Showing posts with label maza. Show all posts
Showing posts with label maza. Show all posts

Monday, 25 July 2011

Τίτλοι ταινιών

Μερικές φορές οι μεταφράσεις τίτλων ταινιών με εκνευρίζουν τόσο πολύ με αποτέλεσμα να μην μπορώ να συγκεντρωθώ και να απολαύσω την ταινία.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν σε ηλικία 10 ετών ακούω τα μεγαλύτερα παιδία της γειτωνιάς να μιλάνε για την ταινία 'Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα'. Την ταινία δεν την είδα ποτέ γιατί και μόνο ο τίτλος μου είχε φέρει εφιάλτες. Αργότερα, όταν ανακαλύφτηκε το ίντερνετ το πρώτο πράγμα που έκανα* ήταν να βρω την ταινία αυτή και να την κατεβάσω. Την είχα άχτι. Πράγμα αδύνατο γιατί δεν υπήρχε ταινία με τίτλο 'Zombies are not vegetarians'.  Μου πήρε άλλα 4 χρόνια για να ανακαλύψω ότι η ταινία στα αγγλικά λεγόταν Return of the living dead. Και όταν τελικά έκατσα να την δω, δεν υπήρχε ούτε μια σκηνή με λαχανικά. Από τότε έγινε ο χειρότερος εχθρός των άρπα-κόλα μεταφραστών. 

(επίσης το ίδιο με είχε μπερδέψει και το 'Πολύ σκληρός για να πεθάνει', όταν πρωτοείχε κυκλοφορήσει, θα ορκιζόμουν ότι στα αγγλικά το έλεγαν 'Too Hard To Die').

Ένα ακόμα σχετικό περιστατικό ήταν όταν είχα ακούσει για την 'νέα' ταινία του Κιούμπρικ, πριν ακόμα βγεί ο ελληνικός τίτλος. Σκεφτόμουν πως θα μπορούσαν να το μεταφράσουν στα ελληνικά για να γίνει καλή απόδοση. Eyes wide shut, λογοπαίγνιου του Eyes wide open (μάτια ορθάνοιχτα). Ε, δεν μπορούσα να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσαν να ονομάσουν την ταινία παρά 'Μάτια ορθάκλειστα'. Ε, όταν έμαθα ότι την μετέφρασαν ως 'Μάτια Ερμητικά Κλειστά', ξενέρωσα. Όταν την είδα την ταινία ξενέρωσα ακόμα περισσότερο γιατί ήταν και μάπα.

Άλλα πρόσφατα τραγικά παραδείγματα που μερικές φορές αλλοιώνουν και το νόημα του τίτλου. Η δυσκολεύουν αυτούς που κατεβάζουν τις ταινίες από τα torrents να τις συσχετίσουν με αυτές που είδα οι φίλοι τους στα multiplex.

Source Code: 3 ώρες διορία. Εγώ ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα το μετέφραζαν σαν 'Πηγαίος Κώδικας', που όταν πήγα να κλείσω εισιτήρια το είπα έτσι και η ταμίας με κοίταζε με βλέμμα αγελάδας.

Due Date : Μην σπρώχνεις, έρχομαι (μου θυμίζει τίτλο από τσόντα).

Bridesmaids: Φιλενάδες

The mechanic: Το μούτρο

Μερικές φορές, ευτυχώς, αντί να το ρισκάρουν αφήνουν το ξένο τίτλο. Αυτό δεν με ενοχλεί, και μακάρι να το έκαναν με όλες τις ταινίες. Φανταστείτε να μετέφραζαν το Transformers ως Μετασχηματιστές. To Lost ως 'Οι χαμένοι', ή το Aliens ώς Εξωγήινοι. Υπεράνθρωπος? Γενικά κανείς δεν θα έβλεπε ταινίας με σούπερ ήρωες. 'Νυχτεριδάνθρωπος', 'Αραχνάνρθωπος', 'Λύκαινα' και 'Ο Προκαλών τον Διάβολο'. Ο Τιμωρός είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τραγικά λάθη έχω βρει και εντός των ταινιών, στις μεταφράσεις των υποτίτλων από επαγγελματίες μεταφραστές κινηματογράφων. Για παράδειγμα, στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όταν είπε κάποιος να πάρουν το ραβδί του Γκάνταλφ, 'Get his staff!', ο Έλληνας μεταφραστής έγραψε 'Πάρτε του τα πράγματα (stuff)'.  Ακόμα και τους ανιχνευτές (scouts) τους μετέφρασαν σαν προσκόπους. Πάλι καλά που δεν ήταν και λυκόπουλα δηλαδή. Και τέλος, όταν κάποιος (νομίζω νάνος) είχε πάει για κυνήγι, ο μεταφραστής θα έβαλε το quarry (θήραμα) στο google translate, γιατί αυτό σαν πρώτο λύμα βγάζει  quarry = λατομείο. Μπάχαλο.

Tα γράφω όλα αυτά γιατί διάβασα για μια ταινία που βγαίνει με το αγαπημένο μου θέμα το timetravel και ανακοινώθηκε στο φετινό comic-con. Η ταινία θα λέγετε 'In Time', και αμφιβάλω αν θα την μεταφράσουν στα ελληνικά 'Εν Καιρώ'. Και αφού αρχίσαμε την μελλοντολογία, ας κάνω μερικές προβλέψεις, ώστε να μπορώ να λέω του χρόνου 'Σας τα έλεγα εγώ...'

John Carter of Mars. Φοβάμαι ότι θα την ονομάσουν 'Περιπέτεια στον κόκκινο πλανήτη'. Η κάτι πιο generic.

Evil Dead 4: Οι δαίμονες στήσανε χορό. (θα ορκιζόμουν ότι κάπου το είχα δει αυτό, ίσως η επίσημη μετάφραση του Evil Dead 1).
 

*Εδώ υπερβάλω για να λόγους έμφασης και σασπένς. Δεν ήταν αυτό το πρώτο πράγμα που έκανα. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ανακάλυψα το ίντερνετ ήταν να ψάξω για τσόντες της Tracy Lords.

Thursday, 21 July 2011

Στην Βαλχάλα δεν υπάρχουν αφρόλουτρα.

Πριν μήνες, ύστερα από οικογενειακή πίεση, αναγκάστηκα να το παίξω μεταλάς και να πάω στην συναυλία των Blind Guardian στο Fuzz. Λόγω των πρόσφατων οικονομικοπολιτικών εξελίξεων και συγκυριών ξέχασα να αναρτήσω σε δημόσια θέα την εμπειρία μου.

Σχετικά με την συναυλία, όλως τυχαίως, δεν είχα ξυριστεί  την προηγούμενη εβδομάδα, οπότε για να κάνω blend in με τους υπόλοιπους μεταλάδες, έριξα ένα ελαφρό ξύρισμα, αφήνοντας ένα έντεχνο metal μουσάκι. Αυτή ήταν σωστή κίνηση. Η λάθος κίνηση ήταν που έκανα και μπάνιο.

Παρά την συνηθισμένη καθυστέρηση, δεν πρόλαβα να κάνω research στο youtube για να ενημερωθώ για την δισκογραφία των Blind Guardian. Όταν πήγαινα σχολείο μου άρεσε το μέταλ για πολλούς λόγους. Μπορούσα να λέω ότι είμαι μεταλάς σαν δικαιολογία να μην χορεύω στα πάρτυ. Μπορούσα να το χρησιμοποιώ σαν μουσική επένδυση όταν διάβαζα Αγόρι, Μπλεκ και Τρουένο. Μπορούσα επίσης να το παίζω ελιτιστής και να κοροϊδεύω τους ράπερς, μέχρι που ανακάλυψα ότι οι ράπερ είχαν καλύτερες γκόμενες και άλλαξα στρατόπεδο. Μπορείτε να με πείτε προδότη, αλλά τουλάχιστον είμαι ειλικρινής.

Αν και ο Σπύρος μου είχε πει να είμαι έξω από το Fuzz στις 8:30, εμείς ήμασταν ακόμα στο σπίτι όταν ο αλέκτωρ λάλησε 8 (και μισή). Αποφάσισα να μην πάρω αμάξι γιατί θα δυσκολευόμουν με το παρκάρισμα (είμαι δυσκοίλιος με κάτι τέτοια) και τελικά πήρα ταξί στην Ποσειδώνος, του είπα να με πάει στο Fuzz στην Πειραιώς, και δεν ξέρω πως τα κατάφερε, αλλά πέρασε από το Σύνταγμα πρώτα. Ευτυχώς, ο Σπύρος είχε την ιδέα να πάρει εισιτήρια και να μας περιμένει έξω. Δυστυχώς για αυτόν όμως, όταν μπήκαμε μέσα, έπρεπε να κάτσουμε πίσω πίσω γιατί είχε τιγκάρει ο χώρος. Είχα τύψεις σε όλη την διάρκεια της συναυλίας γιατί στο σημείο αυτό δεν είχε καλή ηχητική ο χώρος. Είχε πολύ καλή οσφρητική όμως.

Ο Σπύρος μας σύστησε στον Άρη (ο οποίος είπε ότι με είχε ακουστά). Γενικώς ήμουν λίγο συγκρατημένος με ύφος μυστηριώδες γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την εικόνα που είχε δημιουργήσει στο μυαλό του για εμένα. Θα ήταν πιο ενδιαφέρουσα από την πραγματική.

Όταν άρχισε η συναυλία σοκαρίστηκα από την εμφάνιση του τραγουδιστή (Χάνσι λέει πως είναι το όνομα του στο Wikipedia, εγώ πάντως δεν θα το μάντευα με τίποτα) . Είχε κουρέψει τα μαλλιά του καρφάκια. Στο youtube είχα δει ότι σε παλαιότερες εμφανίσεις έκανε κάτι κόλπα κουνώντας την χαίτη του όταν δεν τραγουδούσε και γέμιζε τον τηλεοπτικό χρόνο με τις μανούβρες αυτές. Τώρα δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Σαν να έβαζε handicap στον εαυτό του. Σε όλη την διάρκεια της συναυλίας αναρωτιόμουν γιατί κουρεύτηκε. Αποφάσισα ότι θα δούλευε την ημέρα σε πολυεθνική και είχαν dresscode. Αλλά μου βρομάει γκομενοδουλεία. Πάντως πρόβλημα τριχόπτωσης δεν πρέπει να είχε (σε αντίθεση με τον drummer). Επίσης μου φάνηκε πολύ νέος ο Χάνσι, και μαζί με τον Σπύρο βάλαμε τις χρονολογίες κάτω να το ψάξουμε το θέμα. Ο Σπύρος είπε ότι δεν πρέπει να είναι πάνω από 40. Άρα όταν εμείς ακούγαμε Blind Guardian, στα 13 αυτός ήταν 17! ‘Ε ναι ρε Νίκο. Από μικροί αυτοί έκαναν περιοδείες’. Αυτό ήταν το επιχείρημα του Σπύρου. Τελικά, σήμερα είδα στο wikipedia ότι γεννήθηκε το ’66.Το μέταλ διώχνει τις ρυτίδες.

Το σημάδι του διαβόλου! Σαρδανάπαλοι!
Δεν πέρασε πολύ ώρα και η συναυλία άρχισε να γίνετε ακόμα πιο σουρεαλιστική από μια δυσάρεστη οσμή, σχεδόν γοτθική, που παραβίαζε τα ρουθούνια μου, την οσμή της άπλυτης και τριχωτής μασχάλης κάποιου μπροστά μου. Αλλά ποιος είπε ότι το μέταλ μυρίζει σαν τσιχλόφουσκα μπιγκ-μπάμπλ? Το μέταλ είναι βαρβατίλα. Συναυλία χωρίς την δυσωδία του άπλυτου ανδρικού (θέλω να ελπίζω) σώματος, είναι σαν να βλέπεις το Avatar 3d χωρίς τα ειδικά γυαλιά.

Έχοντας την αίσθηση της οσμής μπλοκαρισμένη, είπα να κάνω λίγο χρήσης της όρασης και να σκανάρω το χώρο για θηλυκά. Αυτό, αποδείχτηκε δύσκολο γιατί η αναλογία ανδρών-γυναικών ήταν άνιση, sausagefest θα έλεγε ο Έλισνταβ, και μερικές φορές ήταν και σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσεις της γυναίκες από τους άνδρες. Μόνο μια μπορέσω να ξεχωρίσω από όλο το γυναικείο πληθυσμό που ήταν άξια αναφοράς και μνείας στο βλόγιο αλλά και αυτήν μόνο κλεφτά μπόρεσα να την παρατηρήσω γιατί την έβγαζαν έξω λιπόθυμη. Την είχαν σηκώσει πιάνοντας της τα τέσσερα άκρα, ισάριθμοι μαλιάδες με έκφραση στρυφνή λες και η λιπόθυμη Βαλκύρια ήταν σημάδι για το επερχόμενο Ράγκναροκ . Ρώτησα την ομήγυρη και μου είπαν ότι μάλλον λιποθύμησε από την ζέστη. Τώρα που το γράφω αυτό είμαι σίγουρος ότι λιποθύμησε από το αρχαίο και απόκοσμο άρωμα των Βίκινγκς, γνωστό στους κοινούς θνητούς ως 'μασχαλίλα'.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την εποχή έχω πωρωθεί με την τηλεοπτική σειρά Game Of Thrones, (ναι, ναι, είχα διαβάσει και τα βιβλία χρόνια πριν, είμαι fan, όχι όπως κάτι ποζερογκόμενες που βλέπουν κάθε επεισόδιο τρεις φορές για να εξιλεωθούν που δεν μπορούν να διαβάσουν το βιβλίο). Ένας από τους λόγους που πήγα στην συναυλία ήταν για να ακούσω live τα τραγούδια που ήταν βασισμένα στα βιβλία (και πράγματι άκουσα το ένα τραγούδι, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τους στοίχους, η γερμανική προφορά με δυσκόλευε). Αυτό που μου άρεσε είναι ότι ο Χάνσι προλόγιζε τα τραγούδια του και έλεγε από πού πήρε την έμπνευση.

Φανταστείτε το δεύτερο σοκ μου, όταν είδα όλους τους Μεταλλάδες (ηλικίας 30-40), με γένια, δερμάτινα, αλυσίδες και τατού(αζ) να παραληρούν όταν ο Χάνσι προλόγιζε το επόμενο τραγούδι λέγοντας:

THIS SONG IS INSPIRED BY THE STORY OF PETER PAN

Μα τα μούσια του Ερμή Τρισγέμιστου, άκουσα καλά? Όλοι οι μεταλάδες με τα πέτσινα και τις αξύριστες μούρες που θύμιζαν ισοβίτες ξεσηκώθηκαν και ούρλιαζαν από δέος και οργασμό. Δεν ήξερα ότι ο Peter Pan είχε τόσο σκληροπυρηνικούς φαν. Πάλι καλά που δεν είπαν και κανένα τραγούδι για την χιονάτη και τους εφτά νάνους, σκέφτηκα και αμέσως μετά η αίθουσα ταρακουνήθηκε όταν όλοι μαζί τραγούδησαν το ρεφρέν του Mirror, mirror (1986) απαγγέλλοντας με δέος τον στοίχο ‘Mirror, mirror on the wall, Who is the fairest fair of all’.  Μικρός τους φοβόμουν τους μεταλάδες με τα μακριά μαλλιά και τα στενά τζιν (και για αυτό αγόραζα δίσκους μέταλ για να τους καλοπιάσω). Που να ήξερα ότι όταν με αγριοκοίταγαν ήθελαν απλά να μου πουν παραμυθάκια! Και μην ακούσω ανοησίες από ποζεράδες ότι το Mirror, mirror είναι επηρεασμένο από Τολκιν. Και αυτός παραμυθάκια έλεγε.

Αναθυμιάσεις από ειδικά μηχανήματα που τροφοδοτούνται από τις μασχάλες του κοινού.

Η αποκορύφωση της αποθέωσης των Guardian από το κοινό ήταν όταν οι οπαδοί τους απαιτούσαν να παιχτεί το VALHALA. Όταν τους έκανε την χάρη το Χάνσι, σήκωσαν τα χέρια τους ψηλά και είτε έκαναν αυτό το διαβολικό σινιάλο με τα δύο δάχτυλα, είτε έδειχναν με την παλάμη τους μπροστά (μάλλον έδειχναν προς τα πού πέφτει η Βαλχάλα) και επαναλάμβαναν σαν όχλος το ρεφρέν. Δεν ξέρω τους στοίχους αλλά αυτό που άκουγα ήταν ‘Banaaaaana! Deliver us. Funky wolf got me!’
 
Για μέρες μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι και το μουρμούριζα στο γραφείο. Με ρωτάγανε οι συνάδελφοι τι έλεγα και τους απαντούσα δείχνοντας με την παλάμη μου προς την κατοικία των θεών των Βίκινγκς. Το ίδιο τους έλεγα και όταν με  που πήγαν οι κλητήρες, ή που έβαλα τις συμβάσεις.

'Valhaaaalaaa, Deliverance'.


Monday, 7 February 2011

Ο εφιαλτικός Σαλαμπαμπίσης

(Η παρακάτω ιστορία απαιτεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να διαβαστεί όπως είχε σχεδιάσει ο αφηγητής. Για αυτό, χαμηλώστε τα φώτα και βάλτε να παίζει στο background το Tubular Bells του Mike Oldfield από το soundtrack του Εξορκιστή)


Πρέπει να ήταν ένα καλοκαίρι, γύρω στα τέλη του 80, τότε που ακόμα πήγαινα στο χωρίο του πατέρα μου. Το επόμενο φθινόπωρο μου αγόρασε έναν Amstrad γιατί του είχα πει ‘ότι θα με βοηθήσει στο σχολείο’. Τα επόμενα καλοκαίρια έπαιζα το 'Master of Kung Fu', αντί να περνάω την μέρα στους αγρούς κάτω από τον ήλιο και το βράδυ να κοιμάμαι ιδρωμένος και να ακούω τα τζιτζίκια. Και ΄δεν είχε πει ψέματα. Το Master of Kung Fu με βοήθησε πολύ στο σχολείο και στους τσακωμούς στα διαλείμματα. Ίσως να αγόρασαν και τα άλλα παιδιά Amstrad, γιατί από ότι έμαθα, ούτε αυτά πήγαν ξανά στο χωριό. Ίσως όμως να ήταν κάτι άλλο. Το σίγουρο ήταν πάντως, ότι το χωριό νέκρωσε και τώρα πια βλέπεις μόνο κάτι γέρους.

Πάντως, την τελευταία φορά που πήγα, είχε ακόμα παιδιά που έπαιζαν τα μεσημέρια στα ερημωμένα σοκάκια του χωριού, κάτω από τον καυτό ήλιο. Ένα τέτοιο μεσημέρι ήταν που άκουσα ένα παιδάκι να τσακώνεται με ένα άλλο και να του λέει με θυμό 'Είσαι ένας Σαλαμπαμπίσης!'.


Κοκάλωσα. Προς στιγμή νόμιζα ότι παράκουσα, αλλά είχα κάνει λάθος, γιατί το άλλο παιδάκι γύρισε στο πρώτο και οργισμένο είπε, ‘Ποιον είπες Σαλαμπαμπίση? Εμένα?’.


‘Ναι, εσένα!’, απάντησε και αμέσως έβαλε τα χέρια μπροστά στο πρόσωπό του για να αμυνθεί από την ξαφνική επίθεση του δεύτερου παιδιού.


Είχα μείνει αποσβολωμένος να κοιτάω την ξαφνική έκρηξη βίας που λάμβανε χώρα μπρος στα μάτια μου. Ποίος ήταν αυτός ο Σαλαμπαμπίσης, που και μόνο το άκουσμα του μετέτρεπε τα παιδιά του χωριού σε φονικές μηχανές βίας και τρόμου. Ακόμα και εγώ ανατρίχιασα όταν άκουσα το όνομα αυτό. Μου θύμισε μια ιστορία του Χάουρντ Φιλιπς Λάβκραφτ που μίλαγε για την επιστροφή του καταραμένου Σαρδανάπαλου. Ήμουν μικρός τότε, αλλά είχα αντίληψη του μεγέθους της φρίκης που περιέγραφε ο Λαβκραφτ, και να που τώρα την συναντούσα μπροστά μου. Κρύος ιδρώτας με έλουσε. Η σκηνή που εξελισσόταν μπροστά μου ήταν φρικιαστική. Το γεγονός ότι ήταν μέρα μεσημέρι, με τα τζιτζίκια να τιτιβίζουν κάτω από τον ήλιο έκανε το περιστατικό πιο τρομακτικό. Η φρίκη και ο τρόμος κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν κρυφτεί υπό το ύπουλο πέπλο της νύχτας, και την ημέρα θα λέγαμε πως όλα φαίνονται τρομακτικά από την έλλειψη του φωτός. Αλλά τώρα που ήταν μέρα, πια θα ήταν η δικαιολογία μας?


Εξακολουθούσα να κοιτάω τα παιδιά να κυλιόνται στο χώμα, να φτύνουν και να χτυπιούνται, να πετάνε χώματα στα πρόσωπα τους. Αλλά λένε πως αν κοιτάξεις την άβυσσο κατάματα, σε κοιτάει και αυτή. Τα παιδάκια, και δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται να ονομάσω τα κτήνη αυτά ‘παιδάκια’, σταμάτησαν να χτυπιούνται τόσο ξαφνικά όσο είχαν αρχίσει, και σαν να είχαν συνεννοηθεί με τηλεπαθητικά κύματα σκέψεις γύρισαν να με κοιτάξουν.


Το έβαλα στα πόδια, χωρίς ποτέ μου να κοιτάξω πίσω. Μπήκα στο σπίτι του παππού, και έβαλα την πλάτη μου κόντρα πίσω από την πόρτα. Αφού βεβαιώθηκα ότι δεν με είχαν ακολουθήσει πήγα το δωμάτιο μου και δεν βγήκα μέχρι το επόμενο πρωί.


Ο Σαλαμπαμπίσης όμως κατάφερε και τρύπωσε στα όνειρα μου. Ήταν ένα ψηλό, ανθρωπόμορφο πλάσμα, φορούσε μαύρο κουστούμι και καπελάκι, και είχε υπερβολικά μακριά χέρια και πόδια. Και πάντα ήταν καλυμμένο στην σκιά. Στεκόταν πότε στην άκρη του δρόμου, πότε σε μια γωνία, πότε πίσω από ένα δέντρο και με κοίταγε χωρίς να μιλάει ή να κουνιέται. Αλλά ήξερα ότι όπου και να πήγαινε, δεν θα κατάφερνα να ξεφύγω από το βλέμμα του.


Το πρωί που ξύπνησα, στην τραπεζαρία ήταν ο παππούς μου μαζί με τον παπά του χωρίου. Οι παπάδες πάντα με τρόμαζαν με τα μακριά μαύρα ρούχα τους, τα γένια, το παράξενο μαύρο καπέλο και τις χοντρές κοιλιές τους, αλλά εκείνη την ημέρα η παρουσία του παπά με χαροποίησε ιδιαιτέρως. Για ένα πράγμα ήμουν σίγουρος. Όσο τρομακτικοί και να ήταν οι παπάδες, ο Σαλαμπαμπίσης ήταν τρομακτικότερος. Και οι παπάδες σίγουρα ήταν οι ορκισμένοι αντίπαλοι του, όπως ήταν αντίπαλοι και με τον Σαρδανάπαλο.

Οι ελπίδες μου όμως εξανεμίστηκαν, όταν μου απάντησαν ότι δεν ήξεραν ποίος ήταν ο ‘Σαλαμπαμπίσης’ και ότι τον άκουγαν πρώτη φορά. Πόσο ισχυρός πρέπει να ήταν ο Σαλαμπαμπίσης, σκέφτηκα, για να έχει καταφέρει να κρατήσει την ύπαρξη του κρυφή ακόμα και από την εκκλησία, που τα βλέπει όλα?


Μάζεψα το θάρρος μου και αποφάσισα να επισκεφτώ το καφενείο του χωριού. Θεωρούσα αδύνατο να μην ξέρει κανείς τι είναι αυτό το ον και πως μπορώ να το καταπολεμήσω. Στα μέσα του δρόμου όμως συνάντησα τους γόνους, τους σπόρους του Σαλαμπαμπίση, τα δύο κολασμένα παιδάκια από χτες.  είχαν λύσει τις διαφορές τους, ή ήταν υπό την επιρροή του Σαλαμπαμπίση, γιατί ήταν συμφιλιωμένα. Όταν με είδαν άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος μου. Άρχισα να τρέχω και εγώ, προσπαθώντας να προσθέσω όσο το δυνατόν περισσότερα χιλιόμετρα στην απόσταση μου από αυτούς. Σε μια στροφή μάλιστα παραλίγο να συγκρουστώ με ένα άλλο παιδάκι, γιο ενός ντόπιου που είχε φύγει για την Αμερική από μικρή ηλικία και εκεί έκανε μεγάλη περιουσία. Κάθε καλοκαίρι ερχόταν με τα παιδιά του, τα λέγαμε ‘αμερικανάκια’ στο χωριό για διακοπές.


‘Γουάτ δη φακ ρε καραγκιόζ’?’, μου φώναξε. Συνήθιζε να μπλέκει τα αμερικάνικα με τα ελληνικά, και αρκετά παιδάκια τον μιμούνταν χωρίς να ξέρουν τι σημαίνουν οι ‘ξενες’ λέξεις που χρησιμοποιούσαν. Αλλά δεν σταμάτησα να ζητήσω συγνώμη.


‘Τρέχα Τζόννυ να σωθείς!’, του φώναξα. Αλλά αντί να με ακολουθήσει προς την σωτηρία, έμεινε πίσω και με κοίταγε που χανόμουν στον ορίζοντα.


Από την στροφή που είχα περάσει, εμφανίστηκαν και τα άλλα δύο δαιμονισμένα παιδάκια. Όπως και εγώ, ούτε και αυτά είχαν δει το Τζόννυ. Αλλά αυτά δεν κατάφεραν να τον αποφύγουν και όλοι μαζί σωριάστηκαν στο έδαφος.


‘Σαν οφ εη μπιτς!’, βλαστήμισε ο Τζόννης. Η αντίδραση των παιδιών ήταν χαρακτηριστική και ταυτόχρονα τα λόγια του Τζόννυ έλυσαν το μυστήριο της ταυτότητας του Σαλαμπαμπίση και της προέλευσής του.


‘Ποιον είπες Σαλαμπαμπίση ρε?’, είπε το ένα ενώ το δεύτερο έλεγε με αηδία και μίσος ‘Ρε, δεν σου έχω πει να μην με λες ‘Σαλαμπαμπίση? Εσύ είσαι ο Σαλαμπαμπίσης, γκαντέμη!’.

Friday, 19 November 2010

Υπότίτλοι

Έχω αναφερθεί στο γεγονός ότι αγόραζαν ταινίες από μαύρους, και θεώρησα ηθικό καθήκον και υποχρέωση να τους διορθώσω το λάθος τους, να τους απαλλάξω από τις αμαρτίες τους και να τους φέρω στον σωστό δρόμο, στο δρόμο του Θεού.

Από τότε δεν έχει επαναληφθεί το ανοσιούργημα αυτό, αλλά ώρες ώρες νιώθω σαν να προσπαθώ να εξηγήσω σε πίθηκο πως να χειρίζεται το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης. Κάποτε θα καταλάβει ότι αν πατήσει ένα συγκεκριμένο κουμπί θα ανοίξει η τηλεόραση, αλλά ως εκεί.

Θέλω να πω, μαθαίνουν τα βασικά, όπως να πηγαίνουν το site του piratebay ή του isohunt, να κάνουν κλικ το όνομα του torrent και να περιμένουν να κατέβει η ταινία στον υπολογιστή τους, αλλά το κάνουν μηχανικά, χωρίς να καταλαβαίνουν ουσιαστικά τι γίνεται. Δεν έχουν ιδέα τι είναι το ratios, το seed, τα open connections. Για να μη μιλήσω για private trackers, mkv extentions

Ο Ασίμοφ είχε πει, ότι οποιαδήποτε τεχνολογιά που είναι πολύ πιο αναπτυγμένη από την δική μας, δεν θα μας φαίνεται πολύ πιο διαφορετική από την μαγεία (μπορεί να ήταν και ο Άρθουρ Κλάρκ, γκουγκλάρετε το το αν σας ενδιαφέρει). Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν και οι Κινέζοι που συναρμολογούν τα iphone στο assembly line. Ξέρουν να κολάνε το κουτί με την οθόνη, αλλά ξέρουν τι είναι το IMEI? Για αυτούς, πατάς ένα κουμπί και βγαίνει ένα Iphone. Κάτι σαν τον Θεό που έπλασε τον άθρωπο με λάσπη και νερό. Απλά πράματα. Κρίμα που χάθηκε το know-how.

Μια σύνηθης ερώτηση είναι γιατί δεν παίζει το αρχείο όταν το βάζουν στο USB στικάκι και μετά στην τηλεόραση. Άντε τώρα να τους εξηγήσω την διαφορά .avi με .mkv. Και απλά τους έχω πει να αποφεύγουν να κατεβάζουν ταινίες που έχουν μέσα τα γράμματα CAM, TS, SCREENER, χωρίς να τους εξηγήσω γιατί. Ούτε ο Θεός είπε στον Αδάμ και στην Εϋα για πιο λόγο ακριβώς δεν πρέπει να φάνε το μήλο (προσπαθώ να δώσω ένα θρησκευτικό τόνο στο ποστ).

Επείσης με δυσκολεύει να τους εξηγήσω ότι υπάρχουν ομάδες ανθρώπων, groups, που ripάρουν τις ταινίες, και βάζουν στο τέλος του τίτλου του αρχείου το όνομα του group τους, έτσι για την υστεροφημία. Η δυσκολία αυτή εξήγηση περιπλέκει ακόμα περισσότερο την εξήγηση που πρέπει να δώσω για το πως θα βρουν τον αντίστοιχο υπότιτλο της ταινίας. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πρέπει να ψάξουν για τον συγκεκριμένο υπότιτλο της ταινιάς που έχει ripάρει το συγκεκριμένο group, ώστε να είναι συγχρονισμένος. Συνίθως κατεβάζουν υπότιτλους στην τυχή και προσπαθούν να τους συγχρονίσουν εκείνη την στιγμής, πράγμα βάρβαρο και πρωτόγονο.

Το πιο αστείο όμως ήταν όταν ένας συνάδελφος κατέβασε την αγαπημένη μου ταινία που του είχα προτείνει, την '9 Βασίλισσες', από την Αργεντινή. Μου παραπονέθηκε ότι 2 μήνες τώρα ψάχνει τον υπότιτλο γιατί δεν ξέρει Ισπανικά. Όταν του είπα ότι θα του τον βρω εγώ, χάρηκε ο άνθρωπος,  και πάνω στην λαχτάρα του μου ζήτησε να του εκτυπώσω τους υπότιτλους.

Να του εκτυπώσω τους υπότιτλους. Επαναλαμβάνω.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εκείνη την μέρα δεν μπόρεσα να δουλέψω άλλο. Εϊχα στο μυαλό μου συνεχώς την νοητή εικόνα του συναδέλφου να βλέπει την ταινιά, να ακούει τους διαλόγους στα Ισπανικά και να ανατρέχει στην εκτύπωση για να διαβάσει σε real-time την μετάφραση.

Father ημών, ευλόγησων (ήμ)us.΄

Wednesday, 10 November 2010

Το αιδίο και καράβι σέρνει.

Βρήκα κάπου το παρακάτω. Είναι ενδιαφέρον.


Πριν γίνει ο ισθμός της Κορίνθου, για να έκανε κάποιος το ταξίδι Πειραιάς-Πάτρα θα έπρεπε να κάνει τον γύρο της Πελοποννήσου. Για να κόψουν δρόμο, έβγαζαν τα πλοία στο στενό του Ισθμού και βάζοντας μεγάλα ξύλα από κάτω, έσερναν το πλοίο πάνω στο γη μέχρι να το βγάλουν από τον Κορινθιακό κόλπο. Φυσικά όλη αυτή η διαδικασία ήθελε…
αρκετές μέρες και ήταν πάρα πολύ κουραστική για τους ναυτικούς που το τραβούσαν.

Όμως σε αυτό το στενό κομμάτι της γης υπήρχαν πάρα πολλοί οίκοι ανοχής. Έτσι λοιπόν οι ναυτικοί, παρόλο που κουράζονταν, προτιμούσαν να σέρνουν το καράβι και να πηγαίνουν στους οίκους ανοχής παρά να κάνουν τον κύκλο.

Έτσι λοιπόν οι ντόπιοι έβγαλαν την φράση ότι «το μουνί σέρνει καράβι».

Tuesday, 2 November 2010

Τρόποι συμπεριφοράς σε ασανσέρ.

Υπάρχει ένα άγραφο σαβουάρ βίβρ σχετικά με τους ανελκυστήρες. Όλοι το έχουμε στο Ντι-Εν-Εή μας, αλλά αγνοούμε την ύπαρξη του. Υποσυνείδητα όμως το εφαρμόζουμε όταν μπαίνουμε σε έναν ανελκυστήρα. 

Όταν είναι ένα άτομο μόνο στον θάλαμο, αυτός πάντα θα κάτσει στην μέση.
Δύο άτομα? Θα πάνε στις πίσω γωνίες του θαλάμου.
Μπαίνει τρίτος? Θα κάτσει στην μέση.
Αν μπει τέταρτος θα γίνει ανασύνταξη των θέσεων. Και πάνε όλοι στις τέσερις γωνίες, όσο πιο μακριά μπορεί ο καθένας από τους άλλους.
Όταν μπει πέμπτος θα πάει στο κέντρο. Και όλοι κοιτάνε μπροστά και πάνω. Ο στόχος είναι πάντα να αποφεύγεις το eye-contact, και την σωματική επαφή. Και να μην μιλάς (υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτοί που μιλάνε σε μέσα στα ασανσέρ πρέπει να περιθωριοποιηθούν).

Το παραπάνω δεν διαφέρει και πολύ από το σαβουάρ βίβρ στα δημόσια ουρητήρια. Και εκεί προσπαθείς να είσαι όσο πιο μακριά από τον άλλο, και να αποφεύγεις το eye-contact. Το ενχείρημα όμως είναι πιο δύσκολο γιατί υπάρχουν και καθρέφτες. 

Δείτε και αυτό: Άνθρωπος κλεισμένος 41 ώρες σε ασανσέρ. Ανατριχιαστικό.

Sunday, 10 October 2010

Εξέλιξη

Μερικοί πιστεύουν πως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι το καλύτερο παράδειγμα της εξέλιξης της τεχνολογίας. Εγώ πιστεύω ότι το καλύτερο παράδειγμα είναι τα ξυράφια για το ξύρισμα.

Δεν θα αναφερθώ καν στις ξυριστικές μηχανές, παρά μόνο στα ξυραφάκια BIC, Gillette και Wilkinson. Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή.

Στα αρχαία χρόνια, στην εποχή των παππούδων μας , ξυρίζονταν με τα σπαθιά και τα μαχαίρια. Και λέγοντας ξύρισμα, εννοώ ότι απλά έκοβαν τα γένια τους. Αργότερα ανακαλύφτηκε η λεπίδα και ο αφρός, και κόπηκαν πολλά αυτιά από ατύχηματα.

Ύστερα φτάσαμε στο ξυραφάκι, που είχε την δυνατότητα να αλλάζει την πλακέ ξυράφι-λεπίδα ύστερα από 2-3 χρήσεις. Μετά ανακαλύφτηκε το ξυράφι με την μορφή που ξέρουμε σήμερα, με την πολύ λεπτή λεπίδα, και κάπου εδώ αρχίσαμε να χάνουμε την μπάλα με την 'εξέλιξη'.

Στα τέλη του 80, η Gillette, μετά από research χρόνων, και σπατάλη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, έκανε το break-through και ανακάλυψε την ΔΕΥΤΕΡΗ λεπίδα στο ΙΔΙΟ ξυράφι. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί χάλασαν τόσα λεφτά, αφού το μόνο που έκαναν ήταν να βάλουν απλά δεύτερο ξυράφι. Δεν ήθελε και πολύ σκέψη (πόσο μάλλον research και development). O καθένας θα μπορούσε να το σκεφτεί.

Δεν αργεί να ανακαλυφτεί ο μηχανισμός που κάνει το ξυράφι να κουνιέται ανεξάρτητα από την λαβή, κάτι σαν αμορτισέρ ρε παιδί μου, για τις λακκούβες. Όχι μόνο αυτό, αλλά προστέθηκε και ειδική επίστρωση στην άκρη του ξυραφιού που αφήνει ζελέ. Ταυτόχρονα οι λεπίδες άρχισαν να αυξάνονται. Τελευταία φορά που κοίταξα, ήταν πέντε. Αναρωτιέμαι αν η διαφορά των πέντε λεπίδων είναι τόσο σημαντική. Δηλαδή σε σχέση με την μονή λεπίδα, ξυρίζεσαι πέντε φορές καλύτερα?

Το τελευταίο ξυράφι που αγόρασα παίρνει και μπαταρία, χωρίς να είναι ξυριστική μηχανή, αλλά τα όρια αρχίζουν να θολώνουν πια. Με την μπαταρία, αρχίζει το ξυράφι να δονείται, δεν κάνω πλάκα, δεν ξέρω σε τι βοηθάει αυτό, αλλά νιώθω σαν να ξυρίζομαι με δονητή.

Θα ήταν χαζό στο σημείο αυτό να μην αναφέρω τα γυναικεία ξυράφια. Όλες οι καινοτομίες έχουν ξεκινήσει από εκεί. Για κάποιο αδιανόητο λόγο τα γυναικεία ξυράφια είναι ένα βήμα μπροστά.

Συνοψίζοντας, κοιτάω το ξυράφι μου με τρόμο και διαπιστώνω τα εξής:
Έχει 5 λεπίδες (και όλος ο μηχανισμός είναι αποσπώμενος)
Έχει μια έξτρα λεπίδα στο κάτω μέρος για να ξυρίζει δύσκολες περιοχές όπως κάτω από την μύτη, και φαβορίτες.
Έχει μεμβράνη/σαπουνάκι για να απολυμαίνει ενώ ξυρίζει.
Έχει συσπάσεις/αμορτισέρ.
Η λαβή είναι σαγρέ και ανάγλυφη για καλύτερο κράτημα (για να μην γλιστράει).
Είναι glow-in-the-dark.
Έχει μπαταρία και δονείται κάνοντας έναν subsonic ήχο από την δόνηση. Δεν έχω σκύλο για να το αποδείξω, αλλά σίγουρα απωθεί τα κουνούπια.

Δεν ξέρω πότε θα γίνει το φαινόμενο singularity, αλλά η τεχνητή νοημοσύνη πρώτα θα εμφανιστεί στα ξυράφια (αν δεν τα προλάβει το google, και αυτό αποκτάει νοημοσύνη σιγά-σιγά, τα ξέρει όλα ήδη) και μετά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Πάω να προσαρμόσω τους νόμους τις ρομποτικής.

Tuesday, 10 August 2010

Είναι αστείο γιατί είναι αλήθεια: George R.R. Martin

Πολύ ίσως να μην ξέρετε τον Γιώργο, αλλά πιστέψτε με. Είναι ο καλύτερος συγγραφέας έβερ, ακόμα καλύτερος και από τον Τόλκιν. Πρώτα από όλα ο Γιώργος ζει ακόμα (το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούσα μικρός και όταν έκανα σύγκριση των εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα με τα εκπαιδευτήρια Πλάτωνα). Δεύτερον, τα βιβλία του σπάνε όλα τα κλισέ της heroic fantasy λογοτεχνίας. Και είναι πολύ βίαια.


Δεν έχω παρά να σας προτείνω την Fantasy σειρά, 'A Song of Ice and Fire', αλλά οι περισσότεροι θα την έχετε ήδη διαβάσει, αλλιώς δεν σας θέλω για αναγνώστες του μπλογκ. Να πάτε αλλού. Η σειρά είναι όοσαμ (awesome) επειδή πρώτα από όλα οι ήρωες πεθαίνουν σαν μύγες. Αυτός που νόμιζα ότι ήταν πρωταγωνιστής πέθανε στα μισά του πρώτου βιβλίου. Φυσικά όταν το διάβαζα ήμουν σίγουρος ότι θα επανεμφανιστεί αργότερα. Φυσικά έκανα λάθος. Τα βιβλία έχουν πολύ βια και σεξ. Και αιμομιξία. Για τις γυναίκες ηρωίδες της σειράς πέρα από τον θάνατο, υπάρχει και ο κίνδυνος του βιασμού. Τώρα που το σκέφτομαι το ίδιο ισχύει και για τους ανδρικούς χαρακτήρες.

Το άσχημο είναι ότι η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, και ο συγγραφέας κολοβαράει. Είναι και μεγάλης ηλικίας και οι οπαδοί φοβούνται μην την πάθουν όπως την έπαθαν οι οπαδοί του Robert Jordan, που λόγω θανάτου άφησε την σειρά Wheel of Time, στην μέση. Για αυτό του στέλνουν mail συνέχεια να σταματήσει να γραφεί βλακείες στο blog του για το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, και να στρώσει κώλο να τελείωσει κανένα κεφάλαιο.

Τα σχόλια αυτά, τα διάβασε ο συγγραφέας Neil Gaiman (Sandman) και έγραψε ένα ωραίο πόστ όπου με λίγα λόγια έλεγε στους αναγνώστες του Μάρτιν, ότι 'George Martin is not your bitch'. (link reference)

Τα έγραψε τόσο καλά ο Gaiman, που σχεδόν να με πείσει. Μάλιστα κάποιος άλλος αποφάσισε να μελοποιήσει το blog post του Gaiman. Ωραίο τραγουδάκι.



George R.R. Martin is Not Your Bitch

by John Anealio


I got an e-mail from a reader

who said he loved an author

who wrote epic fantasy


He asked me if I thought the writer

should feel like he's required

to finish up the series


and this is what I said:


George R.R. Martin is not your bitch

no matter how much you gripe

George R.R. Martin is not your bitch

so you might as well go get a life


I said: If you think the books are entertaining

it's best to stop complaining

writers just aren't machines


George Martin never signed a contract

to just work on that project

so find something else to read


Have you tried Fevre Dream?


Chorus

Friday, 30 October 2009

Στο πταισματοδικείο

Χτες κατέθεσα ως μάρτυρας σε μια υπόθεση απόπειρας δολοφονίας ενός αξιότιμου μέλους της Μάζας, δηλαδή εμένα. Οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν το γεγονός ατύχημα και όχι απόπειρα δολοφονίας, αλλά για εμένα δεν έχει καμία διαφορά.



Πέρσι, μήνα Οκτώβριο και ενώ διέσχιζα ανέμελος το δρόμο από πεζή αφύλακτη διάβασα, ξαφνικά βρέθηκα ξαπλωμένος στο οδόστρωμα. Η μούρη ενός αυτοκινήτου που ήταν μπροστά μου και είχε σταματήσει για να περάσω, είχε μπει όλη μέσα, και μια μηχανή πιο δίπλα ήταν πεσμένη κάτω. Βλέποντας την ζημία που έπαθε το αυτοκίνητο και συγκρίνοντας την με την ζημιά που έπαθα εγώ, κατέληξα στο γεγονός ότι κατέχω υπεράνθρωπες δυνάμεις και είμαι άφθαρτος. Για την ακρίβεια το μόνο που έπαθα ήταν ένα κάταγμα στο πόδι και έχασα για πάντα 1,5 δόντια, το οποία όμως και αντικατέστησα με τεχνητά από κράμα Αδαμάντιου (για όσους δεν γνωρίζουν, από τέτοιο υλικό είναι φτιαγμένη και η ασπίδα του Καπετάνιου Αμερικής, και ο ενδοσκελετός του Γούλβεριν).

Ο οδηγός της μηχανής δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Για την ακρίβεια ήταν αναίσθητος και αιμόφυρτος, αλλά τελικά τώρα που μιλάμε είναι καλά, απλά δεν μπορεί πια να πίνει αλκοόλ, καθώς του λείπει η σπλήνα του. Τουλάχιστον, από εδώ και μπρος θα φοράει κράνος, και ίσως δεν θα οδηγεί πάνω στην διαχωριστική λωρίδα, κάνοντας προσπέραση σε διάβαση πεζών.

Ένα χρόνο μετά, την Κυριακή το βράδυ, βρίσκω στην πόρτα μου, τοιχοκολλημένη μια πρόσκληση από την αστυνομία για να κάνω κατάθεση στο πταισματοδικείο. Βρέθηκα όμως μπροστά σε ένα χρονικό παράδοξο. Η πρόσκληση ήταν χρονολογημένη ώς 19/10/2009, η ημερομηνία που την τοιχοκόλλησαν ήταν 25/10/2009 και έπρεπε να παρουσιαστώ στην 20η πταισματοδίκη μέσα σε 48 ώρες. Δηλαδή έπρεπε να παρουσιαστώ 4 μέρες πριν λάβω το χαρτί.

Φυσικά, κανείς δεν τα κοιτάει όλα αυτά, αλλά εγώ δεν το ήξερα. Ψαρωμένος, παίρνω τηλέφωνο τον οικογενειακό μας δικηγόρο (ο δικηγόρος της εταιρείας είναι βασικά, αλλά ακούγετε πιο ωραίο έτσι), ο οποίος αποδείχτηκε πιο ψαρωμένος από εμένα. Πιο πολύ ήθελα να μάθω τι να κάνω με την πρόσκληση, γιατί δεν ανέφερε σε πιο περιστατικό αναφερόταν, και επειδή έχω δεί πολλές αστυνομικές ταινίες θεώρησα σωστό να ανακατέψω και κάποιον πιο σχετικό για να μην βρω το μπελά μου από καμία παρεξήγηση συνωνυμίας.

Ο δικηγόρος μου είπε να μην κάνω τίποτα και ότι θα περάσει αυτός από το πταισματοδικείο και θα μάθει τι αφορά η υπόθεση. Τελικά μετά από δυο μέρες με παίρνει τηλέφωνο και μου επιβεβαιώνει ότι αφορά το περσινό ατύχημα, και ότι πρέπει να πω ότι δεν είχα πάει νωρίτερα για κατάθεση επειδή βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη. Απεχθάνομαι τα ψέματα, κυρίως επειδή δεν μπορώ να τα λέω και να είμαι πιστικός. Τώρα πέρα από το γεγονός ότι θα πήγαινα αργότερα θα έπρεπε να δημιουργήσω και μια ιστορία για τον λόγο που άργησα, και να αφορά και την Θεσσαλονίκη, στην οποία δεν έχω πάει ποτέ. Τι θα έλεγα αν με ρώταγαν που ακριβώς στην Θεσσαλονίκη ήμουν? Η αν με ρώταγαν πόσα διόδια πλήρωσα?

Ευτυχώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γιατί άργησα να παρουσιαστώ και που είχα πάει. Με δέχτηκαν στις 1:30 για το ραντεβού που είχα στις 12, και με έβαλαν να ορκιστώ σε ένα ευαγγέλιο να πω την αλήθεια. Σε αντίθεση με τις ταινίες το ευαγγέλιο αυτό ήταν από το πιο βρόμικο βιβλίο που έχω δει ποτέ μου. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι ένα βιβλίο μπορεί να βρομίσει τόσο, μόνο και μονό με το άγγιγμα 10-20 παλαμών την μέρα. Ήταν τόσο μαυρισμένο που ήταν σαν να είχε καεί το εξώφυλλο. Εκτός και αν είχε γίνει πρόσφατα καμία μάχη με τις δυνάμεις του κακού στο γραφείο της πταισματοδικαστίνας και αμύνθηκε με το καθαγιασμένο ευαγγέλιο τρέποντας τις κολασμένες ορδές του Άδη σε φυγή, αλλά μάλλον όχι.

Η πταισματιδίκης είχε 2 ερωτήσεις από τον εισαγγελέα, επειδή η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο αυτεπάγγελτα. Από της ερωτήσεις τις συμπέρανα ότι ο οδηγός της μηχανής είχε αφήσει την φαντασία του να οργιάσει κατά την διάρκεια της κατάθεσης του. Τα πράγματα ήταν απλά. Ήμουν σε διάβαση πεζών χωρίς φανάρι. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, και όταν έφτασα στην μέση της διασταύρωσης, ήρθε το μηχανάκι, με πέταξε κάτω και στην συνέχεια η μηχανή (με ή χωρίς τον αναβάτη, δεν ξέρω) έπεσε πάνω σε ένα αμάξι. Προφανώς όμως, επειδή ήμουν πεζός και ο οδηγός της μηχανής δεν μπορούσε να ρίξει το φταίξιμο σε έμενα, δημιούργησε 2 διαφορετικές ιστορίες τις οποίες και είπε στην αστυνομία. Η πταισματοδίκης με ρώτησε αν το αυτοκίνητο πρώτα μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, χτύπησε την μηχανή, και μετά έμενα. Είπα 'όχι'. Μετά με ρώτησε αν η μηχανή είχε αρχικά συγκρουστεί με ένα τρίτο αμάξι στην διασταύρωση πιο πάνω, και στην συνέχεια έπεσε επάνω μου και μετά στο άλλο αμάξι. Εδώ πρώτα γέλασα και μετά είπα 'όχι'. Ήταν αστείο γιατί η διάβαση βρίσκετε στην μέση του οικοδομικού τετραγώνου και η διασταύρωση ΠΟΛΥ πολύ νωρίτερα. Οπότε αν το μηχανάκι είχε συγκρουστεί νωρίτερα, ειλικρινά θα ήθελα να το δω σε βίντεο το πως θα είχε καταφέρει να με φτάσει ώς την διασταύρωση διατηρώντας την ισορροπία του για 100-200 μέτρα. Θα ήταν πολύ εντυπωσιακό και θα έκανε πάταγο στο youtube. Βέβαια όλα αυτά δεν τα είπα στην πταισματοδικαστίνα, όχι γιατί πίστευα ότι δεν θα ήξερε τι είναι το youtube, αλλά γιατί μπορεί να μου ζήταγε το twitter account μου, και μετά να έβρισκε και το blog αυτό. Δεν θέλω δικαστές αναγνώστες. Ούτε βουλευτές ούτε αντιπροσώπους της εκτελεστικής εξουσίας.



Tuesday, 1 September 2009

Ο αδερφός του Φόντα.

Αλήθεια, υπάρχει? Τον έχει δει κανείς? Τον έχει δει καλά και υπό το φως της ημέρας?




Ο Φόντας υποστηρίζει ότι έχει έναν αδερφό. Τον Φόντα τον γνωρίζω από το 1996 και ως το 2009 ακόμα δεν τον έχω γνωρίσει. Δεδομένου ότι έχω γνωρίσει σχεδόν όλους του ξαδέρφους του, με τους νόμους των πιθανοτήτων και μόνο θα έπρεπε να έχω δει και τον αδερφό του κάπου. Στο facebook, σε κάποια φωτογραφία. Κάπου. Έχω λοιπών σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι ο αδερφός του Φόντα είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Όποτε του το αναφέρω, σαν απάντηση, εισπράττω μόνο ένα τρανταχτό γέλιο. Έχω δει πολλές ταινίες γενικά και όποτε ακούω αυτό το γέλιο, πάντα αναγνωρίζω την τρέλας και σχιζοφρένιας που κρύβεται σε αυτό. Αρχικά όλα τα παραπάνω με είχαν κάνει να πιστεύω ότι ο ‘αδερφός’ του Φόντα υπάρχει μόνο στην φαντασία του, αλλά αποφάσισα να το ερευνήσω περισσότερο. Ανακάλυψα ότι όσοι γνωρίζουν το Φόντα περισσότερο καιρό από εμένα, είχαν δει κάποια έκφανση του ‘αδερφού’. Από την άλλη αν ρωτήσεις 10 πιτσιρικάδες, σίγουρα κάποιος θα σου πει ότι έχει δει τον Αϊ Βασίλη αυτοπρόσωπος. Συγκεκριμένα όμως ο Μιχάλης, που κάποτε διέμεναν και στην ίδια πολυκατοικία με τον Φόντα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι έχει δει τον ‘αδερφό’ περισσότερες από μια φορές και όχι μόνο την 1η του Γενάρη). Τον είχε δει αρκετές φορές να κάθετε μπροστά στον υπολογιστή (με την πλάτη γυρισμένη), ή άλλες φορές να κάθετε στην κουζίνα και να τρώει, ή στον καναπέ και να βλέπει τηλεόραση. Αυτό που με τρομοκράτησε όμως ήταν η παρακάτω φράση του Μιχάλη, η οποία ορκίζομαι ότι είναι αληθινή και ακόμα και σήμερα με στοιχειώνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα όταν το φεγγάρι κρύβεται πίσω από μαύρα και φορτωμένα με βροχή σύννεφα και το μόνο που ακούγεται στην παγωμένη σιωπή της νύχτας είναι το ο άνεμος που μπλέκεται στα γυμνά φύλλα της ιτιάς, το ουρλιαχτό μιας γάτας και ο ανεμιστήρας του υπολογιστή μου που είναι σε sleep mode.

‘Νίκο, όλες τις φορές που τον είχα δει, ήταν καθιστός σε κάποια καρέκλα’.


Δεν μπορώ και ούτε θέλω να ξέρω ποίος ήταν αυτός που είχε δει ο Μιχάλης. Ένα οπτικό τρικ? Μια υπόσταση της τρέλας του Φόντα που είχε πάρει σάρκα και οστά? Κάποια ανθρωπόμορφη κούκλα-σκελετός, σαν αυτές που έχουν οι γιατροί στα γραφεία τους για να δείχνουν την ανατομία του ανθρώπινου σώματος ντυμένη με ρούχα και ποζαρισμένη σε διάφορες (καθιστικές στάσεις). Κάποιος άστεγος, φρεσκοπλυμένος και φρεσκοντυμένος, που του είχε χορηγηθεί ισχυρή δόση ψυχοφαρμάκων ώστε να μπορεί να τον τηλεκατευθύνει μόνο με την δύναμη του μυαλού του? Μήπως ήταν ο ίδιος ο Φώντας που προσπαθούσε να αυτοτροφοδότηση την ψευδαίσθηση του? Μήπως ήταν απλά ο Αϊ Βασίλης την περίοδο της αναγκαστικής άδειας του? Και ποίος είναι τότε το Πασχαλινό Κουνελάκι?

Sunday, 30 August 2009

Η μάζα στην Ταϊλάνδη. Η εκδοχή σύμφωνα με τον PlutoNick

12 Αυγούστου 2009. Η μέρα που απεσταλμένοι της Μάζας επισκέφτηκαν, με κίνδυνο της ζωής του, την μακρινή και μυστικιστική Ταϊλάνδη. Ακολουθεί ανταπόκριση από τον PlutoNick...




Η Ταϊλάνδη σε γενικές γραμμές.

Μετά από την εμπειρία μου της διαμονής στην Ταϊλάνδη θα σας πω τι μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω την όνομα αυτής της χώρας.

Ζέστη και υγρασία. Το πρωί ίσως και να ρήξη μπόρα, αλλά όταν ξυπνάς έχει ήλιο και ζέστη και υγρασία. Από μπίρες πίνεις μόνο Shinga ή Tiger. To Shinga μου θύμιζε λίγο τη λέξη gay και για αυτό δοκίμασα μόνο την Tiger. Πορνεία στους δρόμους μαζί με τύπους που σε πρήζουν να πάρεις tuk-tuk (το ταξί, αν τα ταξί ήταν μηχανές με καρότσα από πίσω), κουστούμια ή να κάνεις μασάζ. Στα μασάτζίδικα υπάρχει το πρόβλημα ότι ποτέ δεν ξέρεις αν πληρώνεις απλό μασάζ ή αν θα έχει και μπόνους στο τέλος (happy ending). Συνήθως το ψυλλιάζεσαι, όταν το χεράκι τις μασατζούς 'ξεφύγει' και ακουμπήσει σημεία που δεν χρειάζονται μασάζ υπό νορμάλ συνθήκες. Στην Ταΐλάνδη η τιμές είναι σε δυο κατηγορίες, αυτές που σου φαίνονται φτηνές, όταν μετατρέπεις το baht σε ευρώ, και σε αυτές που είναι ακόμα φτηνότερες. Υπάρχει περίπτωση δηλαδή να αγοράσεις κάτι φτηνά, να πας να κάνεις φιγούρα στο γκρουπ για το πόσο φτηνά αγόρασες μια, πχ, μπάΛα, και μετά να σου πει ο άλλος ότι την αγόρασε στην μισή τιμή από αυτήν που έδωσες. Και για λόγους σασπένς επιτρέψτε μου να μην σας εξηγήσω τι είναι η μπάΛα ακόμα. Στο κάτω κάτω και εμείς είχαμε την απορία αυτή για μερικές μέρες. Στην Ταϊλάνδη ενώ περπατάς υπάρχουν ορισμένα σημεία (τα οποία είναι τυχαία και κινούνται, κάτι σαν παγίδες θανάτου), στα οποία δέχεσαι μια αδυσώπητη επίθεση μπόχας. Δεν ξέρω αν έχουν πρόβλημα η αποχετεύσεις τους, η αν απλά σε όλη την χώρα έχουν ακόμα βόθρους. Παρατήρησα επίσης ότι και τα καλώδια τις εκεί ΔΕΗ είναι πράμα σαν να έχουν απλώσει μακαρονάδα πάνω στους στύλους. Είναι τόσο μπερδεμένα και πολλά, που απορώ πως κάνουν του δουλεία τους οι τεχνικοί όταν δημιουργηθεί βλάβη. Η νομοθεσία της Ταϊλάνδης πρέπει να προβλέπει κάποια ειδικά ελαφρυντικά στην φορολογία των Ταξί (όχι τα tuk-tuk, τα κανονικά ταξί με τις 4 ρόδες) σύμφωνα με το χρώμα τους. Όσο πιο γελοίο και χτυπητό, τόσο πιο χαμηλή φορολογία ίσως. Αυτός είναι ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφτώ για να εξηγήσω την ύπαρξη φούξια, ροζ και λαχανί ταξί. Στους ναούς για να μπεις μέσα πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια, και ύστερα από την ταινία Slumdog Millionaire πάντα είχα το άγχος μην μου τα κλέψουν (ή μην είναι τρύπιες, η κάλτσες, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο). Συνήθως μέσα οι ναοί έχουν κάποιο άγαλμα του Βούδα. Μάθαμε επίσης ότι δεν πρέπει να δείχνουμε κάποιον με τις πατούσες μας γιατί θεωρείται αγένεια. Ευτυχώς κανείς από το γκρουπ μας δεν είχε αυτήν την συνήθεια. Μεγάλη προσβολή είναι να πιάνεις και το κεφάλι του άλλου, γιατί θεωρείται ιερό μέρος του σώματος, αν και μπορώ να σκεφτώ και άλλα μέρη του σώματος που δεν θα ήθελα να μου τα πιάνουν. Τέλος, σε δημόσιους χώρους, η προβολή συναισθήματος και τρυφερότητας σε ένα ζευγάρι πρέπει να περιορίζεται στο κράτημα του χεριού. Μου φαινόταν ειρωνικό λυπών όταν έβλεπα κάτι 60άριδες Ευρωπαίους να κρατάν χέρι χέρι, όταν έβγαιναν το βράδυ για βόλτα, την 15 χρόνη Ταϊλανδή 'σύντροφο' τους. Προφανώς η πορνεία ανηλίκων είναι πιο ανεκτό από τα γλωσσόφιλα .


Rainbow Taxi - Not gay, just happy




Κράτα με να σε κρατώ


Ο αστιάτορας και η crackwhore (στα ελληνικά, πρεζοπουτάνα)


Στο γκρούπ μας είχαμε τον κλασσικό αστιάτορα Έλληνα που μας ζάλισε τις μπάΛΛες, και θεωρούσε σκόπιμο να συγκρίνει τα πάντα με την Ελλάδα. Σε όλα η χώρα του ήταν καλύτερη. Μέχρι που έφαγε πρόστιμα 2.000 baht λόγω καπνίσματος. Το περίμενα αυτό από την στιγμή που είδα στο αεροπλάνο όταν πηγαίναμε να καπνίζει ηλεκτρονικό τσιγάρο. Κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτόν από την αρχή.

Την δεύτερη μέρα, και από το πουθενά, εμφανήστηκε η crackwhore. Μια, κατά τα άλλα συμπαθής ξανθιά Ελληνίδα από την ΘεσσαΛΛονίκη που μίλαγε σαν νταλικίερης (περιεχόμενο αλλά και χροιά φωνής). Την έλεγαν Ρένα και ήταν σαν την μύγα μεσ'το γάλα γιατί ήταν πιο αδύνατη από της άλλες Ελληνίδες (Μαζοελληνίδες εξαιρούμενες φυσικά). Όσο για το συμπαθής, φυσικά αστειεύομαι. Ενώ οι άλλες Ελληνίδες ήταν "Βοθρόνες" (μου εξήγησαν ότι η λέξη αυτή πρέπει να βγαίνει από την λέξη Βόθρος, αλλά και Κοτρόνα. Εγώ πιστεύω ότι έχει σχέση με και με το Βαρόνη) , η Ρένα, με την βοήθεια του crack ή άλλων χημικών είχε κάνει θαύματα. Η Ρένα και μια φίλη της(Σαλονικια νομίζαμε επιδή τόνιζε το Λ και μίλαγε και αυτή σαν νταλικέρης, αλλά τελικά ήταν από την Κρήτη) από το γκρουπ είχαν τον παρακάτω σουρεαλιστικό διάλογο ένα βράδυ ενώ μας μετέφεραν με μινιβαν στο ξενοδοχείο. Ο διάλογος ήταν σε ιδιαίτερα υψηλή ένταση με αποτέλεσμα να τον ακούμε καθαρά εγώ, η Ήρα, η Πολίνα και ο Φώντας. Ο τελευταίας αν μπορούσε θα προτιμούσε να τρυπήσει τα τύμπανα του με τα ξυλάκια για το ρύζι.

Ρενα: Ωραία, να σηκωθούμε νωρίς για να παμε να αγοράσουμε τις μπάΛΛες.
Φίλη: Φοβάμαι μην με πάρει ο ύπνος Μαρία μου.
Ρενα: ...Ρένα με Λένε, όχι Μαρία.
Φίλη: Αχ σε μπέρδεψα με την κοΛΛήτη μου.
Ρένα: Πάντως μην ανησυχείς. Θα βάλω ξυπνητήρι. Έχω τρία κινητά σε Λέω.
Φίλη: Ωραία για να βγούμε σήμερα. Να πάμε στο Simon Cabaret (σημ.μετ: είχε show με τραβεστί. Δεν είμαι σίγουρος αν το ήξεραν)
Ρένα: Πως να βγούμε? Με τα σακουβαγιάς (σημ.μετ: εννοούσε σακβουαγιάζ)
Φίλη: Ναι ρε γιατί? Δεν κωλώνω εγώ. Στην Ρέμβη δηλαδή πως πάνε οι Τουρίστες.
(κανείς μάζας δεν είναι σίγουρος τί ή πού είναι η Ρέμβη - O Xfon άκουσε Envy, αλλά η Ήρα υποστηρίζει και αυτή το Ρέμβη)
Χτυπάει ένα κινητό με ήχο κλίσης από έντεχνο ελληνικό τραγούδι.
Ρένα: Ναι, έλα μπαμπά... Θέλει μπάΛΛα και ΚανέΛΛα? Δεν θα με χωρέσουν τρεις μπάΛΛες στην βαΛιτσα!
(Κλείνει το κινητό.)

Την επόμενη μέρα ο Xfon ρωτάει την "Φίλη" πως τα πέρασαν στο μαγαζί (προσπαθώντας να βγάλει λαβράκι) και αυτή απαντάει μονολοκτικά και όλο νόημα.
"Ενταση" (μόνο που το είπε με φωνή νταλικίέρη και σε στην 'Ενν τάση') και άφησε την φαντασία μας να καλπάσει.

Ύστερα από σύσκεψη καταλήξαμε ότι λέγοντας μπάΛες, εννοούσαν κάποιες σφαίρες Swarovsky. Ο διάλογος ήταν τόσο σουρεαλιστικός που σε κάθε πρόταση μας βάζαμε και παραλλαγμένα κομμάτια του μέσα.

'Μωρή, παΛι crack πήρες? Δεν με Λενε Μαρία"
"Κοίτα τις μπάΛΛες του ελέφαντα. Να τις πάμε στην ΚανέΛα"
"Στο αεροδρόμιο μου έκαναν τις μπάΛΛες και scarth και nick και dirth!"

Την τελευταία μέρα, στο αεροδρόμιο, είχαμε στηθεί στην ουρά για τον έλεγχο της VISAς. Ο Φώντας ήταν δεύτερος, μόλις είχε περάσει η Πολίνα, και έπρεπε να στηθεί μπροστά στο PC του ατόμου που έπαιρνε φωτογραφία το πρόσωπο σου από μια σφαιρική USB κάμερα. Δυστυχώς μου ήρθε η φαϊνή ιδέα να πω στον Φώντα 'ΧαμογέΛα στην μπάΛΛα". Τον έπιασε νευρικό γέλιο το όποιο μάταια προσπαθούσε να πνίξει. Όσο πιο πολύ προσπαθούσε, τόσο πιο πολύ δάκρυζε. Εγώ από πίσω, έβλεπα το σώμα του Φώντα να σπαρταράει όρθιος. Τον πήρε πρέφα και η υπάλληλος που έκανε τον έλεγχο και χωρίς να καταλάβει γιατί, άρχισε να γελάει και αυτή. Άρχισα να γελάω και εγώ, και όταν ήρθε η σειρά μου, δάγκωνα την γλώσσα μου, χωρίς κανένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα.



ΜπάΛΛες


Δεν γίνετε να πας στην Ρέμβη με σακουβαγιαζ.


Η βόλτα με τους ελέφαντες και τα ATV.

Μια από τις δραστηριότητες ήταν η επίσκεψη ενός πάρκου για ελέφαντες στο οποίο πρόσφατα είχε γεννηθεί και ένας ακόμα. Οι ελέφαντες ίσως είναι από τα μόνα ζώα, που ακόμα και όταν είναι μικροί, δεν είναι καθόλου χαριτωμένοι. Προσπαθούσαμε να είμαστε υπό σκιά κατά την διάρκεια όλης της επίσκεψης μας, γιατί μόνο έτσι ήταν υποφερτή η ζέστη. Ταΐσαμε έναν ελέφαντα ο οποίος μετά έκανε κάποια κόλπα. Έπαιζε φυσαρμόνικα με την προβοσκίδα του, ή την χρησιμοποιούσε για να κάνει χούλα-χουπ. Το χειρότερο κόλπο όμως ήταν να σου γλύψει το μάγουλο. Δεν μπορώ να φανταστώ ποίος θα έδινε φιλοδώρημα ύστερα από κάτι τέτοιο. Ένα παιδάκι του γκρουπ μας, υπέστη αυτό το γλείψιμο. Δεν ήταν ευχάριστο θέαμα. Το πρόσωπο του έσταζε, σαν να τον είχαν ρίξει ένα ποτήρι νερό. Ο ξεναγός μας είπε ότι αν θέλαμε μπορούσαμε να κάνουμε και βόλτα με τους ελέφαντες. Επειδή πιο δίπλα είχε μια πίστα off-road με ATV (All terrain vehicles, γνωστές και ως ‘γουρούνες’) τον ρώτησα πόση ώρα διαρκεί η βόλτα με τους ελέφαντες για να πήγαινα να έκανε μια διαδρομή με τα ATV. Ο ξεναγός μάλλον νόμισε ότι αστειευόμουν και απλά μόνο μου χαμογέλασε. Επειδή δεν ήθελα να κάτσω να του εξηγήσω ότι σοβαρολογούσα, παρέμεινα στο πάρκο και περίμενα να τελειώσουν την βόλτα τους οι υπόλοιποι, για να μπορέσω μετά να ανέβω στο λεωφορείο του γκρουπ μας που ευτυχώς είχε air-condition.



Απεγνωσμένη μάχη στο νησί του James Bond

Ήταν δύσκολη η μέρα που πήγαμε στo James Bond Island. Πάντα μου άρεσε ο τίτλος μια ταινίας που την έλεγαν ‘I woke up early the day I died’. Αν έκαναν ταινία την μέρα που πήγα στο James Bond Island, θα ήθελα να την έλεγαν ‘I woke up early the day I threw up’.

Για την ακρίβεια με ξύπνησε η Ίρα στις 4:30 (αντί για τις 7:30 που είχαμε βάλει ξυπνητήρι. Λόγω Jet Lag δεν είχε συνηθίσει να σηκώνεται σύμφωνα με την ώρα της Ταϊλάνδης. Είχε συνηθίσει όμως να σηκώνετε πολύ νωρίς, να πηγαίνει να παίρνει το δωρεάν πρωινό που προσφέρει το ξενοδοχείο, και μετά να έρχεται να μου κάνει παρέα όταν σηκωνόμουν εγώ και πήγαινα να πάρω το πρωινό. Επίσης τότε έπαιρνε και το δεύτερο (δωρεάν) πρωινό της ημέρας της. Ο Ανδρέας θα ήταν περήφανος.

Δυστυχώς την μέρα αυτή, σηκώθηκα και εγώ μαζί της. Είχα όμως μια ενόχληση στο στομάχι. Στην τουαλέτα δεν μπόρεσα να βρω ανακούφιση. Σκέφτηκα να μην πήγενα στo James Bond Island, και ας έχανα τα λεφτά που είχα δώσει. Δυστυχώς, λόγω τσιγκουνιάς κυρίως (και sunken cost theory, μια θεωρία που είχαμε συζητήσει προηγουμένως με τον Xfon και την Πολίνα) αποφάσισα να το ρισκάρω.

Μπήκαμε στο καραβάκι και ξεκινήσαμε για το tour. Ο ξεναγός μας εξήγησε ότι στο James Bond Island είχαν γυρίσει κάποτε μια ταινία με τον, ναι σωστά το μαντέψατε, James Bond. Ακόμα και τώρα δεν έχω καταλάβει ποία ταινία ακριβώς. Ο ξεναγός μας είπε πως είναι η ταινία που παίζει για πρώτη φορά ο Roger Moore ως 007, αλλά έχω λόγους να το αμφισβητώ αυτό γιατί μας είπε επίσης πως εκεί γυρίστηκε και η ταινία The Beach με τον ΝτιΚάπριο, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αυτή γυρίστηκε λίγο πιο δίπλα, στα Phi Phi Islands (το h είναι silent). Νομίζω ότι είναι το Moonraker, αλλά βαριέμαι να το τσεκάρω στο wikipedia. Γενικά ήμουν ολιγομίλητος στην μίνι-κρουαζιέρα. Αυτό είχε, φυσικά, αρνητικές συνέπειες για τους συνταξιδιώτες μου, οι οποίοι βέβαια δεν συνειδητοποίησαν ποτέ τι έχασαν. Στερήθηκαν από πολλές ιστορίες που θα μπορούσα να τους διηγηθώ, να τους διδάξω αλλά και να τους διασκεδάσω. Προτίμησα όμως να διατηρήσω τις δυνάμεις μου. Τις χρειαζόμουν για να συγκρατήσω το χτεσινό φαγητό στο στομάχι μου. Πολεμούσα όμως μια μάταια μάχη που δεν θα μπορούσα ποτέ να κερδίσω. Δεν ήξερα όμως τότε τι δοκιμασίες θα περνούσα. Αν είχα αυτήν την γνώση θα παραιτούμουν από κάθε προσπάθεια εκεί και τότε.

Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία ήταν όταν το πλήρωμα της κρουαζιέρας αποφάσισε να μας σερβίρει ντόπιο ταϊλανδέζικο φαγητό. Μέσα στο καραβάκι που κουνιόταν από τα κύματα. Και ενώ μας βάραγε ο ήλιος κατακούτελα. Ακόμα μου έρχονται στο μυαλό οι μυρωδιές από τα φαγητά, και το στομάχι μου, ενστικτωδώς σφίγγεται, ενώ πληκτρολογώ. Μυρωδιές ρυζιού κάρυ, sushi τυλιγμένο σε φύλα λαχανικών (ντολμαδοsushi?) και άλλα απόκοσμες γαστρονομικές αηδίες εισέβαλαν μέσω του αμφιβληστροειδή και των ρουθουνιών μου, χτυπώντας αλύπητα το στομάχι μου. Την πιο ύπουλη επίθεση δέχτηκα από τα φαινομενικά αθώα καρυκεύματα Κάσιους που διακοσμούσαν διάφορα πιάτα. Τότε δεν το κατάλαβα, αλλά αργότερα θα μου σημάδευαν για πάντα την ζωή. Για την ώρα, αν και είχα χτυπηθεί από πολλά μέτωπα, οι άμυνες και οι ασπίδες μου άντεχαν ακόμα.

Το δεύτερο πλήγμα, το οποίο και σηματοδότησε την αρχή του τέλους, την δέχτηκα στο πλωτό ψαροχωριό των μουσουλμάνων. Ξέρω ότι ακούγεται όμορφο και ρομαντικό, ένα τεχνητό νησί, χτισμένο στην μέση της θάλασσας πάνω σε ξύλινους, πασσάλους, αλλά πιστέψτε, δεν μπορούσατε να είστε πιο μακριά από την αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα το ρομαντικό σε ένα τεχνητό ξύλινο νησί που δεν έχει υποδομές για αποχέτευση, η μπόχα από τους υπόνομους είναι διάχυτη παντού και οι κουράδες επιπλέουν κάτω από το ξύλινο πάτωμα στο νερό. Ο πιο οικονομικά ανεξάρτητος κάτοικος του νησιού, πρέπει να ήταν μια κοπέλα με μια μαϊμού που χρέωνε 3 ευρώ την φωτογραφία. Ο Χfon αναρωτήθηκε τι να έκανε όλα αυτά τα λεφτά που έβγαζε. Δεν γνωρίζω την απάντηση. Θαυμάζω τους Ιάπωνες επισκέπτες. Ήξερα ότι έχουν μια λόξα με την φωτογράφηση, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα αποθανάτιζαν έναν σωρό από σκατά που είχε δημιουργηθεί στο πιο κάτω επίπεδο τις αποβάθρας που βαδίζαμε. Όμως αργότερα, και ενώ περνάγαμε μέσα από ένα μαγαζάκι με folklore (?) αντικείμενα, ήρθα αντιμέτωπος με την νέμεση μου, που ακόμα στοιχειώνει τα όνειρα μου. Μια απόκοσμη μυρωδιά άρχισε να κατακλύζει το μαγαζάκι, και όσο προχώραγα προς τα μέσα, τόσο δυνάμωνε. Μέχρι που έφτασα στο σημείο που μια γριούλα ετοίμαζε το φαγητό της οικογένειας της. Η τουλάχιστον έτσι θέλω να νομίζω, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα τολμούσε κανείς να πουλήσει μερίδες από αυτό το μείγμα που αντίκριζα. Μέσα από μια γαλάζια πλαστική λεκάνη, από αυτές που κανείς θα έβαζε μέσα μόνο βρώμικα ρούχα και εσώρουχα, ορθωνόταν ένα βουναλάκι από κάσιους και γαρίδες.. Ίσως ήταν η ζέστη, ίσως η μπόχα των υπονόμων μπερδεμένη με την μπόχα του μείγματος. Ίσως το γεγονός ότι από το πρώι προσπαθούσα να κρατήσω το φαγητό εντός του σώματος μου. Ίσως ήταν η απρόσμενη θέα της μαιμούς που φορούσε πάμπερς, ή ίσως ήταν όλα αυτά μαζί, αλλά μου φάνηκε πως κάτι κουνιόταν μέσα σε αυτό το μείγμα, κάτι ήταν ακόμα ζωντανό. Δεν θυμάμαι πολλά μετά από αυτό, απλά ξέρω ότι βρέθηκα ύστερα πάλι στο βαρκάκι, με το χτεσινό φαγητό να χοροπηδάει μέσα στο στομάχι μου, αλλά τουλάχιστον δεν είχε δραπετεύσει. Ακόμα.

Σειρά είχε το τρίτο χτύπημα. Φτάνοντας στο νησί του James Bond, η κατάσταση έδειχνε να είναι υπέρ μου. Το ανακάτωμα παραδόξως είχε υποχωρήσει αρκετά, και ήμουν καλοδιάθετος. Μέχρι και ένα ζευγάρι από το γκρουπ δέχτηκα να φωτογραφίσω με την μηχανή μου. Είχαν ξεχάσει την δική τους φωτογραφική μηχανή, και θα τους έστελνα την φωτογραφία με mail. Μου έδωσαν το mail τους, αλλά τώρα που γύρισα δεν βλέπω τη θα κερδίσω από την όλη ιστορία, όποτε μάλλον θα την σβήσω την φωτογραφία. Έκανα φρικτή ζέστη και ρώτησα αν κάνει να πιο κόκα κόλα, δεδομένης της κατάστασης του στομαχιού μου. Η Πολίνα με συμβούλευσε ότι όχι μόνο δεν θα κάνει την κατάσταση χειρότερη, αλλά θα βοηθήσει κι’όλας. Λάθος. Με το που ήπια την κόκα κόλα (που την πούλαγε ένας τρανσέξουαλ πωλητής), και αφού έφαγα μια χύμα επειδή γλίστρησε το πόδι μου από της σαγιονάρες, η ναυτία επέστρεψε.

Το τέταρτο και ολοκληρωτικό χτύπημα ήταν πάλι στο καραβάκι. Το πλήρωμα αυτήν την φορά μας κέρασε κάτι εξωτικά φρούτα. Είχα πάει όσο πιο μακριά μπορούσα για να αποφύγω τα δυσάρεστα, αλλά όλοι οι ελληνάρες έπεσαν με τα μούτρα στο φαί. Όταν είδα έναν να καταβροχθίζει ένα καφέ φρούτο, κάτι μεταξύ τουλούμπας και αγγουριού, συνειδητοποίησα ότι έφτασα στα όρια μου. Οι σιελογόνοι αδένες μου άρχισαν να εκκρίνουν παραπάνω σάλιο από το κανονικό, και κατάλαβα ότι αυτό ήταν η λευκή σημαία που ύψωσε το στομάχι μου για να με ειδοποιήσει ότι χάσαμε την μάχη και τον πόλεμο. Με γοργό αλλά και σίγουρο βήμα, με το κεφάλι ψηλά και χωρίς να χάνω την ψυχραιμία μου, ζήτησα συγνώμη από τον κύριο που μου έκλινε το δρόμο, τον παραμέρισα, κατέβηκα την σκαλίτσα, μπήκα στην τουαλέτα και έκλεισα την πόρτα. Ένιωσα το στομάχι μου να προσπαθεί να κάνει χειραψία με τον οισοφάγο. Πιστεύω πως κανείς δεν θα πρέπει να βλέπει για δεύτερη φορά το φαγητό που έχει φάει για δεύτερη φόρα. Για κάποιο λόγο, απλά δεν μου φαίνεται σωστό. Κάτι χάνεις από την αξιοπρέπεια σου, όταν ανακαλύπτεις ρύζι στην μύτη σου. Κάνεις δεν κατάλαβε το δράμα που πέρασα τότε, αλλά τις επόμενες μέρες όλοι θα πέρναγαν παρόμοιες δραματικές στιγμές. αγκαλιά με την λεκάνη.

O Jack Sparrow και ο Θαλάσσιος αετός.


Μετά από την παραπάνω περιπέτεια, και ενώ είχα πλέον ανακουφιστεί, άρχισε να μου φτιάχνει η διάθεση. Άρχισα να δίνω περισσότερη προσοχή στο τι έλεγε ο ταϊλανδός οδηγός μας. Αλλά και πάλι δεν καταλάβαινα πολλά, γιατί οι Ταϊλανδοί έχουν απαίσια προφορά στα αγγλικά. Το μόνο που καταλάβαινα ήταν η λέξη ‘Everybody’ που θεωρούσε σκόπιμο να την βάζει στην αρχή της κάθε πρότασης.. Κάποια στιγμή έδειχνε σε ένα νησάκι και φώναζε “Sea Eagle! Sea Eagle!”. Δεν είχα δει πότε μου Θαλάσσιο Αετό και για να ωρύεται έτσι ο οδηγός θεώρησα ότι είναι κάποιο πολύ σπάνιο πτηνό. Το έδειξα στην Ήρα και τον θαυμάζαμε μαζί για κανά πεντάλεπτο από μακριά μέχρι που χάθηκε στον ορίζοντα. Αργότερα κατάλαβα ότι εννοούσε Seagull (γλάρος, από αυτούς που γεμίζουν κοτσιλιές το αυτοκίνητο μου στο Καλαμάκι) και η ανάμνηση αυτή έχασε κάτι από την αίγλη της.

Στην συνέχεια μας πήγαν βόλτα με διθέσια κανό. Ευτυχώς δεν κάναμε κουπί εμείς. Κάθε κανό είχε έναν ντόπιο που θα έκανε κουπί αυτός. Έπρεπε να βλέπατε την έκφραση του κωπηλάτη που του έλαχε να κάνει κουπί στον χοντρό αστιάτορα. Τον δικό μας κωπηλάτη (αλλά και όλους τους άλλους όπως αποδείχτηκε τελικά) τον έλεγαν Jack Sparrow. Η Ήρα μπερδεύτηκε με τα αγγλικά της και ο οδηγός νόμιζε ότι ήμασταν σε μήνα του Μέλητος και μας πήγε από την σκηνική διαδρομή. Μας έδειξε κάτι ψάρια που περπάταγαν / σέρνονταν στην λάσπη και είχαν και δύο μικρά ποδαράκια (με τον Xfon καταλήξαμε ότι ήταν ο χαμένος συνδετικός κρίκος στην εξέλιξη του ανθρώπου). Μας έδειξε και κάτι φωλιές νυχτερίδων, αλλά ούτε εγώ, ούτε η Ήρα μπορέσαμε να τις δούμε. Μας είχε δημιουργήσει και σύνχηση στην αρχή γιατί μας έλεγε Bushels και προσπαθούσα να καταλάβω τη σημαίνει. Κάποιο είδος θάμνου ίσους? Αλλά γιατί μας έδειχνε την οροφή μιας σπηλιάς? Τελικά έλεγε Bat-nests με ταϊλανδέζικη προφορά. Μας έδειξε δύο νησάκια που τα έλεγε silicon islands. Δεν κατάλαβα γιατί και υπέθεσα ότι μάλλον εκεί βγαίνει πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται για τα microchips των υπολογιστών, αλλά μετά είδα ότι τα νησιά ήταν στην ουσία δύο λόφοι σε σχήμα γυναικείου στήθους. Όταν δεν κοιτούσε η Ήρα, μου έδειξε ένα βράχο που είχε σχήμα φαλλού. Χαμογέλασα ευγενικά για να μην τον προσβάλω. Όταν τον ρώτησα για τα νησιά Phi Phi, μου είπε ότι έχει 4 παιδιά και δεν έχει λεφτά να πάει ούτε στα νησιά Phi Phi, ούτε στην Ελλάδα. Τον ενημέρωσα ότι εγώ δεν είχα κανένα παιδί και για αυτό μπόρεσα να έρθω στην Ταϊλάνδη. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι όλα θέμα επιλογών κατά βάθος.



Jack Sparrow


Το σόου με τους Ελέφαντες.


Είχαμε την ευχαρίστηση να επισκευτούμε ένα σόου (PhantaSea) που μεταξύ άλλων περιλάμβανε παραδοσιακές ενδυμασίες της Ταϊλάνδης, τίγρεις (ακόμα και ένα μικρό τιγράκι που με το ανάλογο αντίτιμο μπορούσες να το ταΐσεις γάλα με μπιμπερό – όταν μεγαλώσει, μας είπαν, θα μπορείς να το ταΐσεις συζύγους) ελέφαντες αλλά τίποτα σχετικό με θάλασσα σε αντίθεση με τα όσα υποσχόταν το όνομα. Ένας από την ομάδα υποδοχής ήταν σίγουρα τρανσέξουαλ, αν και ο Xfon αρνείται να παραδεχτεί κάτι τέτοιο (αν και είχε μήλο του Αδάμ). Κατά την διάρκεια του σόου είχαμε έναν μαλάκα χοντρό Γιαπωνέζο που σχολίαζε ότι έβλεπε με ιδιαίτερα δυνατή φωνή. Ο Xfon κάτι του είπε σε μια φάση και εγώ φοβήθηκα μην είχαμε τίποτα άσχημες εξελίξεις. Πότε δεν ξέρεις τι πολεμικές τέχνες μπορεί να γνωρίζουν αυτοί. Ύστερα από λίγο έπαψε να με ενοχλεί. Εξάλλου δεν καταλάβαινα τι έλεγε και προσποιούμουν ότι ήταν background noise από το show. Εξάλλου μιλάνε τόσο άσχημα αγγλικά οι Ταϊλανδοί που ούτε αυτούς καταλάβαινα τι έλεγαν στο show. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τη σχέση είχαν οι ταχυδακτυλουργοί και τα σόου που εξαφανίζουν, ή κόβουν ανθρώπους από το κοινό στην μέση. Πάντως κατάλαβα γιατί οι ελέφαντες δεν εμφανίστηκαν παρά μόνο λίγο πριν από το τέλος του σόου. Είναι δύσκολη η διαδικασία να καθαριστεί η σκηνή από τα σκατά τους. Χρειάζεται τουλάχιστον δύο ταϊλανδούς. Έναν με ένα πολύ μεγάλο φτυάρι και έναν με κουβά.



Η κρουαζιέρα στα βοθρολύματα και τα σκατόψαρα.

Την πέμπτη μέρα, φύγαμε από τα νησιά Phuket και πήγαμε στην Bangkok. Η Bangkok είναι μια πόλυ που καταφέρνει να συνδιάση την Νέα Υόρκη με την Τούμπα. Υπάρχουν ψηλά κτήρια και επιβλητικά ξενοδοχία, τεράστια σινεμά και απέραντα εμπορικά κέντρα, αλλά υπάρχουν και χαμόσπιτα φτιαγμένα από λαμαρίνες. Δίπλα στα προαναφερθέντα ξενοδοχία. Η μυρωδιά των βόθρων δεν έλειπε ούτε από εδώ. Ο ξεναγός μας, μας είπε ότι είναι η πόλη των αντιθέσεων. Όταν φτάσαμε, ο ξεναγός μας είπε για ένα ποτάμι το οποίο περνάει μέσα από την πόλη και θα κάναμε μια βόλτα με το καραβάκι την επόμενη μέρα. Όσοι ομως ήθελαν θα μπορούσαν να πήγεναν μια 'κρουαζιέρα το βράδυ, με ένα μεγαλύτερο καραβάκι το οποίο θα περιλάμβανε και δείπνο. Αν και ψαρώσαμε, είμασταν κουρασμένοι και, ευτυχώς, αρνηθήκαμε. Την επόμενη μέρα αντικρίσαμε το ποτάμι. Μάθαμε, ότι όλοι οι υπόνομοι της πόλης χύνονται εκει μέσα. Μας φάνηκε απόλυτα λογικό, γιατί το χρώμα των νερών ήταν καφέ. Αυτό που δυσκολευτήκαμε να πιστέψουμε ήταν ότι σε μια συγκεκριμένη γιορτή γιορτή ορισμένη βουτάνε μέσα στο ποτάμι. Και όταν μας τα έλεγε αυτά ο ξεναγός, εμείς σκύβαμε το κεφάλι κάτω από τα καθίσματα, για να μην μας πιτσιλίσουν τα (δηλητηριώδη και καυστικά) απόνερα του σκάφους. Μετά από λίγο είδαμε κάτι τύπους που ψάρευαν στο ποτάμι (μέχρι και σήμερα θέλω να πιστεύω ότι το έκαναν για χόμπι και δεν είχαν σκοπό να φάνε ότι ήταν αυτό που θα τσιμπούσε). Δεν αργήσαμε να δούμε και κάποιους άλλου που έκαναν μπάνιο, και μετά από ότι και να βλέπαμε δεν θα μας έκανε εντύπωση. Όπως για παράδειγμα έναν παραφουσκομένα πράγμα που έμοιαζε με χέλι και φίδι. Και πιο κάτω είδαμε τα σκατόψαρα, χοντρά ψάρια που τα ταίζαμε μεγάλες φέτες ψωμιού. Κάποιος αναγκέφαλος έριξε το ψωμί του πολύ κοντά στην βάρκα και πετάχτηκαν τα σκατόνερα στην μάπα μιας κυρίας, γεγονός που μας έκανε να γελασουμε. Εκτός από την κυρία φυσικά.



Τα καφέ κύματα του Δούναβη


Μεταλλαγμένα Σκατόψαρα


Αγγλική ορθογραφία.


Οι ταϊλανδοί έχουν το ταλέντο να κάνουν πολλαπλά ορθογραφικά λάθη όταν γράφουν στα αγγλικά στις διαφημίσεις τους. Gretestes Footwears διαβάσαμε κάπου, ή Left when saef αλλά εκεί που δυσκολευτήκαμε ήταν σε μια ταμπέλα στο αεροδρόμιο που μας προειδοποιούσε: 'Airport will not assumes responsibility for scarth, nick or dirth of items'. Χρειάστηκαν πολλά sessions για να καταλήξουμε τι σήμαινε το scarth, το nick, και κυρίως το dirth.



Left when Saef
Scarth, Nick, Dirth




Το μήλο του Αδαμ


Ο Χfon, είχε πιστεί ότι όλες οι Ταϋλανδές που έβλεπε ήταν γυναίκες (από γεννησιμιού τους). Μέχρι και την θεωρία του μήλου του Αδάμ κατέρριψε. Για την ακρίβεια, δημιούργησε το δόγμα σύμφωνα με το οποίο ακόμα και αν κάποια είχε μήλο του Αδάμ, αυτό δεν σήμαινε ότι είναι και αναγκαστικά άνδρας. Πιστεύω, οτί ακόμα και αν έβλεπε τις μπάΛΛες τους, πάλι δεν θα πειθόταν.


...είχαν μήλο του Αδάμ

Το σινεμά και ο Βασιλιάς


Μια μέρα αποφάσισα να δω σινεμά στην Bangkok. Οι αίθουσες και οι οθόνες είναι τεράστιες, και το εισητίριο τσάμπα. 3 ευρώ. Μπορείς να πάρεις και couples sofa, που είναι ένα καναπεδάκι για 2 άτομα, με διπλό εισιτήριο για 14 ευρω και δώρο μια κουβέρτα επειδή έχουν τα air-condition full. Το μόνο κουραστικό είναι ότι πριν αρχήσει η ταινία μπαίνει ενα 3λέπτο σποτάκι/tribute σε full DTS ήχο, που δείχνει τον διάφορες στιγμές της ζωής των Ταϊλανδών και στο background έχει τον Βασιλιά. Εκεί πρέπει να αφήσουν τις κοκακόλες και τα ποπ-κορν και να σηκωθούν όλοι ευλαβικά όρθιοι καθ όλη την διάρκεια του spot. Μετά μπορούν να πάρουν πάλι την κοκακόλα τους και τα ποπ-κορν και να τα φάνε σαν άνθρωποι. Αύτο που μου έκανε εντύπωση ήταν πόσο φλώρος ήταν ο βασιλίας. Ίσως φταίει το 'Return of The King' από την τριλογία Lord of the Rings. Δεν περίμενα βέβαια να φοράει πανοπλία chainmail και να έχει μια σπάθα που να στάζει αίμα, αλλά ούτε περίμενα να δω και τον δύδιμο αδερφό του Γιώργου Αυτιά. Πάντως το tribute/spotaki ήταν αρκετά πορωτικό. Δηλαδή θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα με τον Κάρολο Παπούλια ίσως. Προσωπικά θα έβαζα πιο γρήγορα μουσική, και πιο epic, manowar αν το πάω τελιώς στο epic ή Rammstein άν θέλω να δείξω ένα πιο ευρωπαικό πρόσωπο, και σαν τελευταία επιλογή Δημήτρη Κατή - Δόξα και Τιμή, για να έχουμε και μια Ελληνική πινελιά.



Γιώργος Αυτιάς




Η Αυτού Μεγαλειότης Bhumibol Adulyadej



Ο επόμενος προορισμός.

Την τελευταία μέρα, ο ξεναγός μας, μας έδωσε μια φόρμα αξιολόγησης να συμπληρώσουμε. Μια από της ερωτήσεις ήταν ποιος θα θέλαμε να ήταν ο επόμενος προορισμός μας. Ο αστιάτορας Έλληνας μας, σε μια αναπάντεχη έκφανση χιούμορ, έγραψε ‘Στα Παλούκια’. Περίμενε μέχρι την τελευταία μέρα για να μας κάνει να γελάσουμε.

Απολογισμός κουβερτών που βούτηξα από το αεροπλάνο: 6
Φυσικά, όταν γύρισα και μπήκα στο αμάξι με τις βαλίτσες, είχε μείνει από μπαταρία. Και όταν έφτασα σπίτι με τις βαλίτσες, το ασανσέρ είχε κολλήσει στον 5ο και όλοι οι άλλοι ένοικοι ήταν ακόμα διακοπές.

Sunday, 23 August 2009

Interamerican girl

Γυρίζοντας από ταξίδι, ανακάλυψα ότι έμεινα από μπαταρία, όταν μου το έβαλαν μπρος απο την Ιντεραμερικαν οδική βοήθεια, μου είπαν να περιμένω μια μέρα, μήπως στρόσει, αλλιώς να τους ξαναπάρω τηλέφωνο. Την δεύτερη μέρα πάλι δεν έπερνε μπρος οπότε ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:




"Καλημέρα, Interamerican οδική βοήθεια?"
Μια κοπέλα απαντάει: "Ναι"
"Έχω μείνει από μπαταρία, μπορείτε να στείλετε κάποιον να μου βάλει μπρος"
"Αριθμό πινακίδας παρακαλώ"
"Είμαι αυτός που σας είχα πάρει τηλέφωνο χτες για τον ίδιο λόγο, αλλά και σήμερα..."
"Αριθμό πινακίδας παρακαλώ". Προφανώς δεν την ενδιέφεραν οι έξτρα πληροφορίες.
Με επνιξε το δίκιο και απαντάω: "Κοπέλα μου, γιατι κλείνεις την πόρτα στην αγάπη!?!"

Η τελευταία πρόταση διατυπώθηκε μόνο διανοητικά.