Flight 7500 (2014)

 

Είναι κάτι τύποι σε μια πτήση, και σε ένα κενό αέρος πεθαίνει περίεργα ένας άλλος τύπος και μετά αρχίζουν και γίνονται παράξενα δηλαδή υπερφυσικά πράγματα στο αεροπλάνο. Υποτίθεται ότι έπρεπε να τρομάξω βλέποντάς την αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβει, ούτε κατά τα αναμενόμενα jump scares. Όλοι οι χαρακτήρες ειναι εκνευριστικοί και μόνο το πλοτ τουήστ στο τέλος κάπως σε κάνει να χαρείς λίγο. Κατά τα άλλα η ταινία ειναι τελείως forgetable, στο κάτω κάτω στο Νετφλιξ την βρήκα, τι περίμενα δηλαδή; Το μόνο στενάχωρο ήταν οτι την είχε γυρίσει ο Τακέσι Σιμίζου (σειρά Juon, και Tomei), και ειναι κρίμα να χαραμίζεται έτσι.

Fractured (2019)

 

Ψυχολογικό θρίλερ του Μπραντ Αρμστρονγκ, με πλοτ τουίστ που το βλέπουμε να έρχεται από τα πρώτα λεπτά. Καθόλου πρωτότυπο σενάριο, ήδη ο σκηνοθέτης έχει γυρίσει τουλάχιστον άλλες δύο αφηγηματικά παρόμοιες ταινίες. Ο Σαμ Γουόρθιντκον (Αβαταρ), δίνει άλλη μια βαρετή ερμηνεία και η Λίλη Ρέημπ (Αμερικαν Χορορ Στορυ) συνεχίζει να με εκνευρίζει με την φάτσα της. Το σενάριο δεν βγάζει νόημα αν το καλοσκεφτείς με αλλεπάλληλους ηλίθιους αποπροσανατολισμούς του θεατή, διπολικούς αστυνομικούς, ψυχοπαθείς σεκιουριτάδες και καθυστερημένους γιατρούς.

Κρίμα για τον Μπραντ, γιατί το Session 9 είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες.

Host (2020)

 

Ταινία γυρισμένη κατά την διάρκεια καραντίνας για τον covid19. Οι 4-5 χαρακτήρες από τα σπίτια τους και με την βοήθεια του zoom κάνουν τηλε-επίκληση πνεύματος και τελικά το πετυχαίνουν με δυσάρεστες συνέπειες. Την ταινία την παρακολουθούμε μέσα απο μια οθόνη σε πραγματικό χρόνο. Το σκηνοθετικό εύρημα δεν ειναι κάτι καινούργιο, έχει ξαναγίνει με την σειρά Unfriended και Searching και μάλλον είναι η εξέλιξη του found footage genre. Ούτε το found footage genre με ξετρέλαινε, ούτε τούτη (που λέει και ο Φραγκούλης) εδώ η εξέλιξη του.

Περιέχει μια-δυο σκηνές κάπως creepy, άλλα τις έχουμε ξαναδεί στο Paranormal. Κάποια σημεία δεν βγάζουν και νόημα, όπως γιατί 'στοιχειωθηκε' το άτομο που μπήκε πολύ αργότερα στην "συνομιλία".

Ευτυχώς η ταινία ήταν μόνο 58 λεπτά. Απορώ γιατί έχει πάρει τόσες καλές κριτικές σε διάφορα sites. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι δεν κυκλοφορεί και τίποτα άλλο αυτήν την περίοδο και ο κόσμος ήθελε κάτι να δει. Ή, ακόμα χειρότερα, αυτές είναι οι ταινίες που βλέπουν οι πιτσιρικάδες και θα τις φάμε στην μάπα στο μέλλον, εμείς που έχουμε καλύτερο γούστο.

Sweetheart (2019)

Είδα μια ταινία, μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να γράψω ένα μίνι review και να την συζητήσουμε. Υπάρχουν Spoiler, οπότε αν δεν έχετε δει την ταινία σας συνιστώ να αποφύγετε να διαβάσετε παρακάτω, τουλάχιστον μέχρι να την δείτε.

Η απέχθεια μου για πρόσφατες SJW ταινίες-εμετός είναι γνωστή. Ghostbusters reboot, Charlie's Angels, και λοιπά remake με όπου οι ανδρικοί χαρακτήρες έγιναν γυναίκες στα remake ώστε οι παραγωγοί να κάνουν virtue signaling μου προκαλούν δυσφορία. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά τα συγκεκριμένα reboot δεν σεβάστηκαν καθόλου την προϋπάρχουσα μυθολογία. Και όχι, δεν έχω πρόβλημα με ταινίες όταν η ηρωίδες είναι γυναίκες. Εξάλλου τα Alien είναι από τις αγαπημένες μου σειρές (βασικά τα πρώτα δύο). Το ίδιο ισχύει και για τα δύο πρώτα Terminator. Το Sweetheart, όχι μόνο έχει γυναίκα πρωταγωνίστρια, αλλά είναι ΚΑΙ μαύρη, και ταυτόχρονα μιλάει και για ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα, εύκολος στόχος να εξοργίσει όλους τους πολέμιους των virtue signaling ταινιών, παρόλα αυτά, δεν άκουσα κανέναν να παραπονείται για την ταινία αυτή γιατί ήταν τίμια η αντιμετώπιση όλων αυτών τον θεμάτων..

Υπόθεση

Με λίγα λόγια η πρωταγωνίστρια, ύστερα απο ένα ναυάγιο (off screen) ξεβράζεται σε ένα νησί και τα βράδια τρομοκρατείται από ένα θαλάσσιο τέρας μέχρι που στο τέλος γίνεται η κλασσική αναμέτρηση των δύο χαρακτήρων. Πριν από την τελική αναμέτρηση όμως, έχουμε δει να ξεβράζονται στο νησί άλλοι δύο χαρακτήρες απο το ναυάγιο να μην πιστεύουν την ηρωίδα για την κατάσταση στο νησί και φυσικά να τους σκοτώνει το τέρας.

Φυσικά όλοι η ταινία δουλεύει σε δύο επίπεδα. Πού μου αρέσει όταν γίνεται αυτό (διαβάστε την ανάλυση μου για την εξίσου αλληγορική ταινία - Ο Κυνηγός, με το άλλο τέρας της υποκριτικής, τον Σβαρτσενέγκερ.

Αλληγορίες

 Η πιο τρανταχτή αλληγορία φυσικά ειναι το τέρας που εμφανίζεται το βράδυ. Στην ουσία η ταινία μιλάει για την κακοποίηση των γυναικών. Φυσικά το τέρας εμφανίζεται και την μέρα καθώς εξελίσσεται η ταινία.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν ήρθαν στο νησί και άλλοι επιζώντες από το ναυάγιο, δεν την πίστευαν, μέχρι που και αυτοί έγιναν θύματα. Εκεί βλέπουμε τον άνδρα να την αποκαλεί 'sweetheart', με έναν ελαφρώς υποτιμητικό τόνο.

Στο τέλος η πρωταγωνίστρια σκοτώνει το τέρας μόνη της χωρίς βοήθεια, άλλη μια αλληγορία που περνάει το μήνυμα 'Μην περιμένετε τους άλλους να σας βοηθήσουν, βοηθήστε εσείς τον εαυτό σας'. Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή που παγίδευσε το τέρας βάζοντας στήνοντας έναν τοίχο από φωτιά. Εδώ η φωτιά συμβολίζει το φως, δηλαδή την αποκάλυψη της κατάστασης σε άλλους. Σε μια σκηνή η πρωταγωνίστρια άρχισε να τρέχει και όσο έτρεχε το τέρας φαίνονταν να γίνεται πιο δυνατό, όταν όμως αποφάσισε να γυρίσει και να το αντιμετωπίσει το σκότωσε χρησιμοποιώντας μόνο ένα μικρό σουγιά. Συμβολισμός: μερικές φορές με το να μην αντιμετωπίζεις καταστάσεις απλά κάνεις το πρόβλημα μεγαλύτερο, ενώ στην ουσία η λύση του είναι πιο απλή από ότι νομίζεις. Μάλιστα στις πρώτες εμφανίσεις το προβλήματος, η τακτική της κοπέλας ήταν να κρύβεται από αυτό, μια τακτική που προφανώς ήταν λάθος.

Η ταινία κλείνει με το τέρας νεκρό, το νησί να είναι το μισό στις φλόγες και την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται ακόμα στο νησί χωρίς να έχει βρει ακόμα τρόπο διαφυγής. Μπορεί το 'τέρας' να πέθανε, αλλά η ηρωίδα έχει ακόμα δρόμο μπροστά της ώστε να 'σωθεί'. Το ότι καίγεται το νησί μπορεί να συμβολίζει ότι η κοινωνία που την περιβάλλει μεταλλάσσεται ύστερα από τις αποκαλύψεις σχετικά με το τι συνέβαινε. Η φωτιά είναι οι συνέπειες, που μπορεί να είναι είτε καλές (φως, κάθαρση), είτε κακές (κίνδυνος να καεί και η πρωταγωνίστρια, ή να αναγκαστεί να ζήσει σε ένα νησί ξερό, χωρίς βλάστηση).

Μου άρεσε

Μερικοί νομίζουν ότι έχουν δίκιο στο ιντερνετ. Αυτό με εκνευρίζει αφάνταστα.

Coronavirus expert alert!

Ψυχολογικά Σύνδρομα Πόλεων

Υπάρχει μια σύγχυση σχετικά με τα διάφορα ψυχολογικά σύνδρομα. Αυτό πιστεύω ότι οφείλετε κυρίως στις ταινίες οι οποίες μπερδεύουν τους θεατές με ψευδοϊατρικούς όρους προκειμένου να το παίξουν σοφιστικέ. Παρακάτω θα αποσαφηνίσουμε τα σύνδρομα και θα ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα με την φαντασία.


Σύνδρομο της Στοκχόλμης
Όταν οι όμηροι τάσσονται με το μέρος των απαγωγέων. 

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1973 στην Σουηδία, όταν μετά από ληστεία τράπεζας, οι τέσσερις ελεύθεροι πια όμηροι αρνούνταν να συνεργαστούν με την αστυνομία και μάλιστα μάζεψαν λεφτά με έρανο για την υπεράσπιση των ληστών Jan-Erik Olsson και Clark Olofsson. Η πιο γνωστή περίπτωση όμως είναι της Patty Hearst την οποία απήγαγαν αντάρτες και στο τέλος κατέληξε να παίρνει και αυτή μέρος και να τους βοηθάει στις ληστείες τραπεζών.
Σε αρκετές ταινίες που σχετίζονται με το σύνδρομο της Στοκχόλμης (Out of Sight, A Life Less Ordinary, V for Vendetta, Night Porter, King Kong) πολλές φορές προκύπτει και ειδύλλιο (a match made in Stockholm)

Σύνδρομο της Λίμας
Όταν οι απαγωγείς αρχίζουν να αποκτούν αισθήματα συμπάθειας για τους ομήρους.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1996 σε ένα περιστατικό στην Ιαπωνική Πρεσβεία στην Λίμα στο Περού. Οι απαγωγείς ελευθέρωσαν τους περισσότερους ομήρους πολύ νωρίς και όσους θα εκτελούσαν σε περίπτωση που οι Ειδικές Δυνάμεις θα κάναν επιχείρηση διάσωσης, δεν μπόρεσαν τελικά να τους εκτελέσουν. (Panic Room, Albino Alligator)

Σύνδρομο του Λονδίνου

Όταν οι όμηροι αρνούνται να συνεργαστούν με τους απαγωγείς. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1980 όταν Ιρανοί αυτονομιστές κατέλαβαν την Πρεσβεία του Ιράν στο Λονδίνο και απαιτούσαν να ελευθερωθούν κάμποσοι αιχμάλωτη. Η τότε πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ αρνήθηκε. Από τους 26 όμηρος, ένας συγκεκριμένα εξέφρασε οργή, θυμό και πολιτική διαφωνία με τους αυτονομιστές (την έκτη μέρα της ομηρίας οι αυτονομιστές τον σκότωσαν πετώντας τον από το παράθυρο της πρεσβείας). 

Σύνδρομο του Ελσίνκι.Όταν μπερδεύεις το Ελσίνκι με την Στοκχόλμη. Το σύνδρομο εμφανίζεται κυρίως όταν προσπαθείς να εξηγήσεις το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά στο Die Hard το 1988.
Από την σκηνή στο Die Hard που παίρναν συνέντευξη απο έναν ειδικό:
Gail Wallens: Dr. Hasseldorf, what can we expect in the next few hours?
Dr. Hasseldorf: Well, Gail, by this time the hostages should be going through the early stages of the Helsinki Syndrome.
Harvey Johnson: As in Helsinki, Sweden.
Dr. Hasseldorf: Finland.
(Die Hard)

Σύνδρομο της Φλωρεντίας (ή Σύνδρομο του Στεντάλ) 

Είναι μια ψυχοσωματική ασθένεια που συμβαίνει ως αντίδραση στην τέχνη και είναι επίσης γνωστό ως υπερκουλτούρα.Το σύνδρομο παράγει πραγματικά σωματικά συμπτώματα όπως οξείες παραληρηματικές καταστάσεις, ψευδαισθήσεις, κρίσεις ταυτότητας, ψυχοσωματικές εκδηλώσεις όπως ζάλη, ταχυκαρδία, εφίδρωση, ως αποτέλεσμα της ψυχολογικής και συναισθηματικής αντίδρασης στην τέχνη. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του διάσημου Γάλλου συγγραφέα, Στεντάλ, ο οποίος βίωσε συντριπτικά συμπτώματα άγχους και μάλιστα λιποθύμησε παρακολουθώντας έργα τέχνης στην Φλωρεντία της Ιταλία. Το 1970 όταν η Ιταλίδα ψυχολόγος Γκρατσιέλα Μαγκερίνι χρησιμοποίησε αυτό τον όρο για ασθενείς της με συμπτώματα παρόμοια με αυτά που περιγράφει για πρώτη φορά ο Σταντάλ τον 19ο αιώνα. Υπάρχει και ομώνυμη giallo/θρίλλερ ταινία του Ντάριο Αρντζέντο.
(σημ.: Πολλοί το προφέρουν ως Σταντάλ, αλλά προσωπικά προτιμώ το Στεντάλ)

Σύνδρομο του Παρισιού
Είναι μια ψυχοσωματική ασθένεια που συμβαίνει κυρίως σε Ιάπωνες τουρίστες ως αντίδραση με αυτό που αντικρίζουν όταν φτάνουν στο Παρίσι. Η εξιδανικευμένη εικόνα που έχουν για το Παρίσι μέσω φωτογραφιών και του κινηματογράφου, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που αντικρίζουν όταν φθάνουν εκεί. Οι βρώμικοι δρόμοι και η αγένεια πολλών κατοίκων τους διαταράσσουν την ψυχική τους ισορροπία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση συμπτωμάτων ψυχικής διαταραχής όπως οξείες παραληρηματικές καταστάσεις, ψευδαισθήσεις, μανία καταδίωξης, κρίσεις ταυτότητας, ψυχοσωματικές εκδηλώσεις όπως ζάλη, ταχυκαρδία, εφίδρωση. Το «Σύνδρομο του Παρισιού», καταγράφηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 1980 από τον Ιάπωνα ψυχίατρο Hiroaki Ota ο οποίος εργαζόταν στην πόλη και ο οποίος παρατήρησε την ευαισθησία αυτή που ανέπτυσσαν κυρίως οι συμπατριώτες του τουρίστες, οι οποίοι έφταναν στο σημείο να νοσηλεύονται λόγω του συνδρόμου. Σήμερα, η ιαπωνική πρεσβεία στη Γαλλία, έχει 24ωρη γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης για τους τουρίστες από τη χώρα του «Ανατέλλοντος Ηλίου». Η θεραπεία που προτείνεται σε όσους εκδηλώνουν συμπτώματα του συνδρόμου είναι "Να εγκαταλείψουν το συντομότερο το Παρίσι!"

Σύνδρομο της Ιερουσαλήμ

Είναι μια ψυχοσωματική ασθένεια που συμβαίνει στους επισκέπτες της Ιερουσαλήμ. Το έντονο θρησκευτικό στοιχείο προκαλεί ψυχωτικές αντιδράσεις ακόμα και σε άτομα που δεν έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις. Όσοι πάσχουν από αυτό το σύνδρομο υποφέρουν από ανησυχία, φορούν χλαμύδες (που συνήθως είναι τα σεντόνια από τα ξενοδοχεία στα οποία μένουν), τραγουδούν ύμνους ή αναπαράγουν χωρία της Βίβλου. Ορισμένοι αρχίζουν να κηρύττουν μπροστά σε κοινό. Υπολογίζεται ότι νοσηλεύονται περίπου 40 άτομα κάθε χρόνο από το σύνδρομο αυτό. Όπως και στο σύνδρομο του Παρισιού, η συνήθης θεραπεία και εδώ είναι η επιστροφή στο σπίτι.

Σύνδρομο της Κίνας
Δες την ταινία ή την σειρά Chernobyl