητήσεις. Άρα δεν έχουν κανένα κέρδος. Αυτές τις ιστορίες τις δημιούργησαν εξουσιαστικοί γονείς για να μην πηγαίνουν τα παιδία τους σε μπαρ’.
Και τότε ο Ανδρέας μας λέει. ‘Μα όχι όχι, δεν είπα ότι μου το έριξε κάποιος άγνωστος. Από την παρέα κάποιος θα το έριξε. Είχαμε 2 παιδία στην παρέα που έκαναν τέτοιες μαλακίες’.
The plot thickens. Αυτό δεν το είχαμε σκεφτεί.
Αρχίσαμε να το αναλύουμε. ‘Αν σου το έκαναν για πλάκα, γιατί δεν σου το είπαν μετά για να γελάσουν μαζί σου?’ Ο Ανδρέας δεν ήξερε τι να απαντήσει. Όπως μας είχε πει, κανείς δεν εμφανίστηκε να αναλάβει την ευθύνη τότε. Όμως το μυαλό του τον οδηγούσε σε μονοπάτια που δεν ήθελε να πάει.
‘Ανδρέα, μήπως σου έριξαν κανένα Date Rape Drug’, τον ρώτησα, χωρίς να ξέρω ακριβώς αν λέγεται έτσι αυτή η κατηγορία ουσιών. Απλά ξεστόμισα την πιο παραστατική ονομασία που μπορούσα να σκεφτώ. ‘Σαν αυτό που βλέπεις στις ταινίες να βάζουν στα ποτά οι φοιτητές όταν θέλουν να ρίξούν καμία κοπελίτσα στο κρεβάτι
Η φρίκη είχε αρχίσει να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του Ανδρέα (αλλά για λάθος λόγο όπως θα διαβάσετε παρακάτω). Όλα πλέον ήταν πιθανά. Η πραγματικότητα άρχιζε να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια του, όπως είχε γίνει και με τον Νίο όταν του εξήγησαν τι είναι το Matrix.
‘Ωχ, ήταν μια χοντρή στην παρέα μας τότε που πάντα νόμιζα ότι με γούσταρε!!!’ Είπε ο Ανδρέας. Προφανώς, αν και λιγότερο αθώος από όσο ήταν 10 χρόνια πρίν, το μυαλό του δεν μπορούσε ακόμα να δει την πλήρη εικόνα.
‘Γιατί να σου το ρήξη η χοντρή ρε Ανδρέα? Αυτή η ουσία δεν σε κάνει πιο ενεργητικό, σε κοιμίζει. Ο άνδρας πρέπει να είναι ξύπνιος όταν κάνει την δουλεία του. Η γυναίκα όμως δεν έχει σχέση αν κοιμάται ή όχι. Εσύ όταν πήγες σπίτι δεν είχες σεξουαλικές ορμές. Μας είπες ότι κοιμήθηκες 28 ώρες.’
Αλλά και πάλι αρνιόταν να αποδεχτεί την αλήθεια. ‘Μα πως? Να μπέρδεψα τα ποτά και να ήπια το δικό της? Ποιος να την γούσταρε? Και γιατί έπρεπε να την ναρκώσει? Δεν θα έκανε την δύσκολη σε κανέναν αυτή?’ (Τα λόγια είναι του Ανδρέα όχι δικά μου. Μην με πείτε σοβινιστικό γουρούνι).
Για να βάλουμε στην σωστή ροή σκέψεων και για να τον διευκολύνουμε να καταλάβει τι πραγματικά του συνέβη (έστω και μετά από 10 χρόνια) τον ρωτήσαμε ξεκάθαρα αν θυμάται πως πήγε σπίτι και αν πήγε μόνος του ή αν κάποιος φίλος του ‘προσφέρθηκε’ να τον πάει αυτός.
Και τότε κατάλαβε.
Sunday, 16 May 2010
Η διαφορά μεταξύ science fiction και online science fiction gameplay
Η παρακάτω σκηνή έχει δύο εκδοχές. Μία όπως θα εμφανιζόταν σε ένα κεφάλαιο βιβλίου επιστημονικής φαντασίας, και μία όπως θα εξελισσόταν σε ένα online game.
Εκδοχή πρώτη
“…To dropship άρχισε να αναταράσσεται καθώς έμπαινε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη Γανυμήδη. Ήταν η πρώτη αποστολή της νεοσύστατης αυτοκρατορικής διμοιρίας ‘ΜΑΖΑ’. Το ποσοστό επιβίωσης σε μια διαπλανητική απόβαση ήταν πάντα ιδιαίτερα χαμηλό, μόλις 15%. Ο Αρχηγός της Διμοιρίας, Νταβέλης, επιθεωρούσε για τελευταία φορά την διμοιρία. Δεν ήταν ο Αρχηγός της Διμοιρίας φυσικά. Ο ρόλος αυτός άνηκε στον Λοχαγό Αντεπάλι, αλλά είχε σκοτωθεί στην προηγούμενη απόβαση.
Ο Νταβέλης έλεγξε τον εξοπλισμό όλων μας, και αφού βεβαιώθηκε ότι οι ζώνες ενδοπλανητικής επιβράδυνσης ήταν δεμένες σωστά, έκανε ένα βήμα πίσω:
‘Είστε ένα μάτσο ανίκανοι’, γρύλισε. ‘Ίσως αν τα κακαρώσετε όλοι σας σε αυτήν την πτώση, θα μπορέσουν να αρχίσουν από την αρχή και να φτιάξουν μια διμοιρία όπως θα περίμενε ο Λοχαγός Αντεπάλι. Αλλά μάλλον όχι, αν κρίνω από τους νεοσύλλεκτους που βλέπω’. Απότομα κορδώθηκε και φώναξε ‘Θέλω να σας θυμίσω ότι ο καθένας σας κοστίζει στην αυτοκρατορία, συμπεριλαμβάνοντας τον εξοπλισμό, θώρακες, πυρομαχικά, μηχανήματα, εκπαίδευση, όλα, συμπεριλαμβάνοντας και το πώς ξεκοιλιάζεστε στο φαΐ, πάνω από μισό εκατομμύριο. Για αυτό να το επιστρέψετε. Εσείς μας περισσεύετε, αλλά δεν μας περισσεύει η γουστόζικη θωράκιση που φοράτε. Δεν θέλω ηρωισμούς. Έχετε μια δουλεία να κάνετε. Πάτε κάτω, την κάνετε, κρατάτε τα αυτιά σας ανοιχτά για ανάκληση (σημ. μετ. Recall), εμφανίζεστε για περισυλλογή στην ώρα σας. Με καταλαβαίνετε?’ Μας αγριοκοίταξε. ‘Και κάτι ακόμα. Αυτό είναι απλά μια επιδρομή, όχι μάχη. Είναι μια επίδειξη πυρός. Η αποστολή μας είναι να δείξουμε στο εχθρό ότι αν θέλαμε θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε την πόλη, όμως δεν θέλουμε. Αλλά δεν είναι ασφαλείς ούτε ακόμα και αν απέχουμε από ολικό βομβαρδισμό’.
Μας ξανακοίταξε για μια τελευταία φορά, ‘Οι Μπάσταρδοι του Αντεπάλι έχουν μια φήμη να διατηρήσουν. Ο λοχαγός, πριν τα κακαρώσει, μου είπε ότι πάντα θα έχει τα μάτια του πάνω σας κάθε λεπτό… και περιμένει τα ονόματα σας να λάμψουν!’
Εκδοχή δεύτερη
“…To dropship άρχισε να αναταράσσεται καθώς έμπαινε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη Γανυμήδη. Ήταν η πρώτη αποστολή της νεοσύστατης αυτοκρατορικής διμοιρίας ‘ΜΑΖΑ’. Το ποσοστό επιβίωσης σε μια διαπλανητική απόβαση ήταν πάντα ιδιαίτερα χαμηλό, μόλις 15%. Ο Αρχηγός της Διμοιρίας, Λοχαγός Αντεπάλι, επιθεωρούσε για τελευταία φορά την διμοιρία. Στην τελευταία απόβαση τον είχαν κάνει frag, δεν πήρε loot και δεν είχε πολλά κέφια.
Ο Αντεπάλι κοίταξε τα eq όλων μας, και αφού βεβαιώθηκε ότι κανείς μας δεν είχε πράσινα η μπλέ eq, αλλά μόνο rare μωβ, η set eq, έκανε ένα βήμα πίσω:
‘Είστε ό-μιτζί και τρία λολ!!!11’, γρύλισε. Πίσω πίσω, ο Πολεμισταράς και ο Τζατζίκιας από την βαρεμάρα τους χοροπήδαγαν πάνω κάτω, οι υπόλοιποι ήταν idle. ‘Ίσως αν σας κάνουν spawn-kill όλους σας από την αρχή σε αυτήν την πτώση, θα μπορέσουν να ακυρώσουν τα respawn και να φτιάξουμε μια καινούργια hardcore διμοιρία που να κάνει progress. Αλλά μάλλον όχι, αν κρίνω από τα noobs που κάνουν recruit posts στα forum’. Απότομα κορδώθηκε και συνέχισε με caps lock ‘Θέλω να σας θυμίσω ότι ο καθένας σας κοστίζει στο guild, συμπεριλαμβάνοντας τα eq, θώρακες, πυρομαχικά, μηχανήματα, εκπαίδευση, repairs, consumables, όλα, συμπεριλαμβάνοντας και το πώς ξεκοιλιάζεστε στο φαϊ και στις μπύρες στα meeting, πάνω από μισό εκατομμύριο DKP. Έχουμε πολλά μέλη, πολλούς noobs και μας περισσεύετε, αλλά δεν μας περισσεύει η γουστόζικη θωράκιση που θα προσπαθήσετε να νιντζάρετε. Δεν θέλω lootaκηδες. Έχετε μια δουλεία να κάνετε. Πάτε κάτω, την κάνετε, κρατάτε τα αυτιά σας ανοιχτά για το loot distribution, δεν πάτε έη-εφ-κέη, εμφανίζεστε για summon στην ώρα σας. Με καταλαβαίνετε?’ Μας αγριοκοίταξε. Όλη την ώρα ο Νταβέλης με βάραγε με το μαχαίρι του στην πλάτη επειδή του είχα νιντζάρει ένα loot στην προηγούμενη απόβαση, αλλά επειδή το Friendly Fire ήταν OFF, δεν του έδινα σημασία. ‘Και κάτι ακόμα, συνέχισε ο Αντεπάλι. Ο χαρακτήρας του είχε μπαγκάρει μάλλον από το lag, και άρχισε να κάνει μια περιστροφή δίχως τέλος, γύρω από τον εαυτό του. “Αυτό είναι απλά ένα pvp raid, δεν είναι pve. Είναι μια επίδειξη πυρός. Η αποστολή μας είναι να δείξουμε στους traitors ότι είμαστε leet players. Όταν μας δουν θέλω το μόνο που θα πουν να είναι WTF, και όμιτζι και να κάνουν recall, hearthstone, εφ εφ ες’.
Μας ξανακοίταξε για μια τελευταία φορά προσπαθώντας να καταλάβει ποιοι ήταν εη-εφ-κέη και ποιοι όχι. Ό Πάρτοναγκαλιάς εξαφανίστηκε για μια στιγμή και μετά ξαναεμφανίστηκε μουρμουρίζοντας κάτι για την σύνδεσή του, ‘Οι Μπάσταρδοι του Τρισμέγιστου… μπι αρ μπι τουαλέτα.” O Αντεπάλι έμεινε ακίνητος για 5 λεπτά, και ο Γκάβλας είπε ότι “πολεμάει με το καφέ φίδι και μάλλον χάνει την μάχη γιατί έκαναν spawn adds, lol!”. Ο Αντεπάλι όμως είδε το backlog, τσαντίστηκε και τον έκανε kick πίσω στην βάση. Δεν μας πείραξε, more loot to us, όπως θα έλεγε και ο Μουλοχτός, αν δεν είχε πάει ένα βήμα south και δεν έπεφτε στην deathtrap. ‘Όκεη, μπακ’. Είπε ο Άντεπάλι και συνέχισε, «Οι Μπάσταρδοι λοιπόν έχουν μια φήμη να διατηρήσουν. Ο Τρισμέγιστος, πριν κάνει quit το guild, , μου είπε ότι πάντα θα βλέπει το forum … και περιμένει τα νικνέημ σας να λάμψουν! Let’s do this!!!11’. Κανείς όμως δεν τον άκουγε ποια. Οι μισοί έκαναν duel μεταξύ τους, και οι άλλοι συζήταγαν το drama post του Κρούσες, μέχρι να ανοίξει η μεγάλη πόρτα και να ξεχυθούμε σαν εμετός στην μάχη.
Εκδοχή πρώτη
“…To dropship άρχισε να αναταράσσεται καθώς έμπαινε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη Γανυμήδη. Ήταν η πρώτη αποστολή της νεοσύστατης αυτοκρατορικής διμοιρίας ‘ΜΑΖΑ’. Το ποσοστό επιβίωσης σε μια διαπλανητική απόβαση ήταν πάντα ιδιαίτερα χαμηλό, μόλις 15%. Ο Αρχηγός της Διμοιρίας, Νταβέλης, επιθεωρούσε για τελευταία φορά την διμοιρία. Δεν ήταν ο Αρχηγός της Διμοιρίας φυσικά. Ο ρόλος αυτός άνηκε στον Λοχαγό Αντεπάλι, αλλά είχε σκοτωθεί στην προηγούμενη απόβαση.
Ο Νταβέλης έλεγξε τον εξοπλισμό όλων μας, και αφού βεβαιώθηκε ότι οι ζώνες ενδοπλανητικής επιβράδυνσης ήταν δεμένες σωστά, έκανε ένα βήμα πίσω:
‘Είστε ένα μάτσο ανίκανοι’, γρύλισε. ‘Ίσως αν τα κακαρώσετε όλοι σας σε αυτήν την πτώση, θα μπορέσουν να αρχίσουν από την αρχή και να φτιάξουν μια διμοιρία όπως θα περίμενε ο Λοχαγός Αντεπάλι. Αλλά μάλλον όχι, αν κρίνω από τους νεοσύλλεκτους που βλέπω’. Απότομα κορδώθηκε και φώναξε ‘Θέλω να σας θυμίσω ότι ο καθένας σας κοστίζει στην αυτοκρατορία, συμπεριλαμβάνοντας τον εξοπλισμό, θώρακες, πυρομαχικά, μηχανήματα, εκπαίδευση, όλα, συμπεριλαμβάνοντας και το πώς ξεκοιλιάζεστε στο φαΐ, πάνω από μισό εκατομμύριο. Για αυτό να το επιστρέψετε. Εσείς μας περισσεύετε, αλλά δεν μας περισσεύει η γουστόζικη θωράκιση που φοράτε. Δεν θέλω ηρωισμούς. Έχετε μια δουλεία να κάνετε. Πάτε κάτω, την κάνετε, κρατάτε τα αυτιά σας ανοιχτά για ανάκληση (σημ. μετ. Recall), εμφανίζεστε για περισυλλογή στην ώρα σας. Με καταλαβαίνετε?’ Μας αγριοκοίταξε. ‘Και κάτι ακόμα. Αυτό είναι απλά μια επιδρομή, όχι μάχη. Είναι μια επίδειξη πυρός. Η αποστολή μας είναι να δείξουμε στο εχθρό ότι αν θέλαμε θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε την πόλη, όμως δεν θέλουμε. Αλλά δεν είναι ασφαλείς ούτε ακόμα και αν απέχουμε από ολικό βομβαρδισμό’.
Μας ξανακοίταξε για μια τελευταία φορά, ‘Οι Μπάσταρδοι του Αντεπάλι έχουν μια φήμη να διατηρήσουν. Ο λοχαγός, πριν τα κακαρώσει, μου είπε ότι πάντα θα έχει τα μάτια του πάνω σας κάθε λεπτό… και περιμένει τα ονόματα σας να λάμψουν!’
Εκδοχή δεύτερη
“…To dropship άρχισε να αναταράσσεται καθώς έμπαινε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη Γανυμήδη. Ήταν η πρώτη αποστολή της νεοσύστατης αυτοκρατορικής διμοιρίας ‘ΜΑΖΑ’. Το ποσοστό επιβίωσης σε μια διαπλανητική απόβαση ήταν πάντα ιδιαίτερα χαμηλό, μόλις 15%. Ο Αρχηγός της Διμοιρίας, Λοχαγός Αντεπάλι, επιθεωρούσε για τελευταία φορά την διμοιρία. Στην τελευταία απόβαση τον είχαν κάνει frag, δεν πήρε loot και δεν είχε πολλά κέφια.
Ο Αντεπάλι κοίταξε τα eq όλων μας, και αφού βεβαιώθηκε ότι κανείς μας δεν είχε πράσινα η μπλέ eq, αλλά μόνο rare μωβ, η set eq, έκανε ένα βήμα πίσω:
‘Είστε ό-μιτζί και τρία λολ!!!11’, γρύλισε. Πίσω πίσω, ο Πολεμισταράς και ο Τζατζίκιας από την βαρεμάρα τους χοροπήδαγαν πάνω κάτω, οι υπόλοιποι ήταν idle. ‘Ίσως αν σας κάνουν spawn-kill όλους σας από την αρχή σε αυτήν την πτώση, θα μπορέσουν να ακυρώσουν τα respawn και να φτιάξουμε μια καινούργια hardcore διμοιρία που να κάνει progress. Αλλά μάλλον όχι, αν κρίνω από τα noobs που κάνουν recruit posts στα forum’. Απότομα κορδώθηκε και συνέχισε με caps lock ‘Θέλω να σας θυμίσω ότι ο καθένας σας κοστίζει στο guild, συμπεριλαμβάνοντας τα eq, θώρακες, πυρομαχικά, μηχανήματα, εκπαίδευση, repairs, consumables, όλα, συμπεριλαμβάνοντας και το πώς ξεκοιλιάζεστε στο φαϊ και στις μπύρες στα meeting, πάνω από μισό εκατομμύριο DKP. Έχουμε πολλά μέλη, πολλούς noobs και μας περισσεύετε, αλλά δεν μας περισσεύει η γουστόζικη θωράκιση που θα προσπαθήσετε να νιντζάρετε. Δεν θέλω lootaκηδες. Έχετε μια δουλεία να κάνετε. Πάτε κάτω, την κάνετε, κρατάτε τα αυτιά σας ανοιχτά για το loot distribution, δεν πάτε έη-εφ-κέη, εμφανίζεστε για summon στην ώρα σας. Με καταλαβαίνετε?’ Μας αγριοκοίταξε. Όλη την ώρα ο Νταβέλης με βάραγε με το μαχαίρι του στην πλάτη επειδή του είχα νιντζάρει ένα loot στην προηγούμενη απόβαση, αλλά επειδή το Friendly Fire ήταν OFF, δεν του έδινα σημασία. ‘Και κάτι ακόμα, συνέχισε ο Αντεπάλι. Ο χαρακτήρας του είχε μπαγκάρει μάλλον από το lag, και άρχισε να κάνει μια περιστροφή δίχως τέλος, γύρω από τον εαυτό του. “Αυτό είναι απλά ένα pvp raid, δεν είναι pve. Είναι μια επίδειξη πυρός. Η αποστολή μας είναι να δείξουμε στους traitors ότι είμαστε leet players. Όταν μας δουν θέλω το μόνο που θα πουν να είναι WTF, και όμιτζι και να κάνουν recall, hearthstone, εφ εφ ες’.
Μας ξανακοίταξε για μια τελευταία φορά προσπαθώντας να καταλάβει ποιοι ήταν εη-εφ-κέη και ποιοι όχι. Ό Πάρτοναγκαλιάς εξαφανίστηκε για μια στιγμή και μετά ξαναεμφανίστηκε μουρμουρίζοντας κάτι για την σύνδεσή του, ‘Οι Μπάσταρδοι του Τρισμέγιστου… μπι αρ μπι τουαλέτα.” O Αντεπάλι έμεινε ακίνητος για 5 λεπτά, και ο Γκάβλας είπε ότι “πολεμάει με το καφέ φίδι και μάλλον χάνει την μάχη γιατί έκαναν spawn adds, lol!”. Ο Αντεπάλι όμως είδε το backlog, τσαντίστηκε και τον έκανε kick πίσω στην βάση. Δεν μας πείραξε, more loot to us, όπως θα έλεγε και ο Μουλοχτός, αν δεν είχε πάει ένα βήμα south και δεν έπεφτε στην deathtrap. ‘Όκεη, μπακ’. Είπε ο Άντεπάλι και συνέχισε, «Οι Μπάσταρδοι λοιπόν έχουν μια φήμη να διατηρήσουν. Ο Τρισμέγιστος, πριν κάνει quit το guild, , μου είπε ότι πάντα θα βλέπει το forum … και περιμένει τα νικνέημ σας να λάμψουν! Let’s do this!!!11’. Κανείς όμως δεν τον άκουγε ποια. Οι μισοί έκαναν duel μεταξύ τους, και οι άλλοι συζήταγαν το drama post του Κρούσες, μέχρι να ανοίξει η μεγάλη πόρτα και να ξεχυθούμε σαν εμετός στην μάχη.
Thursday, 1 April 2010
Πρωταπριλία: Η μάστιγα του ιντερνετ
Ένα πράγμα θεωρώ χειρότερο από το να πέσουν τα ιντερνετς. Την πρωταπριλιά. Η πρωταπριλιά είναι η μέρα που το ιντερνετ γίνεται ηλίθιο...
Ένα πράγμα θεωρώ χειρότερο από το να πέσουν τα ιντερνετς. Την πρωαπριλιά.. Η πρωταπριλιά είναι η μέρα που το ιντερνετ γίνεται ηλίθιο. Όλα τα news sites, blogs, forums, θεωρούν έξυπνο και χαριτωμένο να γράψουν κάποιο ψεύτικη και ηλίθια είδηση. Θα έλεγε κανείς πως έχουν βάλει και στοίχημα μεταξύ τους για το ποιος θα γράψει την πιο ηλίθια πρωταπριλιάτικη είδηση. Και, τουλάχιστον, όταν πέφτει το διαδύκτιο, σπάνια μένει πεσμένω πάνω από μια μέρα, και πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ιντερνετ καφέ ή κλεμμένο wi-fi ιντερνετ. Την πρωταπριλιά όμως δεν μπορείς να την αποφύγεις. Σήμερα είναι πρωταπριλιά και ήδη το έχω μετανιώσει που σηκώθηκα από το κρεβάτι.
Τα news sites τα επισκέπτομαι για την ενημέρωση, όχι για να διασκεδάσω. Για αυτό υπάρχουν εξειδικευμένα sites που το κάνουν όλες τις μέρες του χρόνου και όχι μόνο μια, και το καταφέρνουν και καλύτερα όπως το the onion. (Για το οποίο αναρωτιέμαι, αφού όλες τις ημέρες γράφει ψεύτικες ειδήσεις, την πρωταπριλιά τι κάνει? Κλείνει το site, ή γράφει αληθινές ειδήσεις έτσι για αλλαγή?). Την Πρωταπριλιά αποφεύγω να μπαίνω στα σοβαρά news sites που με ενδιαφέρουν και από τα οποία ενημερώνομαι σχετικά με ειδήσεις που επηρεάζουν άμεσα την ζωή μου και το βιοτικό μου επίπεδο, sites όπως gamespot, ign, themovieblog, ps3forums, comicbookresources, γιατί δεν θα είμαι σίγουρος αν η είδηση της ημέρας είναι αλήθεια η όχι. Δεν φαντάζεστε πόσο έπεσα ψυχολογικά όταν ανακάλυψα ότι η αυτοκτονία της Paris Hilton δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα πρωταπριλιάτικο αστείο. Στοιχηματίζω ότι για όλες τις σελέμπριτίνες θα γραφτεί και μια είδηση ότι ανακαλύφτηκε sex tape. Και να το καταπιώ ότι το sex tape της Μενεγάκη είναι ψέμα, αλλά γιατί πρέπει να κοιμηθώ το βράδυ υπό την απειλή ύπαρξης sex tape του Τράγκα.
Δυστυχώς όμως το δράμα της πρωταπριλιάς συνεχίζεται και την επόμενη μέρα (Δευτεραπριλιά?) καθώς όλα τα site που θεωρώ ένοχα για τον πνευματικό βιασμό του ιντερνετ, συνεχίζουν το έγκλημα και την επόμενη μέρα αναδημοσιεύοντας τα ΄τοπ’ πρωταπριλιάτικα αστεία άλλων sites, λες και μας ενδιέφερε. Το αποτέλεσμα είναι σε όποιο site και να πας, να διαβάζεις τις ίδιες αναδημοσιεύσεις..
Πέρα από την επόμενη μέρα, μια ακόμα πιο ανησυχητική τάση (και εδώ κρούω τον κώδωνα του κίνδυνου) είναι η προηγούμενη μέρα. Το φαινόμενο αυτό το παρατήρησα πέρσι, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι σπόροι του διαβόλου είχαν φυτευτεί εδώ και χρόνια. Κάποια ιστότοποι (ή όπως λέει μια συνάδελφος,, ΙΣΤΙΟσελίδες) θεώρησαν σκόπιμο, να κάνουν πιο πιστευτές (και άρα πιο διασκεδαστικές?) τις φάρσες τους, να γράψουν μια εισαγωγική ειδησούλα/φάρσα από τις 31 Μαρτίου, η οποία να ετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη φάρσα της πρωταπριλιάς. Αυτό το θεωρώ κοινωνικά κατακριτέοι σε πάρα πολλα επίπεδα και δεν πρόκειται να το αναλύσω περαιτέρω.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια κακόγουστη και προχειροφτιαγμένη φάρσα. Ο καθένας θα μπορούσε να πάρει ένα πληκτρολόγιο και να πατήσει τυχαία τα κουμπιά και να βγάλει μια καλύτεροι φάρσα από αυτές που θα δούμε σήμερα. Και για να μην με πείτε και παράξενο, έχω βγάλει έναν κανόνα βάσει του οποίο από εδώ και στο εξής θα αποδέχομαι να ασχοληθώ με πρωταπριλιάτικες φάρσες. Θα τον ονομάσω μάλιστα ‘Κανόνα της Πρωταπριλιάς’. Ο Κανόνας ορίζει ότι πετυχημένη πρωταπριλιάτικη φάρσα θα είναι αυτή που θα ακολουθείται από ένα video που να έχει budget ύψους τουλάχιστον 5.000 euro, εκρήξεις , ζόμπι, τοξικά απόβλητα, ημίγυμνες κοπέλες, ή/και να προκαλεί μαζική υστερία α λα Orson Wells.
Ο κανόνας αυτός πρέπει να είναι ο δεύτερος κανόνας της Μάζας και εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο κανόνων της που ορίζει τι θεωρεί η Μάζα κοινωνικά αποδεκτό. Ο πρώτος κανόνας δεν είναι φυσικά άλλος από τον Κανόνα των δύο δευτερολέπτων του Άνδρας, βάση του οποίου μπορείς να φας οτιδήποτε έχει πέσει στο πάτωνα, αρκεί να μην έχει μείνει στο πάτωμα πάνω από δύο δευτερόλεπτα. (Να σημειωθεί ότι ο Ανδρέας έχει κατηγορηθεί για plagiarism για αυτόν τον κανόνα).
Ένα πράγμα θεωρώ χειρότερο από το να πέσουν τα ιντερνετς. Την πρωαπριλιά.. Η πρωταπριλιά είναι η μέρα που το ιντερνετ γίνεται ηλίθιο. Όλα τα news sites, blogs, forums, θεωρούν έξυπνο και χαριτωμένο να γράψουν κάποιο ψεύτικη και ηλίθια είδηση. Θα έλεγε κανείς πως έχουν βάλει και στοίχημα μεταξύ τους για το ποιος θα γράψει την πιο ηλίθια πρωταπριλιάτικη είδηση. Και, τουλάχιστον, όταν πέφτει το διαδύκτιο, σπάνια μένει πεσμένω πάνω από μια μέρα, και πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Ιντερνετ καφέ ή κλεμμένο wi-fi ιντερνετ. Την πρωταπριλιά όμως δεν μπορείς να την αποφύγεις. Σήμερα είναι πρωταπριλιά και ήδη το έχω μετανιώσει που σηκώθηκα από το κρεβάτι.
Τα news sites τα επισκέπτομαι για την ενημέρωση, όχι για να διασκεδάσω. Για αυτό υπάρχουν εξειδικευμένα sites που το κάνουν όλες τις μέρες του χρόνου και όχι μόνο μια, και το καταφέρνουν και καλύτερα όπως το the onion. (Για το οποίο αναρωτιέμαι, αφού όλες τις ημέρες γράφει ψεύτικες ειδήσεις, την πρωταπριλιά τι κάνει? Κλείνει το site, ή γράφει αληθινές ειδήσεις έτσι για αλλαγή?). Την Πρωταπριλιά αποφεύγω να μπαίνω στα σοβαρά news sites που με ενδιαφέρουν και από τα οποία ενημερώνομαι σχετικά με ειδήσεις που επηρεάζουν άμεσα την ζωή μου και το βιοτικό μου επίπεδο, sites όπως gamespot, ign, themovieblog, ps3forums, comicbookresources, γιατί δεν θα είμαι σίγουρος αν η είδηση της ημέρας είναι αλήθεια η όχι. Δεν φαντάζεστε πόσο έπεσα ψυχολογικά όταν ανακάλυψα ότι η αυτοκτονία της Paris Hilton δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα πρωταπριλιάτικο αστείο. Στοιχηματίζω ότι για όλες τις σελέμπριτίνες θα γραφτεί και μια είδηση ότι ανακαλύφτηκε sex tape. Και να το καταπιώ ότι το sex tape της Μενεγάκη είναι ψέμα, αλλά γιατί πρέπει να κοιμηθώ το βράδυ υπό την απειλή ύπαρξης sex tape του Τράγκα.
Δυστυχώς όμως το δράμα της πρωταπριλιάς συνεχίζεται και την επόμενη μέρα (Δευτεραπριλιά?) καθώς όλα τα site που θεωρώ ένοχα για τον πνευματικό βιασμό του ιντερνετ, συνεχίζουν το έγκλημα και την επόμενη μέρα αναδημοσιεύοντας τα ΄τοπ’ πρωταπριλιάτικα αστεία άλλων sites, λες και μας ενδιέφερε. Το αποτέλεσμα είναι σε όποιο site και να πας, να διαβάζεις τις ίδιες αναδημοσιεύσεις..
Πέρα από την επόμενη μέρα, μια ακόμα πιο ανησυχητική τάση (και εδώ κρούω τον κώδωνα του κίνδυνου) είναι η προηγούμενη μέρα. Το φαινόμενο αυτό το παρατήρησα πέρσι, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι σπόροι του διαβόλου είχαν φυτευτεί εδώ και χρόνια. Κάποια ιστότοποι (ή όπως λέει μια συνάδελφος,, ΙΣΤΙΟσελίδες) θεώρησαν σκόπιμο, να κάνουν πιο πιστευτές (και άρα πιο διασκεδαστικές?) τις φάρσες τους, να γράψουν μια εισαγωγική ειδησούλα/φάρσα από τις 31 Μαρτίου, η οποία να ετοιμάζει το έδαφος για την μεγάλη φάρσα της πρωταπριλιάς. Αυτό το θεωρώ κοινωνικά κατακριτέοι σε πάρα πολλα επίπεδα και δεν πρόκειται να το αναλύσω περαιτέρω.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια κακόγουστη και προχειροφτιαγμένη φάρσα. Ο καθένας θα μπορούσε να πάρει ένα πληκτρολόγιο και να πατήσει τυχαία τα κουμπιά και να βγάλει μια καλύτεροι φάρσα από αυτές που θα δούμε σήμερα. Και για να μην με πείτε και παράξενο, έχω βγάλει έναν κανόνα βάσει του οποίο από εδώ και στο εξής θα αποδέχομαι να ασχοληθώ με πρωταπριλιάτικες φάρσες. Θα τον ονομάσω μάλιστα ‘Κανόνα της Πρωταπριλιάς’. Ο Κανόνας ορίζει ότι πετυχημένη πρωταπριλιάτικη φάρσα θα είναι αυτή που θα ακολουθείται από ένα video που να έχει budget ύψους τουλάχιστον 5.000 euro, εκρήξεις , ζόμπι, τοξικά απόβλητα, ημίγυμνες κοπέλες, ή/και να προκαλεί μαζική υστερία α λα Orson Wells.
Ο κανόνας αυτός πρέπει να είναι ο δεύτερος κανόνας της Μάζας και εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο κανόνων της που ορίζει τι θεωρεί η Μάζα κοινωνικά αποδεκτό. Ο πρώτος κανόνας δεν είναι φυσικά άλλος από τον Κανόνα των δύο δευτερολέπτων του Άνδρας, βάση του οποίου μπορείς να φας οτιδήποτε έχει πέσει στο πάτωνα, αρκεί να μην έχει μείνει στο πάτωμα πάνω από δύο δευτερόλεπτα. (Να σημειωθεί ότι ο Ανδρέας έχει κατηγορηθεί για plagiarism για αυτόν τον κανόνα).
Tuesday, 9 March 2010
Κλέφτες και διαχειριστές., shame to you. You are hypocrites!
Συνάδελφος, προ ημερών βγαίνοντας από την τράπεζα, βλέπει μπροστά στα μάτια του έναν τσαντάκια πάνω σε μηχανή να αρπάζει την τσάντα μιας κυρίας. Ο συνάδελφος, κάτοχος μηχανής και αυτός, ήρεμος, λέει στην κυρία ‘Μην πάτε πουθενά, περιμένετε εδώ’. Καβαλάει την δική του μηχανή και ακολουθεί τον δράστη ο οποίος έχει άγνοια του διώκτη του (πόσο μάλιστα ότι θα τον γράψουν σε blog).
Σε κάποιο φανάρι τον φτάνει και του λέει ‘Φέρε την τσάντα πίσω’ με έναν as-a-matter-of-fact τόνο, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι. Ο δράστης την επιστρέφει χωρίς δεύτερη κουβέντα (anti-climatic, θα έλεγαν οι Αμερικάνοι). Ο συνάδελφος είχε και μια σωματική διάπλαση, barrel-chested, όπως θα έλεγαν οι Αμερικάνοι (είναι ένα από τα κριτήρια της επιλογής υπαλλήλων της εταιρείας, και δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι είμαστε συνάδελφοι). Στην συνέχεια επιστρέφει την τσάντα στην κυρία, η οποία δεν πίστευε ποτέ ότι θα ξανάβλεπε την τσάντα της.
Κατά διαόλου σύμπτωση, η κυρία/θύμα, κατοικούσε στην ίδια περιοχή με την έδρα της εταιρείας, και τον είδε στο δρόμο να μπαίνει στα γραφεία μας. Κάποιες μέρες μετά ήρθε και τον βρήκε και του έκανε δώρο μια μπλούζα. Αν και κανείς μας δεν την είδε, είμαστε όλοι σίγουροι ότι είναι μαύρη, εφαρμοστή και έχει μια κίτρινη νυχτερίδα στο κέντρο
Η ιστορία όμως συνεχίζεται, γιατί προχτές αργά βράδυ, γυρίζοντας από βραδινή έξοδο, έβγαλε ο συνάδελφος τα παπούτσια (γνωστής μάρκας) που φόραγε, και επειδή όποιος νύχτες περπατεί…, τα άφησε έξω, στο μπαλκόνι του. Μένει στον πρώτο όροφο. Το πρωί είχαν κλέψει τον δεύτερο όροφο, και από το μπαλκόνι του τα παπούτσια του είχαν κάνει φτερά.
Karma is a bitch, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι.
Και αφού η συζήτηση πέρασε στα μπαλκόνια και τους ορόφους των πολυκατοικιών, στην δική μου πολυκατοικία, ο διαχειριστής, αγανακτισμένος που μερικοί αργούν να του πληρώσουν τα κοινόχρηστα απειλεί ότι δεν θα βάλει πετρέλαιο θέρμανσης μέχρι να συμμορφωθούμε. Είναι εύκολο να το λέει αυτός, γιατί μένει στον πρώτο όροφο, που ως γνωστών έχει τις πιο λίγες απώλειες θερμοκρασίας. Όχι μόνο δεν κρυώνουν δηλαδή, αλλά κάνουν και την μικρότερη κατανάλωση. Από την άλλη βέβαια τους κλέβουν συχνά τα παπούτσια όταν τα αφήνουν στα μπαλκόνια.
Win some, lose some, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι.
Σε κάποιο φανάρι τον φτάνει και του λέει ‘Φέρε την τσάντα πίσω’ με έναν as-a-matter-of-fact τόνο, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι. Ο δράστης την επιστρέφει χωρίς δεύτερη κουβέντα (anti-climatic, θα έλεγαν οι Αμερικάνοι). Ο συνάδελφος είχε και μια σωματική διάπλαση, barrel-chested, όπως θα έλεγαν οι Αμερικάνοι (είναι ένα από τα κριτήρια της επιλογής υπαλλήλων της εταιρείας, και δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι είμαστε συνάδελφοι). Στην συνέχεια επιστρέφει την τσάντα στην κυρία, η οποία δεν πίστευε ποτέ ότι θα ξανάβλεπε την τσάντα της.
Κατά διαόλου σύμπτωση, η κυρία/θύμα, κατοικούσε στην ίδια περιοχή με την έδρα της εταιρείας, και τον είδε στο δρόμο να μπαίνει στα γραφεία μας. Κάποιες μέρες μετά ήρθε και τον βρήκε και του έκανε δώρο μια μπλούζα. Αν και κανείς μας δεν την είδε, είμαστε όλοι σίγουροι ότι είναι μαύρη, εφαρμοστή και έχει μια κίτρινη νυχτερίδα στο κέντρο
Η ιστορία όμως συνεχίζεται, γιατί προχτές αργά βράδυ, γυρίζοντας από βραδινή έξοδο, έβγαλε ο συνάδελφος τα παπούτσια (γνωστής μάρκας) που φόραγε, και επειδή όποιος νύχτες περπατεί…, τα άφησε έξω, στο μπαλκόνι του. Μένει στον πρώτο όροφο. Το πρωί είχαν κλέψει τον δεύτερο όροφο, και από το μπαλκόνι του τα παπούτσια του είχαν κάνει φτερά.
Karma is a bitch, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι.
Και αφού η συζήτηση πέρασε στα μπαλκόνια και τους ορόφους των πολυκατοικιών, στην δική μου πολυκατοικία, ο διαχειριστής, αγανακτισμένος που μερικοί αργούν να του πληρώσουν τα κοινόχρηστα απειλεί ότι δεν θα βάλει πετρέλαιο θέρμανσης μέχρι να συμμορφωθούμε. Είναι εύκολο να το λέει αυτός, γιατί μένει στον πρώτο όροφο, που ως γνωστών έχει τις πιο λίγες απώλειες θερμοκρασίας. Όχι μόνο δεν κρυώνουν δηλαδή, αλλά κάνουν και την μικρότερη κατανάλωση. Από την άλλη βέβαια τους κλέβουν συχνά τα παπούτσια όταν τα αφήνουν στα μπαλκόνια.
Win some, lose some, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι.
Friday, 11 December 2009
Νέες Τεχνολογίες
Συνάδελφος παίρνει τηλέφωνο τεχνικό πλυντηρίων για να παραπονεθεί σχετικά με το καινούργιο και υπερσύνχρονο πλυντήριο.
‘Πρέπει να έρθετε να το ελέγξετε. Κάνει έναν θόρυβο σαν να πρόκειται να απογειωθεί’.
Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας κατά την διάρκεια της παραπάνω συνομιλίας και από τότε δεν μπόρεσα να αντικρίσω το πλυντήριο μου όπως παλιά.
Στην συνάδελφο δώσαμε αρκετές συμβουλές. Μία ήταν να βάλει το πλυντήριο κοντά στον διάδρομο του σπιτιού για να έχει χώρο για να πάρει φόρα για την απογείωση. Μια άλλη σκέψη ήταν ότι δεν χρειάζεται να την επισκεφτεί τεχνικός, αλλά καλύτερα να αγοράσει μια άγκύρα. Επίσης είναι πιθανό η απογείωση να έχει μελετηθεί από την εταιρεία που το κατασκεύασε για να γίνεται εξοικονόμηση χώρου. Δημιουργείται όμως ο κίνδυνος για αεροπειρατεία.
Την επόμενη μέρα, και ενώ είχαμε ηρεμήσει από τα νευρικά γέλια, άλλος συνάδελφος παίρνει τηλέφωνο τον τεχνικό του Πλαισίου. ‘Ο εκτυπωτής πρέπει να έχει βλάβη. Όταν τυπώνει πολλά φύλλα μαζί, σφυρίζει’.
Σφυρίζει κλέφτικα? Μήπως του κάνουν πλάκα συμμαθητές του, ζουλώντας του τους όρχεις λέγοντας του ‘Σφύρα!’
Μήπως σφυρίζει ταξί για να προλάβει την πτήση του πλυντηρίου?
‘Πρέπει να έρθετε να το ελέγξετε. Κάνει έναν θόρυβο σαν να πρόκειται να απογειωθεί’.
Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας κατά την διάρκεια της παραπάνω συνομιλίας και από τότε δεν μπόρεσα να αντικρίσω το πλυντήριο μου όπως παλιά.
Στην συνάδελφο δώσαμε αρκετές συμβουλές. Μία ήταν να βάλει το πλυντήριο κοντά στον διάδρομο του σπιτιού για να έχει χώρο για να πάρει φόρα για την απογείωση. Μια άλλη σκέψη ήταν ότι δεν χρειάζεται να την επισκεφτεί τεχνικός, αλλά καλύτερα να αγοράσει μια άγκύρα. Επίσης είναι πιθανό η απογείωση να έχει μελετηθεί από την εταιρεία που το κατασκεύασε για να γίνεται εξοικονόμηση χώρου. Δημιουργείται όμως ο κίνδυνος για αεροπειρατεία.
Την επόμενη μέρα, και ενώ είχαμε ηρεμήσει από τα νευρικά γέλια, άλλος συνάδελφος παίρνει τηλέφωνο τον τεχνικό του Πλαισίου. ‘Ο εκτυπωτής πρέπει να έχει βλάβη. Όταν τυπώνει πολλά φύλλα μαζί, σφυρίζει’.
Σφυρίζει κλέφτικα? Μήπως του κάνουν πλάκα συμμαθητές του, ζουλώντας του τους όρχεις λέγοντας του ‘Σφύρα!’
Μήπως σφυρίζει ταξί για να προλάβει την πτήση του πλυντηρίου?
Wednesday, 18 November 2009
People that don't change facial expressions
Απηλαύστε
- Lindsay Lohan doesn’t change facial expressions
- Paris Hilton doesn’t change facial expressions
- Barack Obama doesn’t change facial expressions
- Laura Bush doesn’t change facial expressions
- LEGOs don’t change facial expressions
- Han Solo doesn’t change facial expressions
Meme time: Geddan! (also known as Get Down!)
Δείτε αυτά τα youtube videos με την σειρά. Μπορεί στην αρχή να μην καταλάβετε τίποτα, αλλά στο τέλος όλα θα είναι ξεκάθαρα.
http://www.youtube.com/watch?v=91pRcc4RFR8 (αρχικά το βρήκα εδώ ενώ έψαχνα για battletech)
http://www.youtube.com/watch?v=rXJs1oVm2As
http://www.youtube.com/watch?v=lFVN8CW5IWE
(σημ: meme = http://en.wikipedia.org/wiki/Meme )
http://www.youtube.com/watch?v=91pRcc4RFR8 (αρχικά το βρήκα εδώ ενώ έψαχνα για battletech)
http://www.youtube.com/watch?v=rXJs1oVm2As
http://www.youtube.com/watch?v=lFVN8CW5IWE
(σημ: meme = http://en.wikipedia.org/wiki/Meme )
Friday, 30 October 2009
Στο πταισματοδικείο
Χτες κατέθεσα ως μάρτυρας σε μια υπόθεση απόπειρας δολοφονίας ενός αξιότιμου μέλους της Μάζας, δηλαδή εμένα. Οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν το γεγονός ατύχημα και όχι απόπειρα δολοφονίας, αλλά για εμένα δεν έχει καμία διαφορά.
Πέρσι, μήνα Οκτώβριο και ενώ διέσχιζα ανέμελος το δρόμο από πεζή αφύλακτη διάβασα, ξαφνικά βρέθηκα ξαπλωμένος στο οδόστρωμα. Η μούρη ενός αυτοκινήτου που ήταν μπροστά μου και είχε σταματήσει για να περάσω, είχε μπει όλη μέσα, και μια μηχανή πιο δίπλα ήταν πεσμένη κάτω. Βλέποντας την ζημία που έπαθε το αυτοκίνητο και συγκρίνοντας την με την ζημιά που έπαθα εγώ, κατέληξα στο γεγονός ότι κατέχω υπεράνθρωπες δυνάμεις και είμαι άφθαρτος. Για την ακρίβεια το μόνο που έπαθα ήταν ένα κάταγμα στο πόδι και έχασα για πάντα 1,5 δόντια, το οποία όμως και αντικατέστησα με τεχνητά από κράμα Αδαμάντιου (για όσους δεν γνωρίζουν, από τέτοιο υλικό είναι φτιαγμένη και η ασπίδα του Καπετάνιου Αμερικής, και ο ενδοσκελετός του Γούλβεριν).
Ο οδηγός της μηχανής δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Για την ακρίβεια ήταν αναίσθητος και αιμόφυρτος, αλλά τελικά τώρα που μιλάμε είναι καλά, απλά δεν μπορεί πια να πίνει αλκοόλ, καθώς του λείπει η σπλήνα του. Τουλάχιστον, από εδώ και μπρος θα φοράει κράνος, και ίσως δεν θα οδηγεί πάνω στην διαχωριστική λωρίδα, κάνοντας προσπέραση σε διάβαση πεζών.
Ένα χρόνο μετά, την Κυριακή το βράδυ, βρίσκω στην πόρτα μου, τοιχοκολλημένη μια πρόσκληση από την αστυνομία για να κάνω κατάθεση στο πταισματοδικείο. Βρέθηκα όμως μπροστά σε ένα χρονικό παράδοξο. Η πρόσκληση ήταν χρονολογημένη ώς 19/10/2009, η ημερομηνία που την τοιχοκόλλησαν ήταν 25/10/2009 και έπρεπε να παρουσιαστώ στην 20η πταισματοδίκη μέσα σε 48 ώρες. Δηλαδή έπρεπε να παρουσιαστώ 4 μέρες πριν λάβω το χαρτί.
Φυσικά, κανείς δεν τα κοιτάει όλα αυτά, αλλά εγώ δεν το ήξερα. Ψαρωμένος, παίρνω τηλέφωνο τον οικογενειακό μας δικηγόρο (ο δικηγόρος της εταιρείας είναι βασικά, αλλά ακούγετε πιο ωραίο έτσι), ο οποίος αποδείχτηκε πιο ψαρωμένος από εμένα. Πιο πολύ ήθελα να μάθω τι να κάνω με την πρόσκληση, γιατί δεν ανέφερε σε πιο περιστατικό αναφερόταν, και επειδή έχω δεί πολλές αστυνομικές ταινίες θεώρησα σωστό να ανακατέψω και κάποιον πιο σχετικό για να μην βρω το μπελά μου από καμία παρεξήγηση συνωνυμίας.
Ο δικηγόρος μου είπε να μην κάνω τίποτα και ότι θα περάσει αυτός από το πταισματοδικείο και θα μάθει τι αφορά η υπόθεση. Τελικά μετά από δυο μέρες με παίρνει τηλέφωνο και μου επιβεβαιώνει ότι αφορά το περσινό ατύχημα, και ότι πρέπει να πω ότι δεν είχα πάει νωρίτερα για κατάθεση επειδή βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη. Απεχθάνομαι τα ψέματα, κυρίως επειδή δεν μπορώ να τα λέω και να είμαι πιστικός. Τώρα πέρα από το γεγονός ότι θα πήγαινα αργότερα θα έπρεπε να δημιουργήσω και μια ιστορία για τον λόγο που άργησα, και να αφορά και την Θεσσαλονίκη, στην οποία δεν έχω πάει ποτέ. Τι θα έλεγα αν με ρώταγαν που ακριβώς στην Θεσσαλονίκη ήμουν? Η αν με ρώταγαν πόσα διόδια πλήρωσα?
Ευτυχώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γιατί άργησα να παρουσιαστώ και που είχα πάει. Με δέχτηκαν στις 1:30 για το ραντεβού που είχα στις 12, και με έβαλαν να ορκιστώ σε ένα ευαγγέλιο να πω την αλήθεια. Σε αντίθεση με τις ταινίες το ευαγγέλιο αυτό ήταν από το πιο βρόμικο βιβλίο που έχω δει ποτέ μου. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι ένα βιβλίο μπορεί να βρομίσει τόσο, μόνο και μονό με το άγγιγμα 10-20 παλαμών την μέρα. Ήταν τόσο μαυρισμένο που ήταν σαν να είχε καεί το εξώφυλλο. Εκτός και αν είχε γίνει πρόσφατα καμία μάχη με τις δυνάμεις του κακού στο γραφείο της πταισματοδικαστίνας και αμύνθηκε με το καθαγιασμένο ευαγγέλιο τρέποντας τις κολασμένες ορδές του Άδη σε φυγή, αλλά μάλλον όχι.
Η πταισματιδίκης είχε 2 ερωτήσεις από τον εισαγγελέα, επειδή η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο αυτεπάγγελτα. Από της ερωτήσεις τις συμπέρανα ότι ο οδηγός της μηχανής είχε αφήσει την φαντασία του να οργιάσει κατά την διάρκεια της κατάθεσης του. Τα πράγματα ήταν απλά. Ήμουν σε διάβαση πεζών χωρίς φανάρι. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, και όταν έφτασα στην μέση της διασταύρωσης, ήρθε το μηχανάκι, με πέταξε κάτω και στην συνέχεια η μηχανή (με ή χωρίς τον αναβάτη, δεν ξέρω) έπεσε πάνω σε ένα αμάξι. Προφανώς όμως, επειδή ήμουν πεζός και ο οδηγός της μηχανής δεν μπορούσε να ρίξει το φταίξιμο σε έμενα, δημιούργησε 2 διαφορετικές ιστορίες τις οποίες και είπε στην αστυνομία. Η πταισματοδίκης με ρώτησε αν το αυτοκίνητο πρώτα μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, χτύπησε την μηχανή, και μετά έμενα. Είπα 'όχι'. Μετά με ρώτησε αν η μηχανή είχε αρχικά συγκρουστεί με ένα τρίτο αμάξι στην διασταύρωση πιο πάνω, και στην συνέχεια έπεσε επάνω μου και μετά στο άλλο αμάξι. Εδώ πρώτα γέλασα και μετά είπα 'όχι'. Ήταν αστείο γιατί η διάβαση βρίσκετε στην μέση του οικοδομικού τετραγώνου και η διασταύρωση ΠΟΛΥ πολύ νωρίτερα. Οπότε αν το μηχανάκι είχε συγκρουστεί νωρίτερα, ειλικρινά θα ήθελα να το δω σε βίντεο το πως θα είχε καταφέρει να με φτάσει ώς την διασταύρωση διατηρώντας την ισορροπία του για 100-200 μέτρα. Θα ήταν πολύ εντυπωσιακό και θα έκανε πάταγο στο youtube. Βέβαια όλα αυτά δεν τα είπα στην πταισματοδικαστίνα, όχι γιατί πίστευα ότι δεν θα ήξερε τι είναι το youtube, αλλά γιατί μπορεί να μου ζήταγε το twitter account μου, και μετά να έβρισκε και το blog αυτό. Δεν θέλω δικαστές αναγνώστες. Ούτε βουλευτές ούτε αντιπροσώπους της εκτελεστικής εξουσίας.
Πέρσι, μήνα Οκτώβριο και ενώ διέσχιζα ανέμελος το δρόμο από πεζή αφύλακτη διάβασα, ξαφνικά βρέθηκα ξαπλωμένος στο οδόστρωμα. Η μούρη ενός αυτοκινήτου που ήταν μπροστά μου και είχε σταματήσει για να περάσω, είχε μπει όλη μέσα, και μια μηχανή πιο δίπλα ήταν πεσμένη κάτω. Βλέποντας την ζημία που έπαθε το αυτοκίνητο και συγκρίνοντας την με την ζημιά που έπαθα εγώ, κατέληξα στο γεγονός ότι κατέχω υπεράνθρωπες δυνάμεις και είμαι άφθαρτος. Για την ακρίβεια το μόνο που έπαθα ήταν ένα κάταγμα στο πόδι και έχασα για πάντα 1,5 δόντια, το οποία όμως και αντικατέστησα με τεχνητά από κράμα Αδαμάντιου (για όσους δεν γνωρίζουν, από τέτοιο υλικό είναι φτιαγμένη και η ασπίδα του Καπετάνιου Αμερικής, και ο ενδοσκελετός του Γούλβεριν).
Ο οδηγός της μηχανής δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Για την ακρίβεια ήταν αναίσθητος και αιμόφυρτος, αλλά τελικά τώρα που μιλάμε είναι καλά, απλά δεν μπορεί πια να πίνει αλκοόλ, καθώς του λείπει η σπλήνα του. Τουλάχιστον, από εδώ και μπρος θα φοράει κράνος, και ίσως δεν θα οδηγεί πάνω στην διαχωριστική λωρίδα, κάνοντας προσπέραση σε διάβαση πεζών.
Ένα χρόνο μετά, την Κυριακή το βράδυ, βρίσκω στην πόρτα μου, τοιχοκολλημένη μια πρόσκληση από την αστυνομία για να κάνω κατάθεση στο πταισματοδικείο. Βρέθηκα όμως μπροστά σε ένα χρονικό παράδοξο. Η πρόσκληση ήταν χρονολογημένη ώς 19/10/2009, η ημερομηνία που την τοιχοκόλλησαν ήταν 25/10/2009 και έπρεπε να παρουσιαστώ στην 20η πταισματοδίκη μέσα σε 48 ώρες. Δηλαδή έπρεπε να παρουσιαστώ 4 μέρες πριν λάβω το χαρτί.
Φυσικά, κανείς δεν τα κοιτάει όλα αυτά, αλλά εγώ δεν το ήξερα. Ψαρωμένος, παίρνω τηλέφωνο τον οικογενειακό μας δικηγόρο (ο δικηγόρος της εταιρείας είναι βασικά, αλλά ακούγετε πιο ωραίο έτσι), ο οποίος αποδείχτηκε πιο ψαρωμένος από εμένα. Πιο πολύ ήθελα να μάθω τι να κάνω με την πρόσκληση, γιατί δεν ανέφερε σε πιο περιστατικό αναφερόταν, και επειδή έχω δεί πολλές αστυνομικές ταινίες θεώρησα σωστό να ανακατέψω και κάποιον πιο σχετικό για να μην βρω το μπελά μου από καμία παρεξήγηση συνωνυμίας.
Ο δικηγόρος μου είπε να μην κάνω τίποτα και ότι θα περάσει αυτός από το πταισματοδικείο και θα μάθει τι αφορά η υπόθεση. Τελικά μετά από δυο μέρες με παίρνει τηλέφωνο και μου επιβεβαιώνει ότι αφορά το περσινό ατύχημα, και ότι πρέπει να πω ότι δεν είχα πάει νωρίτερα για κατάθεση επειδή βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη. Απεχθάνομαι τα ψέματα, κυρίως επειδή δεν μπορώ να τα λέω και να είμαι πιστικός. Τώρα πέρα από το γεγονός ότι θα πήγαινα αργότερα θα έπρεπε να δημιουργήσω και μια ιστορία για τον λόγο που άργησα, και να αφορά και την Θεσσαλονίκη, στην οποία δεν έχω πάει ποτέ. Τι θα έλεγα αν με ρώταγαν που ακριβώς στην Θεσσαλονίκη ήμουν? Η αν με ρώταγαν πόσα διόδια πλήρωσα?
Ευτυχώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γιατί άργησα να παρουσιαστώ και που είχα πάει. Με δέχτηκαν στις 1:30 για το ραντεβού που είχα στις 12, και με έβαλαν να ορκιστώ σε ένα ευαγγέλιο να πω την αλήθεια. Σε αντίθεση με τις ταινίες το ευαγγέλιο αυτό ήταν από το πιο βρόμικο βιβλίο που έχω δει ποτέ μου. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι ένα βιβλίο μπορεί να βρομίσει τόσο, μόνο και μονό με το άγγιγμα 10-20 παλαμών την μέρα. Ήταν τόσο μαυρισμένο που ήταν σαν να είχε καεί το εξώφυλλο. Εκτός και αν είχε γίνει πρόσφατα καμία μάχη με τις δυνάμεις του κακού στο γραφείο της πταισματοδικαστίνας και αμύνθηκε με το καθαγιασμένο ευαγγέλιο τρέποντας τις κολασμένες ορδές του Άδη σε φυγή, αλλά μάλλον όχι.
Η πταισματιδίκης είχε 2 ερωτήσεις από τον εισαγγελέα, επειδή η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο αυτεπάγγελτα. Από της ερωτήσεις τις συμπέρανα ότι ο οδηγός της μηχανής είχε αφήσει την φαντασία του να οργιάσει κατά την διάρκεια της κατάθεσης του. Τα πράγματα ήταν απλά. Ήμουν σε διάβαση πεζών χωρίς φανάρι. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, και όταν έφτασα στην μέση της διασταύρωσης, ήρθε το μηχανάκι, με πέταξε κάτω και στην συνέχεια η μηχανή (με ή χωρίς τον αναβάτη, δεν ξέρω) έπεσε πάνω σε ένα αμάξι. Προφανώς όμως, επειδή ήμουν πεζός και ο οδηγός της μηχανής δεν μπορούσε να ρίξει το φταίξιμο σε έμενα, δημιούργησε 2 διαφορετικές ιστορίες τις οποίες και είπε στην αστυνομία. Η πταισματοδίκης με ρώτησε αν το αυτοκίνητο πρώτα μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, χτύπησε την μηχανή, και μετά έμενα. Είπα 'όχι'. Μετά με ρώτησε αν η μηχανή είχε αρχικά συγκρουστεί με ένα τρίτο αμάξι στην διασταύρωση πιο πάνω, και στην συνέχεια έπεσε επάνω μου και μετά στο άλλο αμάξι. Εδώ πρώτα γέλασα και μετά είπα 'όχι'. Ήταν αστείο γιατί η διάβαση βρίσκετε στην μέση του οικοδομικού τετραγώνου και η διασταύρωση ΠΟΛΥ πολύ νωρίτερα. Οπότε αν το μηχανάκι είχε συγκρουστεί νωρίτερα, ειλικρινά θα ήθελα να το δω σε βίντεο το πως θα είχε καταφέρει να με φτάσει ώς την διασταύρωση διατηρώντας την ισορροπία του για 100-200 μέτρα. Θα ήταν πολύ εντυπωσιακό και θα έκανε πάταγο στο youtube. Βέβαια όλα αυτά δεν τα είπα στην πταισματοδικαστίνα, όχι γιατί πίστευα ότι δεν θα ήξερε τι είναι το youtube, αλλά γιατί μπορεί να μου ζήταγε το twitter account μου, και μετά να έβρισκε και το blog αυτό. Δεν θέλω δικαστές αναγνώστες. Ούτε βουλευτές ούτε αντιπροσώπους της εκτελεστικής εξουσίας.
Tuesday, 13 October 2009
Friday, 9 October 2009
Η πόρνη της 3ης Σεπτεμβρίου.
Αυτό είναι το πιο κατάλληλο ποστ, ύστερα από το προηγούμενο που αναφερόταν σε πολιτικά πρόσωπα. Ο βιοποριστικός τρόπος και οι συναλλαγές είναι σχεδόν ίδιες, μόνο η ονομασία επαγγέλματος αλλάζει.
Εδώ και 6 μήνες εργάζομαι στα Εξάρχεια. Πηγαίνοντας στην δουλεία, περνάω από την Ομόνοια και μετά μπαίνω στην 3η Σεπτεμβρίου. Από το καλοκαίρι παρατήρησα μια κοπέλα που κάθε πρωί (8 - 8:30) ήταν στο ίδιο σημείο και πίνει ένα ποτήρι φραπέ, και περιμένει, σαν να έχει ραντεβού με κάποιον. Ήταν ντυμένη σεμνά και ταπεινά (πολιτικό σχόλιο και αλληγορία?, με μια φούστιτσα ως το γόνατο, αλλά πάντα με ένα φανταχτερό χρώμα. Και είχε πάντα make-up, πράγμα που φαινόταν παράξενο να το βλέπεις τόσο πρωί.
Σαν αθώο παιδί, δεν κατάλαβα τότε τι ακριβώς έκανε. Νόμιζα ότι ήταν κάποια τουρίστρια που είχε ξημερoβραδιαστεί από το χτεσινό της clubbing. Μέχρι που μια μέρα, την είδα να μιλάει με άλλη μια κοπέλα, ντυμένη στο ίδιο στυλ. Την ίδια μέρα, αργότερα, μπαίνει στο γραφείο ένας κλητήρας. Πάνω στην κουβεντούλα με έναν άλλο νεαρό του γραφείου, τον ρωτάει αν είδε την νέα πόρνη στην 3η Σεπτεμβρίου, και τότε ήταν που λύθηκε ο γρίφος.
Η κοπέλα συνέχισε να είναι στο ίδιο σημείο, μέχρι τις μέρες των εκλογών. Με το που άλλαξε η κυβέρνηση, την επόμενη μέρα, την είδα να μιλάει με 2 αστυνομικούς, και από τότε δεν την ξαναείδα. Τώρα όποτε περνάω από το σημείο αυτό σπαράζει η καρδία. Σκέφτομαι να βάλω ένα εκκλησάκι να ανάβουν κεράκια οι περαστικοί, όπως κάνουν στις εθνικές οδούς όταν γίνεται θανατηφόρο ατύχημα. Μου την δίνει να μου χαλάνε την ρουτίνα μου.
Ένας γνωστός οικονομολόγος είχε πει πως οι πόρνες είναι ένας βασικός τρόπος ανακατανομής εισοδήματος από τις πλούσιες τάξεις προς τις φτωχότερες, και μάλιστα ότι μόνο έτσι θα βγουν οι ελαφριές και 'βουλιαγμένες' οικονομίες από την οικονομική κρίση (εντάξει, εγώ το έβγαλα από την κοιλιά μου αυτό). Θέλω να πιστεύω ότι η προηγούμενη δεξιά κυβέρνηση το είχε καταλάβει αυτό, αλλά ο Γιωργάκης, σαν πιο σοσιαλιστής, δεν έπρεπε να κάνει αυτό το λάθος. Τώρα πως θα επιπλεύσουμε?
Friday, 2 October 2009
Σκατά στον Παναγιώτη Κοκκόρη, υποψήφιο βουλευτή
Μπορεί να τον λένε και Κόκκορη, δεκάρα δεν δίνω. Δεν τον ξέρω τον άχρηστο, αλλά ούτε και αυτός με ξέρει. Αυτό όμως δεν τον έχει εμποδίσει από το να μου έχει στείλει μέχρι στιγμής τέσσερα (4) μηνύματα στο κινητό για να τον ψηφίσω. Δύο από τα μηνύματα αυτά ήρθα τα άγρια μεσάνυχτα.
Ρε παπάρα, ποιος σου είπε ότι ψηφίζω το κόμμα σου! Ποίος σου είπε ότι ψηφίζω γενικώς. Και ακόμα και αν ψήφιζα, σιγά μην ανέβαινα στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Μάθαμε να στέλνουμε μηνύματα από το ιντερνετ και έχουμε ξεκωλωθεί.
Σε ένα μήνυμα ξεκινάει γράφοντας. ‘Οι αγώνες μου είναι γνωστοί…’. ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ. Ούτε τον αγώνα σου ξέρω, ούτε ποιος είσαι και ούτε θέλω να μάθω. Και επειδή δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, και στο γραφείο που ρώτησα, ούτε εκεί σε ήξερε κανείς, ούτε εσένα ούτε τους αγώνες σου. Είσαι τυχερός που στέλνεις το μήνυμα από το ιντερνετ και δεν ξέρω το κινητό σου, αλλιώς θα σε έπαιρνα τηλέφωνο και ας ήταν υπεραστικό.
Σε άλλο μήνυμα γράφει ‘Είμαι χρόνια στο πλευρό σου με εντιμότητα και πίστη στις αξίες. Με τη ψήφο σου θα είμαι η φωνή σου στη βουλή’. Δεν ξέρω πόσα χρόνια ήσουν στο πλευρό μου, αλλά εγώ δεν πήρα πρέφα. Μπορείς τώρα να φύγεις. Όσο για την πίστη σου στις αξίες, καλύτερα να την συζητήσουμε αφού μάθεις να μην με ξυπνάς βραδιάτικα. Όσο για την φωνή μου και την βουλή, πολλά είχα σκεφτεί να γράψω, αλλά προτιμώ να ρίξω και άλλο το επίπεδο του δοξασμένου αυτού μπλογκ.
Ρε παπάρα, ποιος σου είπε ότι ψηφίζω το κόμμα σου! Ποίος σου είπε ότι ψηφίζω γενικώς. Και ακόμα και αν ψήφιζα, σιγά μην ανέβαινα στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Μάθαμε να στέλνουμε μηνύματα από το ιντερνετ και έχουμε ξεκωλωθεί.
Σε ένα μήνυμα ξεκινάει γράφοντας. ‘Οι αγώνες μου είναι γνωστοί…’. ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ. Ούτε τον αγώνα σου ξέρω, ούτε ποιος είσαι και ούτε θέλω να μάθω. Και επειδή δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, και στο γραφείο που ρώτησα, ούτε εκεί σε ήξερε κανείς, ούτε εσένα ούτε τους αγώνες σου. Είσαι τυχερός που στέλνεις το μήνυμα από το ιντερνετ και δεν ξέρω το κινητό σου, αλλιώς θα σε έπαιρνα τηλέφωνο και ας ήταν υπεραστικό.
Σε άλλο μήνυμα γράφει ‘Είμαι χρόνια στο πλευρό σου με εντιμότητα και πίστη στις αξίες. Με τη ψήφο σου θα είμαι η φωνή σου στη βουλή’. Δεν ξέρω πόσα χρόνια ήσουν στο πλευρό μου, αλλά εγώ δεν πήρα πρέφα. Μπορείς τώρα να φύγεις. Όσο για την πίστη σου στις αξίες, καλύτερα να την συζητήσουμε αφού μάθεις να μην με ξυπνάς βραδιάτικα. Όσο για την φωνή μου και την βουλή, πολλά είχα σκεφτεί να γράψω, αλλά προτιμώ να ρίξω και άλλο το επίπεδο του δοξασμένου αυτού μπλογκ.
Thursday, 1 October 2009
Νύχτες πρεμιέρας 2009. Κάθε πέρσι και καλύτερα?
Ε λοιπόν, ναι. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Πρέπει να παρακολουθώ τις Νύχτες Πρεμιέρες πάνω από δέκα χρόνια. Από τις παλαιότερες ταινίες που θυμάμαι είναι το Bob Flanagan – Super masochist, το Κiller Condom, Fausto 5.0, 5th Element, Tromeo and Juliet, Toxic Avenger, Sgt. Kabukiman, Memento Mori, Shiri κτλ. Από τότε το πρόγραμμα μου φαίνεται όλο και πιο μακριά από τα γούστα μου.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο κόσμος που πάει στο φεστιβάλ συνεχώς αυξανόταν και η οργάνωση χειροτέρευε. Θυμάμαι παλαιότερα που με ένα εισιτήριο μπορούσες να δεις όλες τις προβολές της ημέρας. Τώρα πια έχουν βγάλει τις κάρτες διαρκείας που σε αναγκάζουν να τις αγοράσεις, πρώτου καν ανακοινωθεί το πρόγραμμα. Και το πρόγραμμα πλέον ανακοινώνεται 5 μέρες πριν την έναρξη του Φεστιβάλ. Στην ουσία κρατάνε όμηρους όσους θέλουν να αγοράσουν κάρτα χωρίς να ξέρουν αν θα υπάρχουν οι ταινίες που θέλουν να δουν. Και μετά βγάζουν αναγγελίες και λένε ότι ‘οι θεατές ξέρουν ότι όπως κάθε χρόνο, ούτε και φέτος θα τους απογοητεύσουμε’. Εμένα πάντως εδώ και 3 χρόνια έχουν καταφέρει να το κάνουν. Για να μην μιλήσω για τις κρατήσεις θέσεων από το internet, που ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Ή ότι έπρεπε να τρέχω στον Ιανό κάθε μέρα γιατί αναβαλλόταν συνεχώς η ημερομηνία που θα μπορούσα να προμηθευτώ το βιβλιαράκι και την πρόσκληση για την επίσημη έναρξη της πρεμιέρας. Και τέλος, να αναφερθώ στο επίσημο blog, που πιο πολλές αναρτήσεις για άσχετα youtube videos και στίχους από τραγουδάκια είχε, παρά για τις ταινίες και νέα του φεστιβάλ. Η για τον τρόπο επικοινωνία από το επίσημο blog πάλι, που όποιος τόλμαγε να κάνει παρατηρήσεις, τον έλεγαν στην καλύτερη περίπτωση, γκρινιάρη (αυτό ήταν από τα πιο αστεία).
Αυτό που με εξόργισε περισσότερο φέτος είναι τα παρακάτω δυο περιστατικά. Αρχικά και φέτος αγόρασα κάρτα 25 προβολών (συν μια δώρο, την προβολή έναρξης του Φεστιβάλ). Δυσκολεύτηκα να βρω 25 προβολές που ήθελα να δω. Είχα πάει από τους πρώτους και ζήτησα από το άτομο που έκοβε εισιτήρια να μου δώσει εισιτήρια εξώστη. Φυσικά ο ταμίας τελικά ήταν άχρηστος και έκοψε λάθος εισιτήρια. Δυστυχώς αυτό το ανακάλυψα πολύ αργότερα και όταν πήγα να παρακαλέσω να μου τα αλλάξουν, ο άλλος ταμίας, με πολύ ειρωνικό ύφος μου είπε ότι δεν γίνονται αλλαγές στα εισιτήρια, ειδικά για το Φεστιβάλ (αν και είμαι σίγουρος, ότι σε παλαιότερο Φεστιβάλ με είχαν εξυπηρετήσει σε παρόμοιο αίτημα).
Ο εκνευρισμός μου έγινε μεγαλύτερος όταν λόγω λάθους του Φεστιβάλ και τις διοργάνωσης αναγκάστηκαν να ακυρώσουν ορισμένες προβολές, από τις οποίες υπήρχαν δύο που είχα κόψει εισιτήρια. Τότε το Φεστιβάλ αποφάσισε να ΄δεχτεί αλλαγές εισιτηρίων. Επίσης, εναλλακτικά, έκανε και εξαργύρωση των εισιτηρίων. Βέβαια εγώ είχα κάρτα και για τις κάρτες δεν γινόταν εξαργύρωση και επιστροφή χρημάτων. Από την άλλη δεν μπορούσα να κάνω αλλαγή για να δω κάποια άλλη προβολή γιατί λόγω κάρτας είχα αγοράσει 25+1 εισιτήρια. Βασικά είχα κάνει και την βλακεία να αγοράσω και έξτρα εισιτήριο για μια ταινία που ανακάλυψα αργότερα ότι ήθελα να δω. Αποτέλεσμα να μην υπάρχει ταινία που θέλω ή μπορώ να δω μιας και ήδη είχα να δω 3 ταινίες για κάθε από τις επόμενες μέρες. Συμπέρασμα, όποιος αγοράζει κάρτα είναι δύο φορές κορόιδο, μια γιατί αγοράζει την κάρτα χωρίς να ξέρει τι ταινίες θα δει, και δεύτερον, γιατί όταν θα αρχίσουν να ακυρώνονται οι προβολές για λόγους που όπως λέει το φεστιβάλ δεν είναι δική τους ευθύνη, τότε δεν θα μπορεί να βρει εύκολα άλλες εναλλακτικές προβολές, ούτε το φεστιβάλ θα του επιστρέψει τα χρήματα.
Κάποιος αγανακτισμένος με τις κάρτες και το πρόγραμμα που είχε αργήσει να ανακοινωθεί, είχε γράψει στο blog του Φεστιβάλ ότι στο κάτω κάτω κάνει download τις ταινίες από torrents αν θέλει. Τότε είχα γελάσει με το θράσος του, αλλά αν το διάβασμα τώρα το comment του, θα αντιδρούσα διαφορετικά. Σίγουρα πάντως, αν αποφασίσω να παραβρεθώ και στο επόμενο φεστιβάλ, δεν θα βγάλω κάρτες διαρκείας.
Subscribe to:
Posts (Atom)